Saturday, September 19, 2026

Voluntary patrol - a short story

 

2. Voluntary Patrol

During the 1960s, a wave of crime was reported all across Sri Lanka. Housebreakings, murders, bank robberies, and shop burglaries were increasing by the day. Since CCTV cameras did not exist back then, those who committed these burglaries were almost never caught. Many argued that there had to be an organized network behind this surge in crime, as there was no other conceivable reason for such a sudden nationwide outbreak.

Because there was no alternative way to prevent crimes in their own villages, many villagers organized themselves to conduct night patrols along the village roads. Typically, a group of fifteen to twenty young men would gather for these patrols. Since very few people worked outside the village in government or private sector jobs at the time,there were many young people in the village to volunteer for such community work which are exciting as well. A dozen or so youths would assemble around eight o'clock in the evening and patrol until four o'clock the next morning.

To support them, two houses in the village would volunteer to prepare tea at night and, whenever possible, provide food like fish buns. These offers came from the better-off families in the village. Since their homes faced a higher threat from thieves, and because they often had family members working as schoolteachers or clerks in government jobs, these residents assisted with logistics rather than participating in the night patrols themselves. In truth, even if thieves had broken into the homes of most of the young men participating in the patrol, there would have been very little worth taking. Nevertheless, because it was a collective duty and shifts occurred only once every three days, this voluntary night patrol service continued in many villages for several months.

Their enthusiasm for participating stemmed from the camaraderie of gathering late at night ,alongside the fulfilling sense that they were serving their village. Additionally, for some teenagers, this volunteer service was an opportunity to show friends and relatives that they had come of age, as well as a way to internalize that feeling of arriving at adulthood.

I remember someone from our native village visiting our home and recounting an incident related to these night patrols. A mason named Wijey from our village, who was working on a project on an estate near Panwila, left home for work and got off the bus at Wattegama. He visited a local tavern, became thoroughly intoxicated, and missed the last bus. Since there were no three-wheelers or other vehicles in those days, he had to walk  to the estate in the dark, carrying a small bag. As he was walking late at night, a night patrol group caught him, mistook him for a thief, and mistakenly beat him to death.

Although that story came from our native village, we lived in a housing scheme near the city. This housing  scheme, I would think, was  one of the first housing schemes  in Sri Lanka. A twelve-acre plot of land formerly belonging to an affluent land owning family had been acquired by the government, subdivided, and offered to government employees at low rates. Small villages bordered two sides of this housing scheme, inhabited mostly by very poor residents. I remember one side was called "Arizona" because a well-known toddy vendor lived there. Why was the word Arizona selected I am not sure, probably because in Sinhala toddy is called Raä Arizona also has prominent r sound in it 

Our housing scheme developed quickly. Not everyone who bought a plot moved in right away, but within a year, thirty-two families had settled there. Since all the residents were government employees living in a newly built neighborhood, our families bonded closely. Our fathers joined together to form a welfare association for the housing scheme, and I remember them hosting lively drinking parties every two weeks.

During the height of the crime wave, no thefts occurred within our housing complex; we only heard about such incidents from friends or radio news broadcasts.

At that time, my father worked at the Paddy Marketing Board. As a regional manager, he returned home only for weekends. One day, Nimal Uncle, who lived four houses down from us, paid a visit. Nimal Uncle was perhaps the most popular figure in our housing complex. Always greeting everyone with a warm smile, he was a giant in every sense of the word. Standing over six feet tall, his arms and legs were built proportionally large and broad. He also had a prominent, protruding belly to match his stature, and behind his back, we called him "The Giant"—likely inspired by the giant character from the Mihira children's paper,comic strips of that era.

He had come to meet my father. I was sitting on the living room floor reading the Sunday Rivirasa newspaper, which allowed me to overhear their conversation. After exchanging pleasantries, Nimal Uncle gradually steered the conversation toward the general security of our housing scheme. Listening in while pretending to read the paper, I could tell from his tone and enthusiasm that discussing this was his primary reason for coming over to our house today.

"Look here, Mr. Weerasinghe," Nimal Uncle said. "Over the past few months, people in villages across Sri Lanka have been taking their security very seriously, yet we haven't paid it any mind. As government employees, we ought to set an example, but we've just been idling by. We haven't even brought it up at our association meetings. The idea came to me on the bus ride back to Kandy from Laggala this evening. We, who should be setting a standard for rural communities across the country, have been acting like children instead."

I noticed this thought deeply affected my father, making him feel embarrassed. His embarrassment stemmed largely from the fact that he was the only person in the housing scheme with any military training—training he had acquired as an officer in the Cadet Corps. Beyond his role as a school principal, he had served as a lieutenant in the Cadet Corps, before joining the paddy marketing board that was created a few years back.

"We must hold a meeting about this tomorrow," Nimal Uncle continued. "As educated individuals, we can demonstrate to others how systematically a village security program can be managed. Besides, it will relieve us of the guilt of neglecting our responsibility."

My father agreed wholeheartedly. They decided to hold the association meeting the following morning at ten o'clock rather than in the evening as usual, before parting ways. My father immediately set out to phone the households that had landlines to inform them about the gathering. Telephones were so rare those days, the percentage would have been like 10%.  I was tasked with delivering the message to the remaining homes without phones, specifically those located on the upper section of the road. Another boy likely handled the massage to lower section.

The meeting took place the following morning at our home, just as Nimal Uncle and my father had planned. When explaining the security plan to the gathering, Nimal Uncle indirectly credited my father with the idea for this security program without stating it outright. As he highlighted my father's military background, I watched my parents' faces beam with pride. Hearing this filled me with a touch of pride as well. Since I didn't excel at sports like cricket like some others, I thought this might finally earn me some recognition among my peers in the neighborhood.

Tea was prepared at our home for the twenty-five or so attendees, while Nimal Uncle brought fish buns.

The group unanimously decided to launch the security program that very evening. They agreed that two four-man teams would patrol the loop road from 10:00 PM to 5:00  AM. Rough sketches were drawn to mark the starting points and designated locations for each team at various hours. The first team would end its shift at 3:00 AM, at which point the second team would take over until 5:00 AM. Since my father was part of the first night patrol team, I walked the initial lap with them before returning home around 10:00 PM. Stepping onto the veranda, I watched my father and the other guards march down the road like a squad of soldiers in training, feeling immense pride. I could faintly hear the marching drum from ‘The Longest Day’ movie we watched in the movie theatre recently.

The night patrols continued like this for a week. However, as often happens with volunteer efforts, I watched the enthusiasm gradually wane. The absence of a genuine threat or necessity for such a security apparatus seemed to be the main reason for its decline.

At the end of that week, Nimal Uncle and his family—he had a son and a daughter—had to move to Colombo due to a job transfer. My father kept the voluntary security program going for another week, but it eventually died a natural death. A few months later, Nimal Uncle's house was sold, and none of us ever saw him again. I once overheard my father telling my mother that Nimal Uncle hadn't moved to Colombo because of a transfer, but because he had resigned from his job, though I didn't pay much attention to it at the time.

This entire episode resurfaced in my memory nearly twenty-five years later. After earning my science degree, I worked as a schoolteacher for about three years. After deciding I needed a better-paying job, I began browsing newspaper advertisements and applying for various positions. Eventually, I was selected as a manager at a company that imported industrial chemicals and distributed them across Sri Lanka. Although the workplace was in Colombo, a house near the factory was provided, which made the offer particularly appealing to me.

After working there for a few months, I grew very fond of the job. The young owner of the company was close to my age. After studying at a university in Australia and working briefly at a gold mine there, he had returned to Sri Lanka following his father's death to run the family business.  The owner every year hosted an annual year-end party at his residence for executive-level officers, which fell on December 17th that year.

Around 6:00 PM, seven of us arrived at the owner's residence in Rajagiriya. It was a luxurious and artistically designed home. The owner mentioned to me that evening that his father had purchased the property many years ago from a cousin of a former prime minister of our country. Featuring a small bar in the center of the living room and opening onto a lawn that sloped down to the edge of a lake, the home's most captivating feature for me was a mature nam-nam tree laden with fruit along its trunk.


Arriving slightly earlier than the others gave me time to stroll through the garden. Once the rest of the guests arrived and we moved inside, we spent time examining several photographs hanging along the long veranda, as one naturally does when visiting a house.

When I looked at the second photograph on the wall, a memory from my past suddenly flashed before me: the week-long security patrol in our housing scheme. To my astonishment, that second photo was a grand, commanding black-and-white portrait of Nimal Uncle, the man who had spearheaded it all. A short while later, when our employer walked over, I mentioned this to him. He was equally amazed. Though somewhat younger than me, he still remembered my father and me. From that moment on, our friendship deepened, and he began treating me more like a friend than an employee. Through various conversations, he revealed that while his father was working in Laggala, he had come into possession of a bag of gemstones. His father subsequently quit his job, moved to Colombo, bought this business, and successfully expanded it to build their life.

I relayed this entire story to my father over the phone, and he was deeply amused.

When I visited home a few weeks later, we talked at length about it. As soon as I mentioned the detail about the bag of gemstones, my father burst into loud laughter.

"That man led us in circles for an entire week!" my father chuckled. "The week he tightened security in the housing scheme was the exact week he was keeping that bag of gemstones at home before selling it! What a brilliant mind!"

He let out a hearty laugh before adding, "Don't go bringing this up with anyone else now—why dig up the past? If your mother were still here, I'd be getting a earful right now. She always used to say how easily I get taken in by people."


Wednesday, September 16, 2026

ළමයි පනහේ පාසල්

 ළමයි පනහකට අඩු පාසල් වසා දැමීම හොඳ යෝජනාවකි. 


කනිෂ්ට පාසලක වුවත් ගුරුවරු හත් අට දෙනෙක් සිටිය යුතුය. වසරකට එක පන්තියක් තිබුණද  වසර  පහක් සඳහා පන්ති පහක් තිබිය යුතුය. විදුහල්පතිවරයෙකු සහ සුළු සේවකයෙකු සිටිය යුතුය. එයට අමතරව ගොඩනැගිලි සහ යටිතල පහසුකම් නඩත්තු කළ යුතුය. ජලය සහ විදුලිය පාවිච්චි වෙයි. 

එසේම ළමයින් කුඩා ප්‍රමාණයක් පාසලක සිටින විට පාසලේ ක්‍රීඩා උත්සවයක්වත් හරියට සංවිධානය කර ගැනීමට නොහැකිය.


මේ සියල්ලට විශාල මුදලක් වැය වෙයි. 

මේ ළමයින් පනහ එසේත් නැත්නම් ඊටත් වඩා අඩු ප්‍රමාණය කිලෝමීටර් දහයක් විතර දුරින් තිබෙන ළමයි දහසක් පමණ සිටින පාසලකට අනුයුක්ත කළ හැක. ඔවුන් ඒ පාසලේ එම පන්තිවල බෙදී යන ආකාරයට අලුතෙන් පන්ති දැමීමක් හෝ ගූරුවරුන් වැඩි කිරීමක් අවශ්‍ය වන්නේ නැත. එසේම දැනටත් ඒ පාසලේ තිබෙන යටිතල පහසුකම් අලුතින් එන ළමුන්ටද පාවිච්චි කළ හැක.


අනෙක ළමුන් විශාල ප්‍රමාණයක් එක පාසලක සිටින විට සෑම ළමයෙකුටම ලබාගත හැකි පහසුකම් වැඩිවෙයි. වඩා හොඳ පුස්තකාල ්‍රීඩාගාර ගුරුවරු ....  ලැබේ.


එකම ප්‍රශ්නය වනුයේ මේ ළමයින් කණ්ඩායමට සෑම දාම උදයේ සහ හවස නිවසේ සිට වැඩිදුරක් ගමන් කිරීමට සිදුවීමයි. මෙයත් ඉතාම පහසුවෙන්  රජයෙන් අමතර වියදමක් දරන්නේ නැතිව විසඳා ගන්නට පුළුවන. 

ඒ ළමයින් සිටින ප්‍රමාණය අනුව ; මෙය සැම විටම පනහට අඩු වෙයි, එක් බසයක් හෝ වෑන් එකක් මෙම ප්‍රවාහනය සඳහා යොදා ගැනීමයි. 


මේ සඳහා මාසික කොන්ත්‍රාත්තුවක් ලබාදිය හැකි අතර වසා දමන පාසැල සහ ඒ ඉඩම යම් නිෂ්පාදන කාර්යයකට බදු දී එම මුදල බැංකුවේ දැමීමෙන් ලැබෙන පොලියෙන් වාහනය සඳහා ගාස්තුව පහසුවෙන්ම ගෙවිය හැක.


සමහර විට කුඩා පාසල් කිහිපයක් ප්‍රධාන පාසල් බවට පත් කිරීමටත්; ප්‍රදේශයේ පාසැල් විහිදී යාම සහ එකිනෙකා අතර තිබෙන දුර අනුව, සිදුවීමට පුළුවන.

Saturday, August 29, 2026

රොබට් නොක්ස්

 



එළදැත්තේ රොබට් නොක්ස් නැවතී ගොවිතැන්කළ  නිවස අසල පිහිටුවා ඇති ගල් කණුව

HEREABOUTS

DWELT

ROBERT KNOX

STEPHEN

RUTLAND

1670–1679

AND WITH THEM

UNTIL 1674

ROGER GOULD

RALPH KNIGHT

———————

ERECTED 1908

J. P. L.


erected in 1908 by John Penry Lewis (J.P.L.), a British civil servant and historian


පසුව ලියමි. රොබට් නොක්ස්ගේ හදාගත් දුව පිළිබඳව, කිහිප දෙනෙකු අසා තිබුණ බැවින් මම පහත කොටස එකතු කලෙමි.


රොබට් නොක්ස් උඩරට සිරකරුවෙකුව සිටි කාලයේදී, තවත් ඉංග්‍රීසි ජාතික සිරකරුවෙකුට සහ සිංහල කාන්තාවකට දාව උපන් ලුසියා නම් අවුරුදු තුනක දැරියක හදා වඩා ගැනීමට භාර ගත්තේය. ඔහු ඇයට බෙහෙවින් ආදරය කළ අතර, ඇයට ඉංග්‍රීසි කියවීමට සහ ලිවීමටද ඉගැන්වීය.නොක්ස් 1679 දී එලදෙණියේ පිහිටි ඔහුගේ නිවසින් රහසිගතව පලා යන විට ලුසියාගේ වයස අවුරුදු හතක් පමණ විය. එම ගමන අතිශය අවදානම් සහගත වූ බැවින් ඇයව රැගෙන යාමට නොක්ස්ට නොහැකි විය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු ඇය වෙනුවෙන් පහත දෑ සිදු කළේය:දේපළ පැවරීම: පලා යාමට පෙර නොක්ස් විසින් තමා සතු සියලු නිවාස සහ ඉඩකඩම් ලුසියා වෙත නීත්‍යානුකූලව පවරන ලදී.කොචින් සිට එවූ ලිපිය: ඔහු නැවත එංගලන්තයට යන අතරතුර ඉන්දියාවේ කොචින් (Cochin) හි නතර වී, ලුසියා වෙත ආදරණීය ලිපියක් එව්වේය. තමා ඇයව දමා ආවේ ජීවිතය බේරා ගැනීමට පලා යන නිසා බව ඔහු එහි සඳහන් කළේය.ඔහුගේ රුව රැගත් පින්තූරය: ඇයට තමාගේ මුහුණ මතක තබා ගැනීම සඳහා ඔහු ඇයට තෑග්ගක් ලෙස ඔහුගේ කුඩා රේඛා චිත්‍රයක් (Miniature Portrait) ද එවීය.ඔහු ලන්ඩනයට ළඟා වූ පසුවද ඇය පිළිබඳව සොයා බැලීමට උත්සාහ කළ නමුත්, එම ලිපි සහ දේපළ උඩරට රාජධානියේ දැඩි නීති රීති මධ්‍යයේ ඇය අතට පත් වූවාද යන්න ඉතිහාසයේ අභිරහසක්ව පවතී.

Sunday, August 23, 2026

වී ගොවියන්ගේ ප්‍රශ්නයට තවත් විසඳුමක්

 වී ගොවියන්ගේ ආදායම දා හතර ගුණයකින් වැඩි කර ගන්නේ කෙසේද? 


ලංකාවේ වී ගොවියන්ගේ ප්‍රශ්නය රටේ පවතින සදාකාලික ප්‍රශ්නවලින්  ප්‍රධාන තැනක් ගන්නා එකකි. 


ඒ පිළිබඳව කුමක් කළ යුතුදැයි කිසිවෙකුටත් තවමත් හිතා ගන්නටවත් බැරි බව පෙනේ. නොයෙක් විද්වත්තු  නොයෙක් දේවල් කියති. 


මමත් පාට් ටයිම් වී ගොවියෙකු නිසා මේ පිළිබඳව පුද්ගලිකවම උනන්දුවක් දක්වමි. 


මෙයට මා මෙතෙක් දුටු හොඳම විසඳුම ජපානයේ සොයා ගෙන ඇත. ඒ ජපානයේ ඉබරාකි ප්‍රාන්තයේ ,කමිස ප්‍රදේශයේ අවුරුදු හයක් පුරා කරන ලද පරීක්ෂණයකිනි. 


එම පරීක්ෂණය කර ඇත්තේ වී වගා කරන කුඹුරු උඩින් සෝලා පැනල් සවිකර විදුලිය උත්පාදනය කරන ගමන්ම වී ගොවිතැන් කිරීමයි. එකම කුඹුරු යායක  ඉඩමෙන් 27% ක් මත සෝලා පැනල් සවිකරන ලදී.


අවුරුදු හයකින් පසු ලැබූ ප්‍රතිඵල  පහත පරිදි වෙයි. 


වී අස්වැන්න - සෝලා පැනල් සවිකල කොටසේ අක්කරයකට ටොන් 6.5

සෝලාපැනල් නොමැති කොටසේ අක්කර එකට ටොන් 8.5


මෙතෙන්ට පමණක් කියවූ විට අපට සිතෙන්නේ  සෝලාපැනල් සවිකරන එකේ ප්‍රයෝජනයක් නැත, එයින් වන්නේ පාඩුවක් පමණක් බවය.


නමුත් සෝලාපැනල්වලින් නිෂ්පාදනය වන විදුලියත් සමඟ ගණන් හැදුව විට සෝලාපැනල් නොතිබුනා නම් ලැබෙන ආදායම මෙන් 14 ගුණයක ආදායමක් ගොවියන්ට ලැබුණි. ඒ සහල් විකිණීමෙන් සහ විදුලි බලය විකිණීමෙනි.


අපගේ වී ගොවියන්ට බොහෝ ප්‍රශ්න තිබෙන වර්ෂාව අඩු වියලි කලාපයේ මෙම ආදායම තවත් වැඩිවීමට පුළුවන.

Monday, August 17, 2026

කුඹුරු කොම්පැනි කිරීම

 




කෘෂි ඇමතිවරයා කියූ පරිදි ගොවි සමාගම් ඇති කිරීම ඉතාමත් කාලෝචිත වැඩකි. 

එමඟින් පහත සඳහන් ප්‍රයෝජන ලබාගත හැකිය. 

1. කුඹුරු යාය කිහිපයක් එකට එකතු කර අක්කර සීයක පමණ ගොවිතැන් කරන විට මුළු ඒකකයේ කළමනාකරණය කිරීමට එක් දැනුමැත්තෙකු පත් කර ගත හැක. අක්කර එකක් දෙකක් සඳහා මෙවැනි කෙනෙකු ට වැටුප් ගෙවා ලබා ගැනීම තේරුමක් නැති වැඩකි. 


2. නොයෙකුත් අවශ්‍ය දෑ මිලදී ගැනීමේදී තොග ගණනේ මිලදී ගත හැකි නිසා පිරිවැය අඩුවෙයි. 


3. කුඩා ඒකක අයිතිකරුවන් නොයෙකුත් ප්‍රශ්න නිසා වගා කළ යුතු කාල වේලාවන් මගහැරගයි. මෙවැනි ඉඩම් එකතු කිරීමකින් පසු සියල්ල එකවර සිදුවෙයි. 


4. ජලය බෙදා ගැනීමේ දී ආරවුල් ඇති නොවේ. මුළු යායටම ඩාත්ම ප්‍රයෝජනවත් වන ආකාරයෙන් ම ජලය බෙදා ගත හැකිය. 


5. මෙය දීර්ඝ කාලීනව සිදු කරන්නට යොමු වුවහොත් අනවශ්‍ය නියරවල් කපා හැර විශාල ලියදි වගාවට යොදා ගත හැක. එවිට ඉඩම් නාස්තිය අවම වෙයි. නියර බැඳීමත් අවම වෙයි. 


6. මැෂින් හයර් කිරීමේදී එකම කටයුත්ත සෑම තැනම සිදුවන නිසා පිරිවැය සෑහෙන දුරට අඩු වෙයි. 


7. කුඩා ඉඩම් හිමියෙකුට ආයෝජනය කිරීමට නොහැකි සමහර උපකරණ වලට සමාගමක් ලෙස එකතු වී සිටින නිසා ආයෝජනය කළ හැක. 


තව මෙවැනි ප්‍රයෝජන බොහෝ ලියන්නට පුළුවන. මෙහි වඩාත්ම වටිනා ප්‍රයෝජනය මෙය පයිලට් ප්‍රොජෙක්ට් එකක් ලෙස පටන් ගෙන අවුරුදු කිහිපයක් පවත්වාගෙන ගොස් ව්‍යාපෘතිය ඇත්තටම කළ හැක්කක් දැයි පරීක්ෂා කිරීමට හැකිවීමය.

Saturday, August 15, 2026

ඩයස්පෝරාවෙන් ආයෝජන ගෙන්වා ගැනීම

 ඇමතිවරයෙක් ලංකාවට ආයෝජන ගෙන්වා ගැනීම සඳහා ඔස්ට්‍රේලියාවට ගිය ගමනක පින්තූර  බොහෝ ගණනක් ෆේස්බුක් එකේ දැක්කෙමි. 


මේවා දැකීමෙන් පසු මට මගේ අත්දැකීම් දෙකක් මතක් විය. 


එකක් දැන් අවුරුදු තුනකට පමණ පෙර මම මිරිස් වගාවක් කළමනාකරණය කිරීම සඳහා වැල්ලවායට ගොස් සිටියදී දුටු දෙයකි. එහි කැලේ ඇතුලට වන්නට රජයට අයත් විශාල ඉඩකඩම් , මිනිසුන් අල්ලාගෙන සිටිති ;සමහර විට එසේ අල්ලාගෙන සිටින නිසා විය යුතුය, ඒවායේ හරි වගාවක් කරන බවක් පෙනෙන්නට නැත. වරක් හරක් කිහිපදෙනෙකු පමණක් සිටින අක්කර දෙසීයක ඉඩමක් මම දුටුවෙමි. 


අනෙක් අත්දැකීම, දැන් බොහෝ කලක සිට ඔස්ට්‍රේලියාවේ පදිංචි වී සිටින මගේ පාසැල් මිතුරෙකු මගෙන් ඔහුට වගාවක් කිරීමට ලංකාවේ අක්කර 25ක් පනහක ඉඩමක් සොයා දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටීමයි. ඔහු මෙරට නිතරම සිටින්නේ නැත්නම් එසේ ඉඩමක් වගා කිරීම පහසු නොවන කටයුත්තක් බව මම ඔහුට කියා සිටියද ඔහුව ඉතා උනන්දුවකින් මේ ඉඩම සොයමින් උන්නේය. 


මේ දෙක සම්බන්ධ කර බැලූ විට පිටරට ගොස් පදිංචිව සිටින ලංකාවේ ඩයස්පෝරාවට මෙහි ආයෝජන  දිරිමත් කිරීම ඉතාමත් පහසුවෙන් කළ හැකි ්‍රමවේදයක් තිබෙන බව පෙනී යයි. 


රජය කළ යුතු වන්නේ මෙලෙස රජයට අයත් වගා කළ හැකි ඉඩම් සියල්ල ඩේටා බේස් එකකට දමා ඒවා අවුරුදු පනහක වැනි දීර්ඝ කාලීන බදු වලට ඩොලර් වලට පමණක් ලබාදීමයි. 


මෙලෙස ලබාදීම විවෘත විනිවිද පෙනෙන ටෙන්ඩර් ක්‍රමයකින් ලබාදීමෙන් රජයට ඉහළම ආදායමක් ලැබෙන අතර ඒවාට ආයෝජනය කරන්නන්ට අසාධාරණයක් ද සිදු නොවේ. 


මෙවැනි ක්‍රමවේදයක් ඉතාමත් පහසුවෙන්  පණ ගන්වන්නට පුළුවන. ඉන්පසු එවැනි ආයෝජන අවස්ථාවන් තිබෙන බව සමාජ මාධ්‍ය හරහා ප්‍රසිද්ධ කර වෙබ් සයිට් එකක සියලු විස්තර දමා තිබෙන්නේ නම් ඒ ඒ රටවලට ගොස් ඩයස්පෝරාවට මේවා ගැන කියන්නට අවශ්‍යතාවයක් ඇතිවන්නේත් නැත. 


අනෙක මෙලෙස ආයෝජනය කරන අය තාක්ෂණිකව බලගැන්වුණු පුද්ගලයන් නිසා එවැනි ඉඩකඩම් හරවත් දේකට යොදා ගැනීමද එසේම කෘෂිකර්මික කටයුත්තක් වුණත් නවීනතම ඉහළම තාක්ෂණයෙන් ම සිදුවනු ඇත. 


මෙවැනි කටයුත්තකින් රටේ ආර්ථිකය හි සීඝ්‍ර දියුණුවක් ලබාගනු ඇති අතර බොහෝ තරුණ තරුණියන්ට රැකියා අවස්ථාවන් ද ලැබෙනු ඇත. එසේම තමන්ගේ රටට යම් සේවයක් කරන්නට යම් ආයෝජනයක් කරන්නට ආයෝජන අවස්ථා සොයමින් සිටින අපේ ඩයස්පෝරාවේ සහෝදර සහෝදරියනට මෙවැනි ආයෝජනයක යෙදී ම තමන්ගේ රටට යම් සේවයක් සිදුවන ආකාරය බලා සතුටු වන්නට ද පුළුවන. 

Sunday, August 9, 2026

නිවිති වලින් යකඩ උරා ගැනීම

 ඊයේ පෙරේදා මම නිවිති පැළයක් පිළිබඳව පෝස්ට් දෙකක් දැම්මෙමි. එහිදී නිමිතිවල ඇති යකඩ පිළිබඳව සාකච්ඡාවක් ඇතිවූ අතර මෙතුළ මා මිත්‍ර වෛද්‍යවරයෙක්  නිවිති වල ඇති යකඩ රීරයට උරා ගත හැක්කේ ඉතාමත් සුළු ප්‍රමාණයක් යැයි කීවේය. 

පොඩි කාලයේ පොප් අයි කාටුන් වලින් නිමිතිවල ගුණාගුණ ඉගෙන ගත් මට මෙය පුදුමයක් විය


මේ නිසා ගූගල් වෙත ගොස් මේ පරීක්ෂා කර බැලුවෙමි. ඔහු කියා ඇති දෙය සත්‍යයකි. අප ශරීරයට නිමිති වල ඇති යකඩ වලින් උරා ගත හැක්කේ 1.7-5% ප්‍රමාණයක් පමණි. 

මස් මාළු වලින් නම් ඒවායේ තිබෙන යකඩවලින් 15-35%  දක්වා ප්‍රමාණයක් අප ශරීරයට උරාගත හැකි බවත් එහි කියා තිබුණි. 


තවදුරටත් කියවාගෙන යන විට නිමිති වලින් යකඩ වැඩිපුර ශරීරයට ලබා දීමට නම් එක්කෝ ඒවා තම්බා හෝ උයා කෑමට ගත යුතු බවත් එසේම කෑම උයා අවසන් වූ පසුව එයට ලෙමන් හෝ දෙහි බෑවක් මිරිකා ගැනීමෙන් අපේ ඇඟට උරා ගත හැකි යකඩ ප්‍රමාණය හතර පස් ගුණයකින් වැඩිකර ගත හැකි බව එහි ක්‍රියා තිබුණි. (ආහාර ජීරණය වන විට විටමින් සී  සමග තිබුණොත් නිමිති වලින් යකඩ උරා ගැනීම පහසු කෙරෙයි).


අපේ රටේ නිමිති බොහෝවිට කන්නේ පරිප්පු වලට දමා උයා ගෙන නිසා එතන ප්‍රශ්නයක් නැත. එසේ ඔයා අවසන් වූ පසු දෙහි හෝ ලෙමන් බෑවක් මිරිකා ගන්නේ නම් නිවිති වල තිබෙන යකඩ වලින් අමුවෙන්කනවාට වඩා හතර පස් ගුණයක් අපට ලබා ගන්නට පුළුවන. 


මෙය බොහෝ දෙනෙකුට ප්‍රයෝජනවත් වන නිසා මෙසේ ලියන්නට සිතුණි.

Saturday, August 8, 2026

මන්ත්‍රී වැටුප

 අර්චුනාගේ මන්ත්‍රී පඩි පිළිබඳ ප්‍රකාශය ගැන මා පළකළ පෝස්ට් එකකින් පසුව කියවූ නොයෙකුත් කොමෙන්ට් නිසා මට ඇත්තටම මන්ත්‍රී කෙනෙකුට කීයක විතර වැටුපක් ලැබිය යුතුදැයි සිතුනි. 


අර්චුනා කීවේ ඔහුට ගිය මාසයේ ලක්ෂ හතරහමාරක් විතර ලැබුණ බවය. 


මම හිතන්නේ ලංකාව වැනි දුප්පත් රටකට මෙය ඉතාමත් වැඩි වැටුපක් බවය. ඔවුනට ලැබිය යුත්තේ ;  දැනට ලැබෙන වරප්‍රසාද වලට අමතරව, ලංකාවේ සාමාන්‍ය පාසලක විදුහල්පතිවරයෙකුට ලැබෙන වැටුපට කිට්ටු වැටුපක් බවය. 


ඔවුනට වාහන වරප්‍රසාද, දුරකථන හා බිල් ගෙවීම්, සේවක මණ්ඩලයක් යනාදියත් ලැබෙන බව මා සිතමි. 


මේ පිළිබඳව ඔබගේ අදහස කුමක්ද?

Friday, August 7, 2026

සත්ව ලෝකය

 ගැහැනු මේ ෆ්ලයි මැස්සා ගැන පමණක් පොඩි පැහැදිලි කිරීමක් ලියා මේ වටිනා තොරතුරු ටික ලියා පළ කරමි. 


ලියද්දි කොටියා ඉන්නේ මේ තරම් අඩු කාලයක් දැයි  දැක  කණගාටුවට පත්වීමි.


ඩොලානියා ඇමරිකානා වැනි ඇතැම් විශේෂවල ගැහැණු මේෆ්ලයිස්, වැඩිහිටියන් ලෙස මිනිත්තු පහක් පමණ ජීවත් වන්නේ ඔවුන්ගේ ශරීරවලට මුඛය සහ ආහාර ජීර්ණ පද්ධති නොමැති නිසාය, සංසර්ගයට සහ බිත්තර දැමීමට ප්‍රමාණවත් ශක්තියක් පමණක් රැගෙන ඔවුන් මේ ලෝකයට පැමිණෙති.


සතුන් සහ උන්ගේ ආයු කාලය (ANIMALS & THEIR LIFESPAN)

 * 🐶 බල්ලා (Dog): අවුරුදු 10-13

 * 🐱 පූසා (Cat): අවුරුදු 13-17

 * 🐄 ගවයා (Cow): අවුරුදු 15-20

 * 🐎 අශ්වයා (Horse): අවුරුදු 25-30

 * 🐷 ඌරා (Pig): අවුරුදු 15-25

 * 🦟 මදුරුවා (Mosquito): දින 42-56

 * 🐐 එළදෙන / එළුවා (Goat): අවුරුදු 10-18

 * 🦈 ග්‍රීන්ලන්ත මෝරා (Greenland Shark): අවුරුදු 270-500

 * 🐓 කුකුළා (Chicken): අවුරුදු 10-15

 * 🐍 සරපයා / සර්පයා (Snake): අවුරුදු 20-30

 * 🦆 පාතයා / තාරාවා (Duck): අවුරුදු 10-15

 * 🐒 වඳුරා (Monkey): අවුරුදු 10-50

 * 🐊 කිඹුලා (Crocodile): අවුරුදු 60-70

 * 🐅 කොටියා (Tiger): අවුරුදු 10-15

 * 🐝 ගැහැණු මේෆ්ලයි මැස්සා (Female Mayflies): මිනිත්තු 5

 * 🐟 මිල්ක්ෆිෂ් / පාල මාලුවා (Milkfish): අවුරුදු 15

 * 🐀 මීයා (Rat): අවුරුදු 7

Saturday, August 1, 2026

මරණ දඬුවම ලබාදීම

 පූජිත් සහ මම එකම සහ පාසලේ එකම විශ්ව විද්‍යාලයේ. ඉගෙන ගත්තෙමු.

හේමසිරි සහ මම නවික හමුදාවෙ සේවය කළෙමු. අසූ ගණන්වල මුල් හරියේ කොළඹ වර්ජන රැල්ල කාලයේ අපි එකට රාජකාරි කළා මට මතකය. 


මේ දෙදෙනාට ලැබුණු දඬුවම ගැන  මම ඉතාමත් කණගාටුවෙමි. මෙම ශත වර්ෂයේ පමණක් නොව  පසුගිය ශත වර්ෂයේද රාජකාරී  පැහැර හැරීමකට මෙවැනි දඬුවමක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක ලබාදී නොමැති බව පරීක්ෂා කළ විට ජෙමිනායි කීවේය. 


කෙසේ නමුත් මෙවැනි අපරාධයක්  සිදුවන්නට යන බවට පැහැදිලි තොරතුරු මේ දෙදෙනාට ම ලැබුණා යයි සාක්ෂි තිබුණු බව පැහැදිලිය. එසේ පැහැදිලි සාක්ෂි තිබුණේ නැත්නම් මෙවැනි දඬුවමක් කවදාවත් දෙන්නේ නැත.


මේ දෙදෙනාම රටේ ආරක්ෂාවේ වගකීම ක් පැවරුණු ඉහළම තලයේ නිලධාරීන් දෙදෙනෙකි. එසේ තොරතුරු ලැබුණා නම් එය වැළැක්වීමට කටයුතු කර නැත්නම් ඔවුන්ට දඬුවම් දීම සාධාරණය. 


මෙලෙස තොරතුරු ලැබී  ඒවා පිළිබඳව පැහැදිලි ක්‍රියාමාර්ග නොගත් තවත් නිලධාරීන් හෝ ාජ්‍ය පාලනයේ යෙදුනොවුන් සිටි බවක් එහෙන් මෙහෙන් අසන්නට ලැබෙයි. ඔවුන් පිළිබඳව සොයා බැලිය යුතුය. ඔවුන්ටද දඬුවම් දිය යුතුය.

Thursday, July 16, 2026

බන්ධනාගාර කළමනාකරණය සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් කරමුද

 බන්ධනාගාර ප්‍රතිසංස්කරණය: රාජ්‍ය වගකීම සහ පෞද්ගලික කාර්යක්ෂමතාව සුසංයෝග කරන "PPP" ආකෘතිය


​මෑතකදී මීගමුව බන්ධනාගාරය ආශ්‍රිතව වාර්තා වූ සිදුවීම් මෙන්ම, අජිත් ප්‍රසන්න සහ හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර වැන්නවුන් විසින් මාධ්‍ය හමුවේ සිදුකළ බන්ධනාගාර අභ්‍යන්තර තොරතුරු හෙළිදරව් කිරීම් ඕනෑම සංවේදී මිනිසෙකුගේ ඇඟ කිලිපොලා යන සුළුය. ඇතැම් ප්‍රකාශ සත්‍යයක් විය හැකිදැයි සැක සිතෙන තරමටම ඒවා පිළිකුල් සහගත මෙන්ම යුගුප්සා ජනකය.

​ශ්‍රී ලංකාවේ බන්ධනාගාර පද්ධතිය අද වන විට පවතින්නේ මුළුමනින්ම ජරාජීර්ණ වූ, තවදුරටත් සාමාන්‍ය ක්‍රමවේද ඔස්සේ අලුත්වැඩියා කළ නොහැකි බිඳවැටීමක බව පෙනේ. මිනිස් අයිතිවාසිකම් සහ මූලික මානුෂීය සැලකීම් පසෙක තබා, දූෂණය සහ අමානුෂිකත්වය බන්ධනාගාර සංස්කෘතියේ "සාමාන්‍ය තත්ත්වය" බවට පත්ව ඇති පසුබිමක, මෙයට සාම්ප්‍රදායික විසඳුම් සෙවීම නිශ්ඵල කාර්යයකි.

​මෙම අර්බුදයට ඇති එකම ප්‍රායෝගික විසඳුම වන්නේ රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල්කාරිත්ව (Public-Private Partnership - PPP) ආකෘතියක් ඔස්සේ බන්ධනාගාර පද්ධතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමයි.

​පැහැදිලි කරගත යුතු වැදගත්ම කරුණ:

මෙයින් අදහස් කරන්නේ රජය බන්ධනාගාර පද්ධතියෙන් අත පිසදාගෙන එය මුළුමනින්ම පුද්ගලික අංශයට විකුණා දැමීමක් නොවේ. මෙහිදී නීතිමය පාලනය සහ අධීක්ෂණය රජය සතුව තබා ගනිමින්, දෛනික ක්‍රියාකාරීත්වය සහ පරිපාලන කාර්යක්ෂමතාව පමණක් පෞද්ගලික අංශයට පැවරීම සිදු කරනු ලබයි.

​මේ සඳහා අප යෝජනා කරන ප්‍රායෝගික වැඩපිළිවෙළ මෙසේය:

​1. ශ්‍රී ලංකාවට ගැළපෙන නව බන්ධනාගාර ප්‍රමිතියක් (Standard) සැකසීම

​වර්තමාන රටේ පවතින දුර්වල ආර්ථික තත්ත්වයන්ට ඔරොත්තු දෙන, එහෙත් සිරකරුවෙකුට හිමිවිය යුතු අවම මානුෂීය අයිතිවාසිකම්, සනීපාරක්ෂාව සහ මූලික පහසුකම් ආරක්ෂා වන පරිදි නව රෙගුලාසි මාලාවක් රජය විසින් වහාම සකස් කළ යුතුය.

​2. නියමු ව්‍යාපෘතියක් ලෙස පෞද්ගලික කළමනාකරණය පැවරීම

​මෙම ක්‍රමවේදය වෙනස් කිරීම සඳහා රටේ එක් බන්ධනාගාරයක් තෝරාගෙන, විනිවිදභාවයකින් යුත් ටෙන්ඩර් පටිපාටියක් හරහා එහි දෛනික ක්‍රියාකාරීත්වය පෞද්ගලික අංශයේ කළමනාකාරීත්වයකට (Contract Management) පැවරිය යුතුය. එහිදී රජය බලාපොරොත්තු වන සේවා මට්ටම් සහ දැඩි කොන්දේසි (Key Performance Indicators - KPIs) ගිවිසුම්ගත කළ යුතුය.

​ජංගම දුරකථන භාවිතය සහමුලින්ම නැති කිරීම: බන්ධනාගාර තුළ සිට සිදුවන අපරාධ මෙහෙයවීම් සහ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් නැවැත්වීම සඳහා, සිරකරුවන් සතු නීතිවිරෝධී ජංගම දුරකථන භාවිතය 100% කින් තුරන් කිරීමේ වගකීම සහ ඒ සඳහා අවශ්‍ය නවීන ජැමර් (Jammer) ඇතුළු තාක්ෂණික උපක්‍රම යෙදවීම සහ නඩත්තුව මෙම කළමනාකාරීත්වයට පැවරිය යුතුය.

​3. රාජ්‍ය මට්ටමේ ස්වාධීන අධීක්ෂණය සහ විගණනය (State Oversight)

​පෞද්ගලික අංශය විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන මෙම බන්ධනාගාරය, රජයේ නියමිත ප්‍රමිතීන්ට සහ මානව හිමිකම් රීතීන්ට අනුකූලව පවතින්නේද යන්න නිරීක්ෂණය කිරීමට විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව සහ ස්වාධීන කොමිෂන් සභා මගින් අඛණ්ඩව, පූර්ව දැනුම්දීමකින් තොරව සිදුකරන හදිසි පරීක්ෂණ (Surprise Audits) ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය. යම් හෙයකින් නියමිත ප්‍රමිතීන් කඩ කරන්නේ නම්, අදාළ සමාගමට බරපතළ දඩ මුදල් පැනවීමට හෝ ගිවිසුම අවලංගු කිරීමට රජයට පූර්ණ බලය තිබිය යුතුය.

​ලෝකයේ සාර්ථක අත්දැකීම්

​රාජ්‍ය අධීක්ෂණය යටතේ පෞද්ගලික අංශය ලවා බන්ධනාගාර කළමනාකරණය කිරීම (Contracted Prisons) ලෝකයට අමුතු අත්හදා බැලීමක් නොවේ. දියුණු මෙන්ම සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් රැසක් මේ හරහා දූෂණය අවම කරගැනීමට සහ රාජ්‍ය වියදම් පාලනය කරගැනීමට සමත්ව ඇත:

​එක්සත් ජනපදය (USA)

​එක්සත් රාජධානිය (UK)

​ඔස්ට්‍රේලියාව (Australia)

​නවසීලන්තය (New Zealand)

​දකුණු අප්‍රිකාව (South Africa)

​චිලී රාජ්‍යය (Chile)

​පේරු රාජ්‍යය (Peru)

​අපේක්ෂිත ඉදිරි පියවර

​පළමු අදියරේදී මාස හයක (06) පරීක්ෂණ කාලසීමාවක් (Pilot Project) සඳහා එක් බන්ධනාගාරයක මෙම රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල්කාරීත්ව (PPP) ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කළ හැකිය. එහි සාර්ථක-අසාර්ථකභාවය, අඩුපාඩු සහ ලැබෙන ප්‍රායෝගික අත්දැකීම් විද්‍යාත්මකව ඇගයීමට ලක් කිරීමෙන් පසු, එම අත්දැකීම්ද උපයෝගී කරගනිමින් දිවයිනේ සෙසු බන්ධනාගාරද ක්‍රමයෙන් මෙම නව කළමනාකරණ පද්ධතියට පරිවර්තනය කළ හැකිය.

​ජරාජීර්ණ වූ පද්ධතියක් ඇතුළතින් පමණක් සුවපත් කළ නොහැක. එයට රාජ්‍ය නියාමනය සහ පෞද්ගලික අංශයේ වෘත්තීයමය කාර්යක්ෂමතාව මුසු කළ "නව්‍ය කළමනාකරණ ව්‍යුහයක්" බද්ධ කළ යුතුම කාලය එළඹ ඇත

Wednesday, July 8, 2026

බන්ධනාගාර ප්‍රශ්නය විසඳීම

 බන්ධනාගාරයේ සිදුවන දේ දකින විට මේ බන්ධනාගාර යම් විනයක් යටතට ගෙනාවොත්, රටේ තියෙන අපරාධ වලින් සියයට පනහකට වඩා ඒ මගින්ම අවසන් කරගත හැකි බව පෙනේ. 

හොඳම  උදාහරණය අගුණ කොළ පැලැස්සේ බන්ධනාගාරයෙන්  දුරකථනයකින් කතාකර ව්‍යාපාරිකයෙකු බයකර මුදල් ලබා ගැනීම එසේම එම මුදල් බය නැතුව රටේ ප්‍රධාන රජයේ බැංකුවකටම තැන්පත් කර ගැනීම පුදුම සහගතය. 


කෙනෙකු බන්ධනාගාර ගත කරන්නට ප්‍රධාන හේතුවක් නම් ඔවුන් සමාජයෙන් ඉවත් කර තැබීමය. විශේෂයෙන්ම අපරාධ ගෝඩි ෆාදර්වරුන් එසේ සමාජයෙන් ඉවත් කර තබන්නට බලවත් අවශ්‍යතාවයක් ඇත. 


ඇතුලට යන ඔවුනට සමාජයත් සමඟ සන්නිවේදන පහසුකම් ලබා ගැනීමට හැකි නම් ඔවුන් බන්ධනාගාර ගත කර ඇති ප්‍රයෝජනය කුමක් ද?


එසේ ඇතුලට ගිය පසු රුපියල් පනහක රීලෝඩ් එකක් තමා දෙනවානම් කතා කරන්නට පුළුවන් බව යි මම ඊයේ පෙරේදා කලකට පෙර රිමාන්ඩ් එකට ගිය කෙනෙකු ලියූ පෝස්ට් එකක දුටුවෙමි. 


කලකට පෙර බන්ධනාගාරවල  ජෑමර් සවිකර මෙය නවත්වා ගැනීමට උත්සාහයක් කළද එය සාර්ථක වූයේ නැත. 


ඇඬුවාට කොමිෂන් දැම්මාට ොකු ප්‍රයෝජනයක් නැත. ඒවා මීට කලිනුත් සිදු වී තිබේ. නමුත් මේ සන්නිවේදන  මාර්ගය  වසා දැමූවහොත් බන්ධනාගාරය තුළ විනය ප්‍රශ්නයත් එසේම සමාජය තුළ අපරාධ හා දූෂණ රැල්ල මැඩ පැවැත්වීමටත් කවුරුත් නොසිතන තරමේ ්‍රයෝජනයක් වනු ඇත. 


කලකට පෙර මෙය කරන්නට ගොස් එසේ කළහොත් අවට ජීවත් වන්නට මෙය බලපාන බවට ්‍රශ්නයක් ඇති විය. එසේ නම් කළ යුතු වන්නේ බන්ධනාගාර ජන ශුන්‍ය ප්‍රදේශවලට රැගෙන යාමයි.

Sunday, July 5, 2026

නඩුකාරයන් විශ්‍රාමයාම

 නඩුකාරයන් විශ්‍රාම යන කාලය එකපාරටම වැඩි කිරීමට යාම  ගැන සැකයක් ඇතිවීම සාධාරණය. සමහර විට යම් විශේෂ කෙනෙකු තව කාලයක් තබා ගැනීමට මේ හදිසි උනන්දුව ඇතිවී ඇත්තේ දැයි  ජනතාවට සැකයක් ඇති වන්නට පුළුවන. 


නමුත් මමත් හිතන්නේ තව අවුරුදු කිහිපයක් මේ ඉන්න විනිශ්චකාරයන්ගෙන් ගෙන් ප්‍රයෝජනයක් ගැනීම සුදුසු බවය. එන්න එන්නම වයස්ගත අයටත් හොඳින් වැඩ කිරීමට පුළුවන් බව පෙනී යන නිසාත් ඔවුන්ගෙන් වැඩක් ගැනීමට සිතීම සාධාරණය. එසේම විද්‍යාවේ දියුණුවත් සමඟම විශ්‍රාම ගතවී ම බොහෝ කලක් ජීවත්වන විටද  ඔවුන් බලා ගැනීමට සිදුවන්නේත් රජයටමය, ඒ කියන්නේ ඉදිරි තරුණ පරම්පරාවටය.


මේ කරුණු දෙකම වින්වින් සිටුවේශන් එකකින් අවසන් කර ගැනීමට ක්‍රමයක් තිබේ. 


ඒ සෑම නඩුකාරයෙකුගේම ව්ශ්‍රාම වයස තව අවුරුදු තුනකින් වැඩි කරන්නට නීති සම්පාදනය කර ගැනීමය. එහෙත් මේ නීති ්‍රියාත්මක වන්නේ තව අවුරුදු තුනක් වැනි කාලයකින් බව පනතේම ඇතුළත් කිරීමය. 


එවිට රැවුලක් කැඳත් දෙකම බේරාගත හැක. 


බොහෝ යුරෝපීය රටවල දැන් විශ්‍රාම ගන්නා වයස වැඩි කරගෙන යනු ලැබේ. නමුත් අපේ රටේ විශ්‍රාම ගැනීමේ වයස වැඩි කරන්නට කැමති නැත. ඒ තරුණයන්ට රැකියා ලැබෙන්නට තියෙද්දෙන අවස්ථා අඩුවන බව සිතමිනි. 


නමුත් විශ්‍රාම ගෙන සිටින බොහෝ පුද්ගලයන්ට පරමායුෂ වැඩි වන නිසා වැඩි කාලයක් විශ්‍රාම මුදල් ගෙවිය යුතුය. එය ගෙවන්නට වන්නේත් රජයේ බදු මුදල් වලිනි. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ගෙන් වැඩක් ගත්තා නම් හොඳ නැද්ද?

Saturday, July 4, 2026

මාසික මැරතන් ව්‍යාපෘතිය

 දවසකට පැය භාගයක් ඇවිද්දොත් මාසයකට මැරතන් එකක් සැතපුම් 26ක් පමණ ඇවිදින්නට පුළුවන. 


එංගලන්ත රජය 'මාසයකට මැරතන් එකක්' නමින් ජනතාවට ඇවිද්ද වීමේ ව්‍යාපෘතියක් පටන් ගන්නට යයි. 


නියමිත ඇප් එක සකසාගෙන සෑමදා මෙලෙස දවසකට පැය භාගයක් හෝ වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇවිද එය රෙකෝඩ් වන පුරවැසියනට නොයෙකුත් දිරි දීම් ත්‍යාග සහ වට්ටම් ලබාදීමේ මෙම ව්‍යාපෘතිය ජාතියේ සෞඛ්‍ය නගා සිටුවීමට බොහෝ උපකාරී වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වේ. 


තාක්ෂණය යොදාගෙන නොමිලේම පාහේ ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය නගා සිටුවීමට එසේම තාක්ෂණය තමන්ගේ යහපතට පාවිච්චි කිරීමට ජනතාව උනන්දු කිරීමට අපත් මෙවැනි ව්‍යාපෘති පටන් ගත යුතුය.


ලංකාවේ කරන්නේ නම් මෙයට බොහෝ ම පුරවැසියන් ආකර්ෂණය කර ගත හැකි අලුත් අංගයක් මට මතක් විය. ඒ මෙලෙස ෙම ව්‍යාපෘතියට සම්බන්ධව් එය සාර්ථකව කරගෙන යන අයට  රෝහල්වල පෝලිම්වල ප්‍රමුඛතාවයක් ලබාදෙන බව ප්‍රසිද්ධ කිරීමයි

Thursday, July 2, 2026

බෙලෙක් තහඩු ප්‍රකාශය

 මිනිස් සංහතිය පටන් ගත් දා සිට තමන්ගේ මිනිසුන් ගේ පැවැත්මට තර්ජනයක් වූ සෑම විටකම ඔවුන් වෙනුවෙන් තම ජීවිතය පරදුවට තබමින් සතුරා ඉදිරියට ගිය සෑම විරුවෙකුටම ඉතාමත් පහත් ගණයේ අපහාසයක් කළ ඒ රාජ්‍ය නිලධාරියාට අප සියලු දෙනාගේ බලවත් අප්‍රසාදය පළ විය යුතුය. 


එය හමුදාවලට පමණක් නොව රටේ ව්‍යවස්ථාවට එමෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයටද කරන ලද බලවත් අපහාසයකි. 


හිතාමතා කරන ලද මෙම අපහාසයට ඔහු හමුදාවල සේවය කරන, යුද්ධයේදී මිය ගිය සහ හමුදා සේවයෙන්  විශ්‍රාමලත්  සියලු දෙනාගේ සමාව ප්‍රසිද්ධියේ ඉල්ලා සිටිය යුතු අතර එසේ නොකරන්නේ නම් රජය ඔහු පිළිබඳව තීරණයක් ගත යුතුය.


Tuesday, June 30, 2026

ඉන්දියානු රුපියල ලංකාවේ භාවිත කිරීමට ඉඩ දීම

 ඉන්දු - ලංකා නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම සහ ඉන්දීය රුපියල භාවිතය: ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික පිම්මට අත්‍යවශ්‍ය පියවරක් වනු ඇත.


​වත්මන් ගෝලීය ආර්ථික රටාව තුළ කලාපීය සහයෝගීතාවය යනු රටක පැවැත්ම සහ වර්ධනය තීරණය කරන ප්‍රධානතම සාධකයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ සමීපතම සහ විශාලතම අසල්වැසියා වන ඉන්දියාව සමඟ පවතින නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම් (FTA) තවදුරටත් පුළුල් කිරීම සහ ශ්‍රී ලංකීය ව්‍යාපාර තුළ ඉන්දීය රුපියල (INR) සෘජුවම පිළිගැනීමට කටයුතු කිරීම අප රටේ ආර්ථික පුනර්ජීවනය වේගවත් කළ හැකි ඉතා ප්‍රායෝගික උපායමාර්ගයකි.


​මෙම පියවර ශ්‍රී ලංකාවට අතිශයින්ම වැදගත් වීමට හේතු කිහිපයක් හඳුනාගත හැකිය:


​1. වෙළඳ පිරිවැය අවම වීම සහ ඇමරිකානු ඩොලරය මත යැපීම අඩුවීම


​සාම්ප්‍රදායිකව ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර සිදුවන වෙළඳාම් කටයුතු සඳහා මධ්‍යස්ථ මුදල් ඒකකය ලෙස භාවිත කරන්නේ ඇමරිකානු ඩොලරයයි (USD). මෙහිදී රුපියල්, ඩොලර් බවටත් නැවත ඩොලර්, ඉන්දීය රුපියල් බවටත් පරිවර්තනය කිරීමේදී ව්‍යාපාරිකයන්ට විශාල විනිමය පිරිවැයක් (Exchange loss) දැරීමට සිදු වේ. "රුපියලෙන් රුපියලට" (INR-LKR) සෘජුවම ගනුදෙනු කිරීමේ ක්‍රමවේදයක් සැකසීම තුළින් මෙම අනවශ්‍ය පිරිවැය ඉවත් කර, භාණ්ඩ හා සේවා මිල අඩු කිරීමටත්, දේශීය ව්‍යාපාරවල ලාභීත්වය ඉහළ නැංවීමටත් අවස්ථාව ලැබේ.


​2. සංචාරක කර්මාන්තයේ දැවැන්ත පිම්මක්


​ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණෙන සංචාරකයන්ගෙන් බහුතරය ඉන්දියානුවන්ය. ශ්‍රී ලංකාවේ හෝටල්, ආපනශාලා සහ සිල්ලර වෙළඳසැල් තුළ ඉන්දීය රුපියල් (හෝ ඉන්දීය UPI වැනි ඩිජිටල් ගෙවීම් ක්‍රමවේද) සෘජුවම පිළිගැනීමට කටයුතු කළහොත්, එය ඉන්දීය සංචාරකයන්ට විශාල පහසුවක් වනු ඇත. මුදල් පරිවර්තනය කිරීමේ අපහසුතාවලින් තොරව නිදහසේ මුදල් වියදම් කිරීමට ඔවුන් පෙළඹෙන බැවින්, රට තුළට ගලා එන විදේශ විනිමය ප්‍රමාණය සෘජුවම ඉහළ යනු ඇත.


​3. කුඩා හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාර (SMEs) ජාත්‍යන්තරකරණය වීම


​ඉන්දියාව යනු ලොව වේගයෙන්ම වර්ධනය වන දැවැන්ත වෙළඳපොළකි. නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම් සේවා සහ තාක්ෂණික අංශ දක්වා යාවත්කාලීන කිරීම මඟින් ශ්‍රී ලංකාවේ ඇඟලුම්, තොරතුරු තාක්ෂණ (IT), කෘෂිකාර්මික සහ සැපයුම් දාම (Logistics) ක්ෂේත්‍රවල නියුතු ව්‍යාපාරවලට ඉන්දීය වෙළඳපොළට ඇතුළු වීමට ඇති බාධා ඉවත් වේ. විශේෂයෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවේ සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාරිකයන්ට ඉන්දීය සමාගම් සමඟ සෘජු තාක්ෂණික සහ වාණිජ සහයෝගීතාවලට එළඹීමට මින් මඟ පෑදේ. 


​4. සෘජු විදේශ ආයෝජන (FDI) ආකර්ෂණය කර ගැනීම


​දෙරට අතර පවතින වෙළඳ බාධක ඉවත් වී, මුදල් ගනුදෙනු පහසු වන විට, ඉන්දීය ආයෝජකයන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ නිෂ්පාදන හා සේවා මධ්‍යස්ථාන ආරම්භ කිරීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වනු ඇත. මෙය රට තුළ නව රැකියා අවස්ථා බිහි කිරීමට මෙන්ම නවීන තාක්ෂණය රට තුළට ගලා ඒමට ද හේතු වේ.

Sunday, June 21, 2026

ගොවියන්ගේ වී ප්‍රශ්නය විසඳීම

 ලංකාවේ ගොවියන්ගේ වී විකුණා ගැනීම විශාල ප්‍රශ්නයක් වී තිබේ. ඔවුන් රුපියල් 150ක් වත් බලාපොරොත්තුවද දැනට වෙළඳපොළේ ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ රුපියල් 80 ක් 90 පමණ වන බව පෙනේ. 

මෙයට විසඳුමක් ලබා දිය හැක්කේ රජයට පමණි. 

රුපියල් එකසිය පනහට වී මිලට ගත්තොත් සහල් කුමන මිලකට වෙළඳපොළට ලබා දිය හැකිද යන්න මුලින් සොයා බැලිය යුතුය. වී කිලෝ 100ක් සහල් කලහොත් සහල් ලැබෙන්නේ කිලෝ හැටපහක් පමණය. ඒ කියන්නේ වෙනත් වියදම් කිසිවක් ගණන් නොගත්තත් එකසිය පනහට මිලට ගත්තොත් සහල් කිලෝ එකක් (150×100)÷65 = 230 විය යුතුය. ලංකාවේ මේ දිනවල නාඩු සහල් කිලෝ එකක මිලත් මෙයට කිට්ටුය. 

ගොවියන්ට වී වලට රුපියල් 120 ගණනේ ලබා දුන්නොත් සහල් කිලෝ එකක් රුපියල් 185 කට වැටෙන පරිදි ලබා දුන්න හැක.


මෙයට අමතරව වී සහල් බවට පත්කරද්දී පහත සඳහන් අමතර නිෂ්පාදන ලැබේ. 

1.දහයියා- වී බරින් සියයට විස්සක් පමණ වන මෙය ගෙවල්වල ඉන්ධනයක් වශයෙන් සහ පොහොර ලෙස පාවිච්චි කළ හැක. 

 2. සහල් ඇටය වටෙන් තිබෙන දුඹුරු පොත්ත- වී බරින් සියයට අටක් පමණ වන මෙම bran බොහෝ ගුණවත් කෑමක් වන අතර නොයෙකුත් ප්‍රයෝජන තිබේ. 

 3. හූසල්- හූසල් බත් කෑමට හෝ පිටි කර ගැනීමට පුළුවන් වන අතර මධ්‍යසාර පිරීමටද  පාවිච්චි කරන්නට පුළුවන.


මම යෝජනා කරන්නේ ගොවියන්ට දැන් විකුණා ගැනීමට බැරිව තිබෙන වී ඒ කිට්ටුව තියෙන ගම්වල ( ප්‍රවාහන වියදම අඩුම වන පරිදි) අස්වැසුම ලබාදෙන පවුල් වලට ඔවුන්ගේ අස්වැසුම වටිනාකමින් 25% ක වටිනාකමට ලබාදීමයි. මසකට රුපියල් 17500 අස්වැසුම ලැබෙන පවුලකට 7500 වී වලින් ලබාදිය හැක. එවිට වී කිලෝ හැටක් පමණ ලැබේ. දවසකට මෙය සහල් කිලෝ 1.3 ක් වෙයි. පවුලේ ප්‍රධාන ආහාරය ඒ මගින් විසඳා ගැනීමට හැකි වෙයි. මෙයට අමතරව අතුරුපල වෙනත් ප්‍රයෝජනවත් වැඩකට යොදා ගැනීමට පුළුවන. 


මෙයින් ගොවියන්ට ද ලොකු ප්‍රයෝජනයක් ලැබෙන අතර අස්වැසුම සහනාධාර ලබන්නන්ටද අඩු මිලට සහල් ලැබීමෙන් ලොකු ප්‍රයෝජනයක් ඇතිවේ. 

එලෙසම රජයට ද මෙම ්‍යාපෘතියෙන් ම පහත් සඳහන් වාසි ලබා ගැනීමට පුළුවන. 

 1. මෙය පහසුවෙන් කුඩා ප්‍රදේශය කින් සිදුකර අඩුපාඩු නිරීක්ෂණය කර දියුණු කර ගැනීමට පුළුවන් නිසා නියම ව්‍යාපෘතියකින් පටන් ගැනීමට පුළුවන. 

 2. දිනපතා පාහේ සිදුවන ගොවියන්ගේ විරෝධතා අවසන් කරගත හැක. 

 3. එවැනි ව්‍යාපෘතියකින් අස්වැසුම ලාභීන්ට ද  යහපතක් සිදුවන අතර එම ගම්වල කුඩා වීමෝල් හිමියන්ටද අමතර ආදායමක් ලැබේ. 

 4. සහල් බ්‍රැන් යොදාගෙන අග්ගලා යනාදිය සාදා ගැනීමෙන් අස්වැසුම් පවුල්වලට ගුණයෙන් පිරි අතුරුපස සාදා ගැනීමටත් ගමේ වෙනත් අයට විකිණීමටත් පුළුවන.



Friday, June 5, 2026

1895 ලංකාව

 අත්දැකීම් බහුල සංචාරකයින්ගේ දෑසින් විදේශීය රටවල් දෙස බැලීමෙන් බොහෝ පාඨකයින්  තෘප්තියක් ලබන බව හොඳින් පෙනේ. මෙම ලිපි  ඔවුන් කතුවරයාගේ පෙර කෘතීන්ට දක්වන ලද ඇලුම්කම මැනවින් සනාථ කරයි. එබැවින්, එවැනි කෘතියක ප්‍රතිඵලය වනුයේ අන්‍යෝන්‍ය ප්‍රතිලාභයකි; කතුවරයා සහ පාඨකයා යන දෙදෙනාම ඉන් සතුටට පත්වෙති. ලේඛකයාට මහත් ආශ්වාදයක් ලබා දුන් දර්ශන නිරූපණය කිරීම සතුටකි, මන්ද සතුට යන්න බෙදාහදා ගැනීමෙන් දෙගුණ තෙගුණ වන බැවිනි—"ප්‍රීතිය උපන්නේ නිවුන් දරුවෙකු ලෙසය."


​පහත අත්සන් තබන මාගෙන්, පුද්ගලිකව මෙන්ම ලිපි මගින් ද බොහෝ අය  මෙසේ විමසා ඇත: 


"ඔබ දැක ඇති සහ ලියා ඇති සියලුම ස්ථාන අතුරින්, වඩාත්ම සිත්ගන්නාසුළු යැයි ඔබ සලකන්නේ කිනම් ස්ථානයද, සහ මට නැරඹීමට ඔබ නිර්දේශ කරන්නේ කුමක්ද?" මෙයට පිළිතුරු දීම ඉතා අපහසු ප්‍රශ්නයකි, මන්ද පුද්ගල රුචිකත්වයන් එකිනෙකට බෙහෙවින් වෙනස් වන බැවිනි.


​කෙසේ වෙතත්, සූක්ෂ්ම ලෙස නිරීක්ෂණය කරන සංචාරකයෙකුට මීට වඩා විවිධාකාර ආකර්ෂණයන් ඉදිරිපත් කරන, සමකයට ආසන්න ජීවන රටාව වඩාත් සවිස්තරාත්මකව සහ චිත්‍රවත් ලෙස විදහා දක්වන, නැතහොත් කලාකරුවෙකුගේ, උද්භිද විද්‍යාඥයෙකුගේ, පුරාවිද්‍යාඥයෙකුගේ, පොදු විද්‍යාඥයෙකුගේ සහ ක්‍රීඩකයෙකුගේ (දඩයම්කරුවෙකුගේ) සියුම් ඇගයීමට මීට වඩා සෘජුවම ආමන්ත්‍රණය කරන වෙනත් කිසිදු ස්ථානයක් නොමැති බව පැවසීම නිවැරදිය—ඒ පෙරදිග මුතුඇටය වන ලංකාද්වීපයයි. ආරාබි කථාන්දරවල එන මෙම ප්‍රබන්ධමය දූපත තරම්, විදේශිකයෙකුට පහසුවෙන් ප්‍රවේශ විය හැකි, නැතහොත් ආරක්ෂාව සහ යහපත් සෞඛ්‍යය පිළිබඳ වඩාත් සාධාරණ සහතිකයක් ලබා දිය හැකි ආකර්ෂණීය ස්ථාන පෙරදිග ඇත්තේ ඉතා කිහිපයකි.


​මෙහි දේශගුණය සමතුලිත මෙන්ම අතිශයින්ම ප්‍රියජනකය; උෂ්ණත්වය සුවිශේෂී ලෙස ඉහළ මට්ටමක පැවතුණද, එය සැබවින්ම සදාකාලික ගිම්හානයකි, එය වෙනස් වන්නේ මැයි සහ ජූනි, ඔක්තෝබර් සහ නොවැම්බර් යන මෝසම් මාසවල වැසි නිසා පමණි. වෙරළබඩ ප්‍රදේශවල පවතින නිවර්තන උණුසුම උත්තරධ්‍රැවීය ප්‍රදේශවලින් පැමිණෙන අමුත්තන්ට තරමක් අපහසු විය හැකි නමුත්, දිනක ගමනකින් මධ්‍යම පළාතේ කඳුකරයට පැමිණ ඉන් සහනයක් ලබා ගැනීමට ඕනෑම අයෙකුට හැකියාව ඇත. එහි බොහෝ කාලවලදී සූර්යයා බැස ගිය පසු ගින්නක් දල්වා ගැනීම අවශ්‍ය වන තරමට සිසිල් බවක් පවතියි. ( මෙහි ජීවත්වන වැසියන් නම් මෙලෙස ගින්නක් නොදල්වා, වෙනත් පානයන් මගින් අධික ශීතල අඩුකර ගනිති 🤣)


​වියදම් අතින් බලන කල, මෙම රට ඕනෑම දිශාවක ගොඩබිම් සහ මුහුදු සංචාරවල සාමාන්‍ය වියදමට වඩා පිරිමැසුම්දායකය. ලංකාවේ ජීවන වියදම දකුණු යුරෝපයේ මෙන්ම තරමක් මධ්‍යස්ථ වන අතර, දැන් මෙම දිවයින පුරා දුම්රිය මාර්ග සහ විශිෂ්ට රජයේ මාර්ග පද්ධතියක් පවතින බැවින්, එහි දුර බැහැර දිස්ත්‍රික්ක නැරඹීමට යාමේදී මුහුණ දීමට සිදු වන දුෂ්කරතා පවතින්නේ ඉතා අඩුවෙනි.

M M B

1894

Thursday, May 28, 2026

රොබට් නොක්ස්

 අප රටට පැමිණි දේශගවේෂකයෝ - කපිතාන් රොබට් නොක්ස් 


රොබට් නොක්ස් ශ්‍රී ලංකාවට අතිශය වැදගත්කමක් සහිත පුද්ගලයෙකි. ඒ අපිට ඕනෑම වෙලාවක දාහත් වැනි ශත වර්ෂයට ආපසු ගොස්, රටේ අපේ මුතුන් මිත්තන් ජීවත්වූ ආකාරය හා ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය බලාගන්නට කාලයේ කවුළුවක් අප වෙත විවෘත කර දුන් නිසාය. 


 1641 වසරේ එංගලන්තයේ ලන්ඩන් නුවර උපත ලද රොබට් නොක්ස්ගේ පියා වෙළඳ නෞකාවක කපිතාන්වරයකු වූ අතර පියාගේ නම ද රොබට් නොක්ස්ම විය.


මෙකල ලෝකයේ සාගර වෙළඳාම ; රටින් රටට භාණ්ඩ වෙළඳ නෞකා මගින් ප්‍රවාහනය කර වෙළඳාම් කිරීම, ඕලන්ද සහ ඉංග්‍රීසි ජාතීන් විසින් පාලනය කෙරුණි. මේ වන විට මීට පෙර මෙම වෙළඳාම මුලින් පාලනය කරගෙන සිටි පෘතුග්‍රීසින්. දුර්වල වී සිටියහ. 


වයස 14 ක් වන තෙක් පාසල් ගොස් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ කුඩා නොක්ස් දරුවා වයස දාහතරක් වූ විට ඔහුගේ පියා කපිතාන් ධූරය දැරූ “ඈන්” නැමැති නෞකාවේ සේවයට බැඳුණේය. 


ඔවුන්ගේ පළමුවැනි මුහුදු ගමන එංගලන්තයේ සිට ඉන්දියාවට වූ අතර එම ගමන තුළ ඉන්දියාවේ පර්සියාවේ සහ සුමාත්‍රාවල නොයෙකුත් වරායවල වෙළඳාම් කරමින් වසර දෙකක් ගතවිය. ඒ වන විට නෞකා මුහුදේ ගමනාගමනය කළේ රුවල් වලින් නිසා මෙලෙස මුහුදු ගමනකට බොහෝ කාලයක් ගතවිය. නැව්වලට වාෂ්ප එන්ජින් සවිකර මුහුදේ යාත්‍රා කරන්නේ තවත් අවුරුදු 150 කට පමණ පසුවය.


ඔවුන් පැමිණි “ඈන්” නෞකාව අඩි සියයක් පමණ දිග අඩි 25 ක් පමණ පළල, බඳ ලී වලින් සෑදූ, රුවල් වලින් සුළඟේ ආධාරයෙන් මුහුදේ ගමන් කළ නෞකාවක් විය. නැව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙළඳා භාණ්ඩ වලින් පිරවූ පසු ජල මට්ටමේ සිට  අඩි දොළහක් පමණ ගැඹුරට නැවේ බඳ පහළට ගියේය.  

මෙම නැව තුවක්කු විස්සක, හයවන පන්තියේ නැවක් ලෙස රාජකීය නාවික හමුදාවෙන් වර්ගීකරණය කර තිබිණ. 


මෙලෙස වෙළඳ නෞකාවක් තුවක්කු ප්‍රමාණයෙන් වර්ගීකරණය කිරීම එකල සිදු වූයේ එවැනි වෙළඳ නෞකා වලට නිතරම, මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගෙන් හා සතුරන්ගෙන් තමන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට සිදුවූ නිසාය. 



මෙය සාමාන්‍යයෙන් සංචාරක බස් දෙකක් පමණ දිග බවත් බස් එකහමාරක් පමණ පළල බවත් සිතාගැනීමෙන්, එහි ප්‍රමාණය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගත හැකිය. මෙම නෞකාවේ කාර්ය මණ්ඩලය එසේත් නැත්නම් නැව් මුළුව 48 දෙනකුගෙන් සමන්විත විය.


මේ ගමන් අතරතුර වරක් ලංකාව පසු කරද්දී ඈන් නෞකාව තදබල කුණාටුවකට අසුවිය. නෞකාවේ ප්‍රධාන කුඹ ගස කඩා වැටුණි. මෙය ඉතා විශාල අලුත් වැඩියාවක් වූ අතර එය කර ගැනීමට වරායකට ඇතුළු විය යුතුමය. නෞකාව  ඉතාමත් දුෂ්කර  ගමනකින් පසුව ත්‍රිකුණාමලයේ වරාය තුළට සේන්දු වුණි.




නැව වරායට එන්නේ 1659 දෙසැම්බර් මාසයේය. මෙය ඊසාන දිග මෝසම්  සුළං තදින්ම තිබෙන කාලයයි. ප්‍රධාන කුඹගහත් නොමැතිව ත්‍රිකුණාමලය වරායට මේ කාලයේ ඇතුළු වීම මහත් දුෂ්කරතාවයන් මධ්‍යයේ කරගන්නට ඇත.


සති කිහිපයක් ත්‍රිකුණාමලයේ නැවතී  කුණාටුවෙන් ඇතිවූ අලාභ හානි අලුත්වැඩියා කර ගන්නා අතරතුර, ඔවුන්ට ආහාර මිලදී ගැනීම වැනි පහසුකම් ලබාදීම ප්‍රදේශයේ වැසියන් සතුටින් කරති. 




එහෙත් මොවුන්  ත්‍රිකුණාමලයට පැමිණ සිටින්නේ සාමාන්‍ය කාලයක නොවේ. කන්ද උඩරට රජ වූ දෙවැනි රාජසිංහ මේ දිනවල කොළඹ සහ දකුණු පළාත්වල වෙරළාසන්න ප්‍රදේශ පාලනය කරන ඕලන්ද ජාතිකයින් හා දරුණු සටන් කරමින් සිටි. 


එවන් කාලයක බටහිර ජාතීන්ගේ නැවක් මෙසේ තම රාජ්‍යය ඇතුළට පැමිණ තිබීම සැකකටයුතු සිද්ධියකි. මේ නිසා රාජසිංහ රජු හමුදා කණ්ඩයක් ත්‍රිකුණාමලයට එවා නැව් කණ්ඩායම අත්අඩංගුවට ගනියි. අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදුවන්නේ 1660 මාර්තු මාසයේය.




ඔවුන් පැනයාමට ඉඩ තිබෙන නිසා නැව් කණ්ඩායම කුඩා කොටස් වලට කඩා නොයෙකුත් ගම්මානවල තාවකාලිකව පදිංචි කරන ලද අතර  ඔවුනට ආහාර සපයා දීම රාජ නියෝගයකින් ඔවුන් පදිංචි කර සිටින ගම්වල ගම්වැසියන්ට පැවරේ. 

මේ අතර නෞකාවේ ඉතිරි වූ නාවිකයන් නෞකාවත් රැගෙන ආපසු ඉන්දියාව බලා පිටත් වූහ.


සාමාන්‍යයෙන් දවසකට වේල් දෙකක් ඔවුනට ලැබුණු අතර, සෑම වේලකටම ව්‍යංජන තුනක් සහිතව  බත් ඔවුනට ලැබුණි. ව්‍යංජන තුනෙන් එකක් මස් මාළු හෝ බිත්තර  විය.


කපිතාන්වරයාට,  ඔහුගේ පුතාට සහ පියා විසින් මුහුදු ගමන අතරමගදී මිලදීගන්නා වහල් ළමයෙකුට නවතින්නට ලැබෙන්නේ වාරියපොල කිට්ටුව බණ්ඩාර කොස්වත්ත නම් ග්‍රාමයේය. ඔවුන් දෙදෙන ගැමියන්ගේද උදව්වෙන් බිත්ති නොමැති විවෘත නිවසක් සාදා ගනිති. බොහෝ විට මේ එංගලන්තයේදී ඔවුන්ට නුපුරුදු අධික උෂ්ණත්වය මඟහැර ගැනීමට විය යුතුය. පියාට පැදුරක් දමා නිදා ගැනීමට ඇඳක් ලැබුණු අතර පුතා පැදුරක් දමා බිම නිදා ගත්තේය. 


මෙහිදී එකල එම ප්‍රදේශයේ නිතරම ව්‍යාප්ත වුණ මැලේරියා උණ රෝගය  පිය පුත් දෙදෙනාටම සෑදෙන අතර එයින් කපිතාන්වරයා මිය ගියේය. මේ වන විට කනිෂ්ඨ රොබට් නොක්ස්ට වයස අවුරුදු 20 ක් විය. 


රජුගේ නියමයෙන් ඔවුනට ගමේ මිනිසුන් ආහාර ලබාදිය යුතු වුවද ඇඳුම් වැනි වෙනත් දේවල් ලැබෙන්නේ නැත. මේ සඳහා මුදල් සොයා ගැනීමට තරුණ නොක්ස් ගොවියකු බවට පත්වෙයි. කුකුළන්  ඇති කරයි. එයට අමතරව තොප්පි වියා ගැමියන්ට විකුණා ලාභයක් ලබා ගනී. නූල් වලට පැන්ස තුනක් වියදම් කර එක තොප්පියක් පැන්ස නමයට විකිණීමට පුළුවන් වීම නිසා මුලදී මෙය හොඳ ව්‍යාපාරයක් විය. මෙලෙස නැව් වලින් අල්ලා සිරකරගෙන සිටි, බොහෝ ගම්වල සිටි විදේශිකයන් තොප්පි විවීම පටන් ගත් නිසා සැපයුමට වඩා ඉල්ලුම අඩුවූ හෙයින් තොප්පි වල මිල ඉක්මනින්ම ඉතා අඩුවිය. 


මේ කාලය වෙද්දි ලංකාවේ රුපියල භාවිත නොවූ අතර මුලින්ම රුපියල ලංකාවේ හඳුන්වා දී ඇත්තේ සුරති රුපියල නමින් 1780 දීය.


ඔහු පිසූ කෑම වෙනුවට, ගම්වැසියන්ගෙන් අමුද්‍රව්‍ය ලබාගෙන ඔහුගේ ගෝලයාත් සමග උයන්නට පටන් ගත්තේය. මේ සඳහා තරමක් ලොකු නිවාසයක් ඕනෑ නිසා ඒ ගම කිට්ටුව තිබූ රජුගේ පොල් වත්තක නිවසක් සදන්නට පටන් ගත්තේය. ගම්වැසියන්ගේ සහයෝගයෙන් එය ඉක්මනින් අවසන් කර ගැනීමට හැකි විය. 


ඔහු නිවසක් සාදා අවසන්කර  

 බිත්තිවල හුණු ගා ගත්තේය. එසේ සාමාන්‍ය වැසියන්ගේ නිවෙස් වල බිත්ති වල හුණු ගෑම එකල තහනම් වුවද, මෙම විදේශිකයන් සඳහා රජුගේ තිබූ අනුකම්පාව නිසා තම ජීවිතය බේරුණු බව නොක්ස් කියයි. මන්දයත් එකල ගෙවල බිත්තිවල හුණු ආලේප කළහොත් මරණීය දණ්ඩනය පවා ලැබෙන බැවිනි.

ඔහු අලුත් නිවසේ ඌරන් සහ කුකුළන් ඇති කරන්නටද පටන් ගත්තේය. වත්තේ වැටෙන පොල් ඔහුගේ පාවිච්චියට ලැබුණ හෙයින් කෑම පිස ගැනීමටද පහසු විය.


මෙලෙස නොක්ස් ජීවත්වන අතර  එකල කන්ද උඩරට සිරකරුවන් ලෙස ජීවත් වූ බොහෝ යුරෝපීයයන්  අරක්කු පෙරා විකිණීම ව්‍යාපාරයක් ලෙස කළ බව සඳහන්වේ. 


මේ අයුරින් බණ්ඩාර කොස්වත්තේ ජීවත්වන කාලයේ ඔහු ගෝලයා සමග ගමේ ඔයක මාළු අල්ලමින් සිටියදී, වයස්ගත මිනිසෙකු පෘතුගීසි යුද්ධයකදී අල්ලා ගන්නා ලද බයිබලයක් දුන්නේය. ආගම තදින් ඇදහූ එසේම කියවන්නට හා ලියන්නට ප්‍රිය කළ නොක්ස් තරුණයා මෙය ලැබීමෙන් කොතරම් සතුටු වන්නට ඇද්ද?




1669 වසරේ නොක්ස් මහනුවරට කිට්ටුව උඩුනුවර එළදැත්ත ග්‍රාමයේ පදිංචි කරවන ලදී. මෙලෙස කලින් කලට සිරකරුවන්ගේ පදිංචිය වෙනස් කිරීම ඔවුන් පැනයාම වැළැක්වීම සඳහා කරන ලද්දක් විය යුතුය. 


ඔහු අත මුදල් තිබුණ නිසා ඔහු එලදැත්ත ගමේ තරමක ඉඩමක් මිලදී ගත්තේය. එහි නිවසක් සාදාගෙන නොයෙකුත් වගාවන් එසේම කුකුළන් ඌරන් සහ එළුවන් ඇතිකර ධනවත් ගොවියකු බවට පත්විය. විශේෂයෙන්ම බිත්තර වී (වගා කිරීම සඳහා බීජ වී) 50% පොලියට ගම්වැසියන්ට ලබාදීම ඔහු ඉක්මනින් ධනවතෙකු කළේය. 




ඔහුත් සමඟ අත්අඩංගුවට පත්වූ බොහෝ නැවියන් ලංකාවේ කාන්තාවන් සමග විවාහ වී පවුල් ජීවිත ගත කළ නමුදු නොක්ස් තනිකඩ ජීවිතයක් ගත කළේය. 


එකල ඉන්දියාවේ සිටි ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරයා විසින් රාජසිංහ රජුට එවූ ලිපියක් නිසා තමන්ගේ රාජධානිය සිටින සියලුම ඉංග්‍රීසි සිරකරුවන් මහනුවරට ගෙන්නා ගන්නා ලද අතර එතන සිරකරුවන් විසිනම දෙනෙකු සිටි බව නොක්ස් විසින් සටහන් කර ඇත.


 ඔහු තමන්ගේ සගයෙකුගේ දියණියක් දරුකමට හදාගත්තේය. ඇයගේ නම ලුසී විය. ඇයට ඔහු ක්‍රිස්තියානි ආගම සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාව  හොඳින් ඉගැන්වීය. එසේම ඔහුගේ සියලු දේපළ ඔහුගෙන් පසු ඇයට අයත් විය යුතු බවට ලියකියවිල්ලක්ද ඔහු විසින් ලියා තැබිණ.


1673 වසරේ නොක්ස් තමන්ගේ රටට ආපසු පැනයාමට සැලසුමක් සාදාගත්තේය. ගොවියකු ලෙස ගම්මානයක රැඳී සිටියොත් කවදාකවත් පැනයාමට නොහැකි වන නිසා ඔහු සංචාරක තොප්පි වෙළෙන්දෙකු  ලෙස රට පුරා ඇවිදින්නට පටන් ගත්තේය. දීර්ඝ කාලයක් මෙය කරන විට ඔහු දවස් ගණනක් ගෙදරින් පිටව සිටියත් අසල්වැසියන්ට සහ රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට සැකයක් මතුවූයේ නැත. 




1679 සැප්තැම්බර් මස ඔහු සහ ඔහුගේ මිතුරා වූ රුට්ලන්ඩ් ඔවුන් සාමාන්‍ය තොප්පි වෙළඳාමේ යන ගමනක් ලෙසට පෙනෙන අයුරින් ගෙදරින් පිටත් වී අනුරාධපුරය දෙසට උතුරට ගමන් කළහ. අපරාධපුරයෙන් පසුව කන්ද උඩරට රාජධානියේ අවසාන මුරපොල මගහැර උතුරට ගිය ඔවුහු වියළී තිබුණු මල්වතු ඔය පතුල දිගේ ගමන්කර අරිප්පු වෙරළේ පිහිටි ඕලන්ද බලකොටුවක්  වෙත ළඟා වූහ. 


මාසයකට වැඩි කාලයක් ගතවූ මෙම  ගමන අති දුෂ්කර එකක් බව නොකිව මනාය. දේශසීමා ආරක්ෂකයන්ට අසුවේයැයි බියෙන් රාත්‍රිය ගස් උඩ ගත කරමින්, එසේම වැලිතලාවල ආපසු පැමිණි බව කෙනෙකුට හැඟෙන පරිදි අඩි සලකුණු අනික් පැත්තටද තබමින් ඔවුහු ගමන් කළහ.


සිංහල ගැමියන්ගේ ඇඳුමෙන් සැරසී  මුහුණ පුරා රැවුල වවාගත්, හොඳින් සිංහල කතා කරන මේ දෙදෙනා දැක බලකොටුවේ සිටි ඕලන්ද ජාතිකයින් පුදුමයට පත්වූහ.


ඔවුහු, මෙම ඉංග්‍රීසි ජාතිකයින් දෙදෙනා කොළඹට යවා එහි සිට එකල ආසියාවේ ඕලන්ද පාලක මධ්‍යස්ථානයක් වූ ඉන්දුනීසියාවේ බතාවියා නගරය වෙත යවා එංගලන්තයට යන නැවක යවන ලදී. 




එකල බතාවියා නගරය


දීර්ඝ කාලයක් ගතවූ එම ගමනේදීම තමන්ගේ අවුරුදු විස්සක අත්දැකීම ග්‍රන්ථාරූඩ කිරීමට රොබට් නොක්ස් උත්සුක විය. වයස 16 දී එංගලන්තයෙන් පිටත් වූ රොබට් නොක්ස් නැවත එංගලන්තයට ළඟාවන විට වයස තිස් නමයක් විය. 1681 වසරේ එළිදක්වන ලද ඔහුගේ ලංකාවේ ගත කළ ජීවිතය පිළිබඳ පොත An historical relation of island of Ceylon එකල බටහිර ලෝකයේ ජනප්‍රිය පොතක් වූවා පමණක් නොව  එම පොත රොබින්සන් කෲසෝ පොත සඳහා එහි කතුවරයාට අදහස ලබාදුන් බවද කියැවේ.

ඔහු එංගලන්ත ඔහු මුලින් සේවය කළ නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමේ වෙළඳ නෞකා කපිතාන්වරයකු ලෙස 1701 දක්වා කටයුතු කර ඉන්පසු  විශ්‍රාම ගෙන 1720 දී මිය ගියේය.















Tuesday, March 31, 2026

My house is my castle




 මේ මගේ කාර්සල් එකට( my house is  my castle යන අර්ථයෙන්)ප්‍රවිශ්ට මාර්ගයයි. එහි එක් කෙළවරක් ද්විත්වාකාලයේ කඩාගෙන වැටුණි. 

සතියකට පමණ පෙර එතනට බැම්මක් ගසන්නට පටන් ගත්තෙමි. 

ඝනකම අඟල් හතරට ොන්ක්‍රීට් බැම්මක් දැමීමට කතාකරගෙන වර්ග අඩියකට රුපියල් 300 ගණනේ පෙදරේරු මහතෙකුට කොන්ත්‍රාත් දුන්නෙමි. 


මෙවැනි වැඩක අමාරුම ස්ටේජ් එකට මුහුණ දිය යුතු වන්නේ දැන්ය. ඒ හරියටම මේ වැඩේට වැය වන අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය දැන ගැනීමය. අඩුවෙන් ම ඉල්ලුවොත් නැවත ගෙන්වා ගැනීමට transport වැඩිපුර ගෙවන්නට සිදුවේ,  වැඩියෙන් ගෙන්වා ගත්තොත් බොහෝ කාලයක් නොයෙකුත් ස්ථානයන්හි රැඳී ම් දකින්න දකින විට අපගේ ගණන් හැදීමේ හැකියාවට විහිළු කරයි. 


මේ නිසා මම මෙවර ක් අලුත්ම වැඩක් කලෙමි. හදන්න තිබෙන්න බැමි කොටස ක් දිග පළල මැන වර්ග ප්‍රමාණය සොයාගෙන එය තුනෙන් බෙදා බැම්මේ මුළු ඝන අඩි ගණන සොයා ගත්තෙමි. 

මෙම කොන්ක්‍රීට් ඝන අඩි ගණනට 1:2:4 ලෙසට සිමෙන්ති වැලි සහ metal කොපමණ ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වෙන්නේ ද යන්න ගූගල් ජෙමිනායි ගෙන් ඇසුවෙමි. 

හරියටම ඒ ප්‍රමාණය ලැයිස්තු ගතකර  whatsapp මගින් උඩපිටිය hardware එකට යැව්වෙමි.


වැඩය පටන් ගෙන අවසාන දිනට පෙර දින පෙදරේරු පැමිණ න්නේ යම් ප්‍රමාණයක් මදිවෙන බව පවසා සිටියේය. ඉතිරි ප්‍රමාණය සහ කොන්ක්‍රීට් දමන්නට තිබෙන ඉඩ ප්‍රමාණය  මැන  මම නැවත වරක් ජෙමිනායි ගෙන් ඇසුවෙමි. ඔහු කීවේ කිසිම අඩුපාඩුවක් නොමැති බවය. දැන් වැඩේ කරගෙන යයි. අද හවසට ජෙබිනායිගේ හරි වැරදි මට බලාගත හැක.


Monday, March 23, 2026

කොළ පෑගීම

 අප කුඩා කාලයේ කුඹුරු වැඩ කරන ගෙවල්වල “කොළ පාගනවා” කියන එක මහත් උත්සවශ්‍රීයකින් යුක්ත වූ අවස්ථාවක් විය. පිරිමින් ගොයම් කැපීමට යොමු වූ අතර, කාන්තාවන් දහ දෙනෙකු පමණ එක්ව කිලෝ 25ත් 30ත් අතර බර ඇති ගොයම් මිටි ඔළුව මත තබාගෙන කිලෝමීටර භාගයක් පමණ දුරක් ගමන් කරමින් කමතට ගෙන ගියහ.

මෙම කමත සකස් කිරීම ගොයම් කැපීමට සති දෙකකට පමණ පෙර ආරම්භ කෙරුණි. මුලින් එය හොඳින් උදළු ගා, පසුව බෝලත්තෙන් අතුගා, හොඳින් වියළී ගිය පසු ගොම ගෑමේ පුරුද්දක් ද තිබුණි. කමතේ අළුවලින් විවිධ රටා ඇඳ, මධ්‍යයේ යකඩ කෑල්ලක්, කොහොඹ ලී කැටයමක් ලොකු ඇනයක් වැනි අද්භූත හා ආචාරාත්මක වටිනාකම් ඇති වස්තු තබන ලදී.

ඉන්පසු ගොයම් කමත මත දමා, හරක් හතර හෝ පස් දෙනකු එකට ගැට ගසා, ඔවුන් ගොයම් ගොඩ වටා රවුම්ව එළවීම ආරම්භ විය. මෙය බොහෝවිට රාත්‍රියේ සිදු වූ අතර, කමත ආලෝකමත් කිරීම සඳහා එහි දෙපසට පෙට්‍රෝල් ලාම්පු දෙකක් එල්ලන ලදී. ඒවා පැයකට වරක් පමණ හුළං ගැසීම අවශ්‍ය විය.

මෙම හරකුන් අතර මැද සිටි හරකා “මුදුනා” ලෙස හැඳින්වුණු අතර, ඔහු ජ්‍යෙෂ්ඨ සහ පළපුරුදු සත්වයෙකි. ඔහුගේ අත්දැකීම් හේතුවෙන් අනෙකුත් හරකුන් පාලනය කරමින් නිසි ලෙස රවුමේ ගමන් කරවීමට හැකි විය. වෙනත් හරකෙකු එම ස්ථානයට පත් කළහොත්, හරක් රංචුව පාලනයෙන් පිටවී කමත පුරා දිව යාමට ඉඩ තිබුණි.

කොළ පාගෙමින් යන අතරතුර, නව ගොයම් ගොඩට එකතු කෙරුණි. මධ්‍යම රාත්‍රිය වන විට සාමාන්‍යයෙන් මෙම ක්‍රියාවලිය අවසන් විය. එයට ටික වේලාවකට පෙර සිට, රා ටිකක් බී බුලත්කමින් පැත්තක සිටි වැඩිමහල් ගොවියන් උකුණු ගස් රැගෙන පැමිණ, කොළ හොල්ලා ගොයම් ටිකෙන් ටික වෙන් කර එළියේ ගොඩ ගැසූහ.

රාත්‍රී දහයට හෝ එකොළහට පමණ, අවස්ථාවට ගැළපෙන ලෙස පිළියෙල කළ රසවත් ආහාරයක් සමඟ සියලු දෙනා විහිළු තහළු කරමින් සතුටින් භෝජනය කළහ. 


එසේ සකස් වූ කරල් වැටුණු ගොයම් සහ පිදුරු ගොඩවල් කමත අවට ගොඩ ගැසී තිබුණි. පසුදින උදයේ නැත ගොඩ ; ගොයමෙන් ලැබුන වී, මැනගන්නා තෙක්, ඒවා තනිකරන්නේ නැතිව, තැබීමට ගොවියන් දෙනෙකු කමතේ නිදාගත්ත.


පසුදින උදයේ පලපුරුදු ගොවියෙකු කුල්ලකින් එක ඉරක් දිගේ වී හලමින් ගිය අතර, තවත් ගොවියන් දෙදෙනෙකු කුල්ල දෙකකින් ඒ වැටෙන වී වලට හුළං ගසා බොල් ඉවත් කළහ. එසේ බොල් ඉවත් කරගත් තා වී මුසල් භාගයෙන් මැන ව කොපමණ අස්වැන්නක් ලැබුණේදැයි ගණන් තබා ගත්හ.


පසුව සති කිහිපයක් යනතුරු ගොංකරත්තකරුවන් පැමිණ ඒ පිදුරු ඔවුන්ගේ ගොනුන්ට මුදලට ආහාර ලෙස රැගෙන යාම ද සාමාන්‍ය දසුනක් විය.

Wednesday, February 11, 2026

මාතලේ රිළා උයන



 අක්කර 150ක් වන මේ භූමියේ ලොකුම ප්‍රශ්නය වන්නේ රිලවුන්ට ඇති තරම් කෑම සොයා ගැනීමයි. 

මොවුන්ට කෑම සොයා ගැනීමට පහසු ක්‍රමයක් මට යෝජනා කළ හැක. 

ලංකාව මන්ත්‍ර අපල බලි තොවිල් තවමත් ඉතාමත් ඉහළින් පිළිගන්නා එසේම ප්‍රායෝගිකව කරන්නා වූ රටකි. 

මිනිසුන්ගේ අපල උපද්‍රව වලින් ගැලවීම සඳහා රිලවුන්ට කෑම දීමෙන් පිටුවහලක් ලැබෙන බව උදේ ටීවී එකේ ජෝතිශාස්ත්‍රවරුන් ලවා කියවීමට පුළුවන. එසේම රිළා උද්‍යානයේ එක කෙළවරක, ප්‍රධාන පාරකට පේන තැනක, හනුමාන් සඳහා කුඩා  දේවාලයක් සෑදීමට පුළුවන. දවස් කීපයක් කවුරු හරි යොදවා දේවාලයේ පුදසුන මත පාරට පේන්නට නොයෙකුත් කෑම වර්ග පුද පූජා තබන බව පෙනෙන්නට ඇරියොත් තවත් බොහෝ මිනිසුන් එලෙස ගෙනැවිත් තබනු ඇත. ඒවා යම් යාන්ත්‍රික ක්‍රමයකින් උද්‍යානය ඇතුලට යැවීමට සෑදුවහොත් රිලවුන්ට ඇති තරම් කෑම ලැබෙනවා පමණක් නොව ෙයි ඔවුන් අධික තරබාරු තත්ත්වයට පවා පත්වීමට ඉඩ තිබේ. 


අත්දුටුයි ප්‍රත්‍යක්ෂයි සත්තයි!

Friday, February 6, 2026

කුමාරයා

 කැරැල්ල අවසන් වීමට තව එතරම් කලක් ගතවන්නේ නැති බව රාජසිංහ රජ්ජුරුවෝ විශ්වාස කළහ.


“ඔය පායලා තියෙන  වල්ගා තරුව බැහැපු ගමන්ම ඔවුන් එක එකා ඇන  කොටාගන්නවා, මං  දන්නැද්ද අපේ සිංහලයාගේ හැටි , අනික වල්ගා  තරුව බැස්සහම අපල  කාලේ ඉවරයි කියල මිනිස්සු රජ්ජුරුවෝ පැත්තට හැරෙනවා”  රාජසිංහ රජතුමා උඩගම්පහේ රාළට කීවේය.


“පස්වාන් දහසකට, උන් අපේ කුමාරයාට ඔටුනු පලඳලා  කියල ආරංචියක් පැතිරෙනව ” රජුට වඩා තරමක් මිටි එහෙත් ඔහුට වඩා තරුණ එමෙන්ම ශක්තිවන්ත පෙනුමක් ඇති, උඩගම්පහේ රාල පිළිතුරු දුන්නේය.


 මුහුණ පුරා තරමක් අව පැහැයට  වැවුණු රැවුලක් සහිත රාජසිංහ රජතුමා, දුර්වල දනිස් වලට අත් තබමින් හෙමින් තමන් ඉඳගෙන සිටි ගලෙන් නැගිට්ටේය. ඒ ලඟින්ම කෙලින් කටින් වාඩිවී සිටි උඩගම්පහේ රාල, එක්වරම කිසිම අපහසුවක් නොමැතිව නැගිට සිටියේය. රජුට පසුව නැගිටින්ට පටන් ගත්තත් ඔහු රජුට පෙර හිටගත්තේය.


“අපි දෙන්න එක පලොලේ නේද උඩගම්පහේ ?”  රාජසිංහ රජතුමා උඩගම්පහේ රාල පරීක්ෂාවෙන් බලන ගමන්  ඇසුවේය. “එහෙමයි මං අපේ දෙයියන්ට වැඩිය පෝය දෙකක් වැඩිමල් කියලා අපේ අප්පොච්චා කියනවා මට ඇහිලා තියෙනවා”


 රාජසිංහ රජතුමා කල්පනාවට වැටුනේය. “බලපන් දැන් උඹ නැගිටපු ආකාරෙ, ඊ ගහක් වාගේ, මම හිට ගන්නකොට උඹට තුන් පාරක් හිටගෙන ඉඳගන්ට තිබ්බා, මොකද ඒකට හේතු  කාරණේ උඩගම්පහේ  ”


“මගෙත් දනිස් පොල්කටු ගාවින් ඇදුම් දෙනවා ඩිංගක් වෙලා ඉඳගෙන ඉඳලා නැගිටිනකොට, ඒ වුනාට දෙයියන්නාන්සේ ඉස්සරහ එව්ව පෙන්නන්ට පුලුවනෑ” උඩගම්පහේ රාල ඒ පිළිබඳව කතා කිරීම මගහැරියේය. රාජසිංහ රජතුමා සමග කතාකරන විට බොහෝ ප්‍රවේසම් විය යුතුය. ඔහුත් සමග කතා කරමින් සිටින විට වචනයක් වැරදීමෙන් ජීවිතය නැති කරගත්  කිහිප දෙනෙකු ගේ මුහුණු ඔහුට සිහිවිය.


රජතුමා කියූ පරිදිම කැරැල්ල කැරලිකරුවන් විසින්ම මැඩ පැවැත්විනි. මේ අතර රජුගේ සහෝදරිය, කුමන්ත්‍රණ කරුවන් විසින් රජු වෙනුවෙන් ඔටුනු පැළඳවීමට පිළියෙළ කරමින් සිටි රජුගේ පුත් කුමරුද රැගෙන, සෙන්කඩගල රජ වාසලෙන් පැනගොස්, ගල උඩ පරණ  බලකොටුවේ සැඟව සිටි රජු හා එකතුවුවාය.


“තවත් පෝයක් යන්ට අරිමු, එතකොට උන් ටික එක එකා මරාගෙන ඉවර කොරගයි” රජතුමා ආපසු මහනුවරට යාමට ඔහු උනන්දු කරන රාජපාක්ෂික නිලධාරින්ට පිළිතුරු දුන්නේය.


මසකින් පමණ කැරැල්ලේ සැර අහවරව ගොස්, රාජසභාව නැවත අගනුවර ස්ථාපිත කෙරින. කැරලි නායක අඹන්වෙල රාල යදම් දමා ලන්දේසීන් වෙත පිටමන් කෙරුනේ, කන්ද උඩරට මෙතෙක් අසා නොමැති , නොදැක ඇත්තාවූ  දඬුවම් ඔහුට ලන්දේසින් මඟින් ලබාදීමටය.


“උඩගම්පහේ රාල, රජකම රජ පවුලෙන් උදුරාගන්ට හයියක් ඇති එකෙක් මේ රාජධානියේ ඇත්තේ නෑ, ඒ වුනාට රජ්ජුරුවෝ ඉවත් කරලා රජපවුලේ කෙනෙක් රජකමට පත්කරගන්ට පාරම්බාන එව්වෝ ඕනෑතරම් ඉන්ට පුළුවන්” ටික දිනකට පසුව රාජසිංහ රජතුමා උඩගම්පහේ රාල සමග සාමීචියේ පසුවන අවස්ථාවක කීවේය.


“පස්වාන් දහසකට, අපි දෙයියන්ට පන වාගේ විශ්වාස කොරන්ට පුළුවන් නිලමෙලා කණ්ඩායමක් දිසාවානි බාරව පත් කොරගන්ට ඕනෑ” උඩගම්පහේ රාල තරමක් කල්පනා කර පිළිතුරු දුන්නේය.


“උඩගම්පහේ රාල උඹට ඇත්තම කියන්ට, මට මේ කන්ද උඩ පස්රටම එහෙම විස්වාස කරන්ට පුළුවන් එව්වෝ දෙන්නයි ඉන්නේ, ඒ මහා වාසල අපේ අක්කන්ඩියි උඹයි විතරයි. වෙන එකෙක් වත් මට විශ්වාස නෑ”


“දැන් උඹ කියපන් මම අනාගතේට මේ පෙරලි  නවත්ත ගන්ට මොකක්ද කරන්ට පුළුවන් කියලා”  රාජසිංහ රජතුමා උඩගම්පහේ රාල දෙස ඇසිපිහ නොහෙලා බලා සිටියේය.


සාමාන්‍යයෙන් තමන් කතා කරන පුද්ගලයා දෙස එක එල්ලේ නොබලා, ඔහුගේ ඔලුවට තරමක් ඉහල ලක්ෂයක් දෙස බලා කතාකිරීම, රාජසිංහ රජතුමාගේ පුරුද්ද වුවද  උඩගම්පහේ රාල සමග නිදහසේ කතා කරමින් සිටින විට ඒ රාජකීය සිරිත ඔහු අමතක කළේය.


සාකච්ඡාව යන අත ගැන උඩගම්පහේ රාලට කිසිම පැහැදීමක් නැත. එය යන්නේ යැයි ඔහු සිතන රජුගේ තර්කයත් සමග එකඟවිය හැකි අවසානය, ඔහුට අවබෝධ වනවිට ඔහුගේ කොඳු නාරටිය දිගේ පහලට සිතල දහඩිය බිඳක් ගලා යනවාක් මෙන් ඔහුට දැනුනි.


“කැරලි කාරයන්ට මම අයින්කොරලා  රජ කොරන්ට ගැලපෙන කුමාරයෙක් රජ පවුලේ නැත්තං?” ටික වෙලාවක් පිළිතුරක් බලා සිට එය නොලැබෙන විට, රජුම පිළිතුරු දුන්නේය. තමන්ගේ  දරුවාගේම වයසේ පසුවන රජුගේ පුත් කුමරාගේ අහිංසක මුහුණ උඩගම්පහේ රාල ගේ සිහියට ආවේය. රජවරු තමන්ගේ බලය රැකගන්නට නොකරන දෙයක් නැත. එය අතීතයේත් එලෙසම විය, අනාගතයේත් වෙනස් වන්නේ නැත. ඔහුට හොඳ අදහසක් සිතට ආවේය.


“පස්වාන් දහසකට, අපුරු අදහසක් නම් තියෙනවා,, අපි අස්තානේ කුමාරයා හංගමු, රාජධානියේ කිසිම කෙනෙකුට නොදැනෙන විදිහට” ඔහු කිවේය.


රජුගේ මුහුණ ආලෝකමත් විය.


 “ඕන් ඕකමයි මගේ හිතෙත් තිබ්බේ, අපි කුමාරයා හංගන්ට ඕනෑ, ඒ කොරලා පරසිද්ද  කරන්ට ඕනෑ, කුමාරයා මියගොහිල්ල කියලා. ආන් එතකොට මට මිය ඇදෙන තුරාවට කැරැල්ලකට මුහුණ දෙන්න වෙන්නේ නැහැ”


“එහෙමයි, මෙච්චර කාලෙකට එකක් ආවෙත් නෑ, මේකෙන් පස්සේ ආයේ එකක් එන්නෙත් නෑ” උඩගම්පහේ රාල රජු සිතන පැත්තට ඔහුව තවත් ධෛර්යමත් කළේය.


“එහෙනං උඩගම්පහේ  හෙට උදේ ගොම්මනටම කුමාරයත් ඇරගෙන, අලුත්නුවරට පිටත් වුනොත් හොඳයි, කුමාරයාට තමුන්ගේ දරුවට වාගේ අන්දලා එකතු කරගෙන ගිහාම කාටවත් තේරෙන්නේ නැහැ, අනික උඹේ දරුවත් මේ පලෝලෙම හින්ද තවත් හොඳයි, කවුරුහරි නිකමටවත් ඇහුවොත් කියන්ට පුළුවන් ඒ තමුන්ගේ දරුවයි කියලා, මොකද මේක එකෙක් හරි දැනගත්තොත් කටින් කට යනවා, පෝයක් යන්ට ඉස්සර මුළු රටම දැනගන්නවා, උඹ දන්නවනේ මුන්ගේ කටවල් වල හැටි” රාජසිංහ රජතුමා පැහැදිලි උපදෙස් ලබා දුන්නේය.


මහවාසලම නැවතුනු උඩගම්පහේ රාල, රාත්‍රී දෙකට පමණ පල්ලෙහා මාලේ කුමරාගේ කුටියට යනවිට, ඔහු නින්දෙන් අවදිකර ගමනට ලක ලැස්ති කර සිටි අතර, මව් බිසව හෝ වෙනත් කිසිවකු අසල මානයක සිටියේද නැත. එහෙත් දරුවා සමග කාමරයෙන් පිටවන විට, කාන්තාවක් කොරිඩෝවේ කෙළවරක සිට බලා සිටිනවා ඔහු දුටු  බව ඔහුට හැඟුනි. එහෙත් මේ හැඟීම් හෝ සැකයන් පසුපස සොයා යාමට වෙලාව නොවේ. දරුවා දකුණු අතින් අල්ලාගෙන වම් අතින් ඔහුගේ පන් මල්ලද රැගෙන, වේගවත් පියවරෙන් උඩගම්පහේ රාල බූ වාහල්කඩ දෙසට පියමං තැබුවේය. එදින රාත්‍රියේ මැද  මහනුවර උඩගම්පහේ රාලගේ  වැඩිමහල් සහෝදරියගේ නිවසේ ගතකල දෙදෙනා, පසුදින මහියංගන තොට වෙත ලඟා වුහ. ගඟ දුටුවිට මෙතෙක් වෙලා නිශ්ශබ්දව සිටි කුමරු


“උඩගම්පහ මාමණ්ඩි, මේ අපි කොහාටද යන්නේ” යනුවෙන් එක්වරම විමසුවේ සම්පුර්ණයෙන්ම බලාපොරොත්තු කඩවූ  ආකාරයෙනි. පසුගිය දවස් දෙකේම ඔහු කවර පළාතකට රැගෙන යන්නේද, කවර හේතුවක් සඳහා මෙලෙස යන්නේද, යන කිසිවක් කුමරා විසින් නොඇසීම ඇත්තෙන්ම උඩගම්පහේ රාලටද පුදුමයට කාරණයක් විය. කුමරු පසුගිය දිනවල සිදුවූ අසාමාන්‍ය සිදුවීම් වැල නිසා, බලවත් කම්පනයට පත්ව ඇතැයි උඩගම්පහේ රාල සිතුවේය.


“අපි මේ යන්නේ අලුත්නුවර පන්සලට, ගඟෙන් එගොඩට ගිය හැටියේ පන්සල ආයේ වැඩිදුරක් නෑ, පන්සලට ගිය ගමන්ම අපිට දවාලට බත් ඩිංගක් කන්ට පුළුවන්” උඩගම්පහේ රාල කුමරුන්ට බඩගිනි ඇද්දැයි අනුමාන කර, ඔහු සැනසීමට පිළිතුරු දුන්නේය.


“මට එහෙව්වට බඩගින්නක් නෑ” කුමරු පිළිතුරු දුන්නේය. එහෙත් පිළිසඳර එතනින් කෙලවර විය.


අලුත්නුවර පදුමජෝති හිමියන්ට කුමරු බාරදුන් උඩගම්පහේ රාල, රජුගේ උපදෙස් පැහැදිලි කළේය. උපදෙස් සාවධානව අසා සිටි හාමුදුරුවෝ


“හොඳයි උඩගම්පහේ රාල මට වැටහුනා, කුමාරයාට ලොකු අසාධාරණයක් වුනාට, මේ වාගේ අසීරු කාලයක එහෙම රාජධානියේ ආරක්ෂාව බලාගෙන වැඩ කොරන එක හොඳයි, රට වටේටම රාජධානිය විනාශ කොරන්ට ඒරොප්පෙ උන් බලාගෙන ඉන්නවා මදිවට, දැන් පස් රට ඇතුලෙත් හතුරෝ” කීවේය.


“කුමාරයාට මොන දීපන්කරේ පන්සලක ඉඳුම් හිටුම් සලස්සනවද කියලා, මට වත් නොකියා ඉන්න එක හොඳයි. තමුන්නැහේ සුදුසු විදිහක් කලොත් ඒ ඇති. එහෙනම් අපි ගොහිල්ලා එන්නම්” යැයි පැවසු උඩගම්පහේ රාල අසල කුඩා පුටුවක වාඩිවී සිටි කුමරු දෙසට ගොස්, ඔහුගේ ඔලුව අතගා හාමුදුරුවන්ට වැඳ කාමරයෙන් පිටවිය.


මාස හයකට පමණ පසු රජුගේ උපදෙස් මත කුමාරයාගේ තනි නොතනියට උඩගම්පහ රාලගේ පුතනුවන් ද බොහෝ රහසිගතව මහියංගනයට පිටත් කෙරින.


                                                            


 


                                                      2.


අඹන්වෙල රාල කොළඹට ගියපසු සිදුවූ දෙයින්, කුමාරයා රහසිගතව තබාගැනීම තවදුරටත් වැදගත් විය. ලන්දේසි අඹන්වෙල වැනි ප්‍රසිද්ධ කැරලි කාර නායකයකු තමන් අත තබාගැනීමේ ප්‍රයෝජන දැක, ඔහුට දරුණු වධ  දී මරා දමනු වෙනුවට, ඔහුට ඉඩකඩම් යනාදිය ලබාදී ඔවුනට හිතවත් ධනපතියෙකු ලෙස කොළඹ ජීවත්වීමට කටයුතු යෙදුවූහ. මොහු කොළඹ සිටිනතාක් කල්  රාජසිංහ රජතුමා නිරන්තර සැකයෙන් තබාගත හැකි බවද, මේ මඟින් යම් තරමකට රාජසිංහ රජතුමා පාලනය කල හැකි බවද, ඔවුනට පෙනීම මෙයට හේතුවයි.


ලොකු බලයක් සහිතව යම් පාලනයක සිටින පුද්ගලයෙකුට, තමන්ට එම ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදෙද්දී යම් වැරදීමක් සිදුවී ඇති බව තමන් යටතේ සිටින්නන්ට හැඟීම  , පාලකයෙකුට දරාගන්නට බැරි අපහාසයකි. මීට පෙර ලන්දේසින් සමග ගනුදෙනු කිරීමේදී ඔහුට සිදුවූ මෙවැනිම මදිපුංචි කමක්, ඔහුගේ ජනයා අතරේ සාමාන්‍ය වහරේ ප්‍රස්ථා පිරුලක් බවට පත්විය. ඒ “ඉඟුරු දී මිරිස් ගත්තා වැනිය” යන කියමනයි.


අඹන්වෙල රාලගේ සිද්දියද එයට නොදෙවෙනි එකක් බව, රාජසිංහ රජතුමාට  පෙනුනේය. මේ නිසාවෙන් ඔහු කෝපයෙන් වියරු වැටුනේය.


සමහරවිට මේ නිසාවෙන්ම රාජසිංහ රජතුමා දියතිලක නුවර මාලිගාවේ සිටියදී,  රාජසිංහ රජතුමා රෝගාතුර වී ඇඳට වැටුනේය. දැනටමත් වයස 70 කට කිට්ටුව සිටි මොහු, තව වැඩි කාලයක් ජීවත්වන්නේ නැති බව කාටත් පැහැදිලි වුනි. ඔටුන්න හිමි කුමාරයකු නොමැතිවීම නිසා රාජසභාව කොටස් කිහිපයකට කැඩී, නොයෙකුත් රාජ්‍යත්වයට හිමිකම් ඇත්තන් ඉදිරියට ගෙන ඒමට තැත් කිරීම නිසා, මහත් බල අරගලයක් රහසින් ක්‍රියාත්මක විය. මෙලෙස ක්‍රියාත්මකවූ කල්ලි තුනටම සම්බන්ධ නොවී සිටි, එකම රාජ සභාවේ සාමාජිකයා වුයේ උඩගම්පහේ රාල පමණි.


උඩගම්පහ රාල රජු වැඩ හිටින මාලිගා සංකීර්ණයට ඇතුලුවන විට, මුරට සිටි හේවායන් දෙදෙනා ගෞරවයෙන් ඔහුට ඇතුලට යාමට ඉඩ දුන්හ. කොරිඩෝවක් සහ කාමර පේලියක් පසුකරගෙන යද්දී, ඔහු තවත් හේවා යුගල දෙකක් පහු කළේය. රජුගේ සයනාගාරයට ඇතුළුවන තැන සිටි මල්පිටියේ රාල, උඩගම්පහේ රාලට ආචාර කර ඇතුලට යාමට ඉඩ හැරියේය.


 “හකිම් වෙද රාලහාමි දැන් තමයි බැහැර වුනේ” ඔහු ද්වාරය අසලදී  උඩගම්පහේ රාලට කීවේය. පත්තුකර තිබු කුරුඳු තෙල් ඉටිපන්දම් සුවඳින් කාමරය පිරි තිබුනේය. රජු සයනයේ කකුල් දෙපසට දමා වහලය දෙස බලාගෙන නිසොල්මන්ව සිටියේය. උඩගම්පහේ රාල ටික වෙලාවක් රජු දෙස බලා සිටියද, ඔහු පැමිණි වග දුටු බවක් රජු පෙන්නුවේ නැත. ඔහු රජුගේ මුහුණ කිට්ටුවටම තම මුහුණ කිට්ටුකර පරීක්ෂාවෙන් බැලුවේය. රජු එක්වරම එක් අතක් ඇඳට තබා ඉහලට එසවී, එක අතකින් උඩගම්පහේ රාලගේ බෙල්ල අල්ලා ගත්තේය.


“උඩගම්පහ රාල මොකද කිට්ටුවෙල බලන්නේ, අන්තිම හුස්ම ටිකත්  ගිහිල්ලා කියලද?”   රාජසිංහ රජතුමා සිනහවන්නට පටන් ගත්තේය. “උඹත් බලාගෙන ඉන්නේ රජ්ජුරුවෝ මැරෙන කන්ද?” ඔහු වියලි කැස්සක් පටන් ගත්තේය, හුස්ම ගන්නට අපහසු වනතෙක් කැස්ස නවතාගත නොහැකිව, උඩගම්පහේ රාලගේ  අතක් අල්ලා ගත්තේය.


“උඹට කියන්ට උඩගම්පහේ රාල, මට ඉතුරු වෙල තියෙන්නේ තුන් හතර දොහක්, අපිට ආයේ වැඩි කාලයක් නෑ කුමාරයාට ඔටුනු පළඳවන්ට” ඔහු කීවේය. “කාටවත් නොදැනෙන්ට සඟරාජට දන්වල කුමාරයා හෙට අනිද්දම මෙහාට ගෙනෙන්ට ඕනෑ”


උඩගම්පහ රාල යමක් කියන්ට උත්සාහ කළේය. රජු අත උස්සා එය නවතා නැවත නින්දට වැටුනේය.


 


                                                 3


එක දිසාවක් හැරෙන්නට සියලුම දිසාව වරුන්ද, මහාධිකාරමද, තවත් වාසල නිලමේ වරුන්ද, ඇතුළුව නිලමේ වරුන් දහසය දෙනෙකු රජුගේ සයනය වටා ගෞරවයෙන් රැස්වී සිටියහ. වයෝවෘධ මහ තලේ  දිසාව හැරෙන්නට අනෙකුත් සියලු ප්‍රධානින් සිටියේ සිටගෙනය.


මේ සියලු දෙනාට අමතරව එදින රජුගේ සයනාගාරයේ සයනයට දකුණු පැත්තෙන් කාමරයේ කෙලවරට වන්නට වයස 15 වක පමණ ප්‍රසන්න පෙනුමක් ඇති තරුණයෙකු කාමරයේ සිටි සියලු දෙන දෙස  ඉතා උවමනාවෙන් බලා සිටියේය.


කුමක් වන්නට යන්නේදැයි අවිනිශ්චිත බාවයෙන් සභාවේ සිටි සියලු දෙන, රජතුමා ගේ ඉරියව දෙස බලාසිටියේය. ඔහුගේ නළලට තෙත සුදු පැහැති රෙදි කඩක් සෙමින් තැබූ හකීම් වෙද තැන, තම සහායකයන් දෙදෙනාගේද සහය ඇතිව රජතුමාගේ ඉහල කොටස තරමක් ඔසවා, ඔහු ගේ ඔලුව එසවෙන පරිදි කොට්ට දෙකක් කොන්දට තැබුවේය. සියලුදෙනා පෙනෙන තරමට තම හිස එසවුණු පසු, රජු එසවීම ප්‍රමාණවත් බව පෙන්වීමට සංඥාවක් කළේය.


“හොඳයි” රජු අමාරුවෙන් වචනය පිටකළ සැනෙන්ම වෙද රාල සහ ඔහුගේ ගෝලයන් කාමරයෙන් පිටවිය.


 රාජසිංහ රජතුමා තවත් ටිකක් කොට්ටය මත හරිබරි ගැසුනේය. “මගේ මේ අන්තිම කාලේ කියලා කියන්ට වැඩක් නෑ, අද තමුන් හැමෝටම  එන්ට කිව්වේ මයෙන් පස්සේ රජකමට අපේ පුත් කුමාරයා පත්කරගන්ට, ඕන් ඔතන ඉන්නේ කුමාරයා”, ඔහු ඇසෙන් තම දකුණු පැත්තේ හිටගෙන සිටි තරුණයා පෙන්වීය. “හෙට හොඳ නැකතක් තියෙනවා, හෙට කුමාරයට ඔටුනු පළන්දන්ට ඕනෑ, එහෙනම් මාතලේ, සියලු කටයුතු සංවිධානය කරන්න ඕනෑ” ඔහු මහත්  අපහසුවෙන් එහෙත් කටහඬ ලැබුණු වෙලේ කියා අවසන් කළේය.


ගම්පහේ රාල කලබල වී යමක් කියන්නට උත්සාහ කළේය. රාජසිංහ රජතුමා අත උස්සා එය නැවැත්විය. මුළු සභාවම කණ්ඩායම් කිහිපයකට වෙන්වී රහසින් කතා කරන්නට පටන්ගත්හ. රාජසිංහ රජු හොඳ සෞක්‍යයෙන් සිටියදී ඔහු ඉදිරියේ වචනයක් කතාකිරීමට බිය වූ  නිලමේ වරු, අද ඔහුගේ ලෙඩ ඇඳ  අසල ඒ බිය ඒ අයුරෙන්ම පෙන්වුයේ නැත.


“පස්වාන් දහසකට බුදුවන්ට, මුළු රටම මෙච්චර කාලෙකට හිතාගෙන හිටියේ කුමාරයා මිය ගිහිල්ලා කියලා, අපිට, යම් ලකුණක් නැතිව මේක පිළිගන්ට දුෂ්කරයි, මෙතන ඉන්න අපි ඔක්කොම ඒ මතයේ තමයි ඉන්නේ” පහලපිටියේ රාල රාජ සභාව වෙනුවෙන් තම අදහස් ප්‍රකාශ කළේය. පහලපිටියේ මෙලෙස  මෙම එඩිතර කමෙන් මුළු සභාවටම නව පණක් ලැබු අතර, රජුගේ සිතැඟි ඉටු කරගන්නට එතරම් පහසු නැති බව පෙනුනි. ඊළඟ රජු ලෙස තමන් කැමති කෙනෙකු පත්කර ගැනීමට සැලසුම් අඳිමින් සිටි කණ්ඩායම් තුනම, මේ අවස්ථාවේ ඔවුන්ගේ විරසක අමතක කර එකතු වුහ.


 රාජසිංහ රජතුමා අසල කනප්පුව මත තිබු කුඩා සීනුව නාද කළේය. වෙදරාළ සහ ඔහුගේ සහායකයන් කඩිනමින් ඇතුලට පැමිණියහ. වෙදරාළ ඔහුගේ කන රජතුමාගේ මුවට කිට්ටු කළේය. ඔහු යමක් කී පසු සහාකයන්ද සමග රජතුමා ඔසවාගෙන, කුමාරයා අසලට ගෙන ගියහ. රජතුමා සංඥා කල පසු ඔවුහු රජතුමා  කුමාරයා අසල බිම තැබුහ. රජතුමා ටික වෙලාවක් කුමරු දෙස බලාසිටියේය. ඔහු සිතට ධෛර්‍යයක් ගත්තේය.  කුමාරයා අසල එකත්පස් වී ඔහුට වැන්දේය.


සයනය අසල සිටි නිලමේ වරුන්ගෙන් ඇසට කඳුලක් නොනැගි කෙනෙකු නොසිටිය තරම්ය. ඔවුහු සියලු දෙනාද දණගසා රජතුමාට ආචාර කළහ.


පසුදින හිමිදිරියේ පැවති චාම් උත්සවයකින් කුමාරයා රාජත්වයට පත්කරන ලද්දේය.  ඔහු තම සීයා ගේ  සහෝදරයා විසින්  ශ්‍රී ලංකාවේ අගනුවර බවට පත්කරගත් , මහනුවරදී , දිවි ඇතිතෙක් පරසතුරන් ගෙන් එම රාජ්‍යය බේරාගන්නට සටන් කල විමලධර්මසුරිය නාමය, තමන්ගේ රාජකීය නාමය ලෙස තෝරා ගන්නා ලද්දේය.


 රාජසිංහ රජතුමාගේ අවමඟුල සෙන්කඩගල නුවරදී මහත් හරසරින් සිදු කෙරිණ. කුමන හෝ හේතුවකට; බොහෝවිට රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික උවමනාවන් නිසා, කොළඹ ලන්දේසි අගනුවරද රජුට ගෞරව කර රාජ්‍ය උත්සවයක් පැවැත්වින.


අවමඟුල් උත්සවයට සෙන්කඩගල නුවරට පැමිණි පදුමජෝති හාමුදුරුවෝ  ආපසු යන ගමනේදී දුම්බර පිහිටි, උඩගම්පහේ රාලගේ නිවසට පැමිණියේය.


“මහරජතුමා මාස තුනකට සැරයක් මාව, උන්නැහේ බැහැදකින්ට ගෙන්නුවා, කුමාරයා ගැන අහන්ට. මම කුමාරයා ගැන විස්තර කියන කොට ඈත බලාගෙන අහගෙන හිටියා. බොහොම කණගාටුවකින් වාගේ, කුමාරයා හීනෙන් බයවෙන එව්වා, බලාගත් අතේ බලාගෙන ඉන්න එව්වා, එක පාරටම වෙව්ලලා වැටෙන එක, කටින් සෙම දාන එක ඔය ඔක්කොම මං කිව්වා, මට අන්තිම පාර මුණ ගැහුනම තමයි කිව්වේ”,


“එහෙනම් සාමි ඔය වැඩේ හරියන්නේ නෑ, කන්ද උඩ පස්රටට හතුරෝ  බොහොම වැඩියි, රටට ඕනෑ දක්ෂ පාලකයෙක්, කුමාරයත් එක්ක ගිය උඩගම්පහේ රාල ගේ දරුවා කොහොමද?”  උන්නාන්සේ මගෙන් ඇහුව.


“ඇස්වහක් කටවහක් නෑ, බොහොම දක්ස දරුව, කල්පනා ශක්තියත් හොඳයි, කය වෙහෙසල වැඩක් පලක් කොරන්ටත් පුළුවන්” මං උත්තර දුන්නා


ඊට පස්සේ තමයි උන්නාන්සේගේ අදහස කිව්වේ, මට මුලින්ම තෙරුන් ගියෙත් නෑ, නමුත් මට තේරුණා ඔටුන්නට කා කොටා වැටෙන එක වලක්වන්ටයි, රාජ වංශයේ චිරස්තියටයි ඒක තමයි කොරන්ට තියෙන එකම වැඩේ කියලා”


“ඕන් ඔහොම තමයි උඹේ කොල්ල රජවුණේ, දැන් මේක දන්නේ උඹයි මමයි විතරමයි, දරුවා යහපත් පාලකයෙක් වෙන එක නම් මට විශ්වාසයි ”  පදුමජෝති හිමි කීවේය.


ලක්ෂ්මන් ඉලංගකෝන්ගේ 'ඔටුන්න හිමි කුමාරයා' නම් කෙටිකතාව

Voluntary patrol - a short story

  2. Voluntary Patrol During the 1960s, a wave of crime was reported all across Sri Lanka. Housebreakings, murders, bank robberies, and shop...