Tuesday, August 22, 2017

ස්කිනර් සහ කිරිබණ්ඩා - 1






"තමුන්නැහැ හිතනවද බුට් සපත්තු දැම්මහම වැඩි වේගයකින් දුවන්ට පුළුවන් කියල?" ගිලිමලේ කිරිබණ්ඩා ආරච්චිල  සිනාසෙමින් ඇසුවේය.

"මේ ඕල්ඩ් ටොම් ජින් බෝතලේ අපි දෙන්නටම මැලේරියා හැදෙන එක නවත්තනවා විශ්වාෂයි වාගේම ආරච්චි එකත් මට විශ්වාෂයි". කිරිබණ්ඩා ආරච්චිල සමඟ අමුතු හැඩයකින් යුත් බෝතලයකින් ඕල්ඩ් ටොම් නමැති  ජින්, පානය කරමින් සිටි ආරච්චිල ගේ වයසින් භාගයක් පමණ පෙනුමකින්වූ යුතුවූ  සුදු ජාතිකයා පිළිතුරු දුන්නේ තවත් ආරච්චිල 
දෙසට තම පුටුව ඇද කිට්ටු වෙමිනි.

ආරච්චිල හාන්සි පුටුවේ දිග ඇදී වාඩිවී එක කකුලක් දිගු කරන ලද අත් රඳනය මතට දමා ගෙන අනික් අත් රදනයේ තිබු තම හිස් විදුර දෙස බලාගෙන කල්පනාවට  වැටුනේය.

"පොඩි  සන්දියේ ඉඳල සපත්තු දාපු කෙනෙකුට නම් ඒ කියමන හරි ඇති, ඒ වුනාට අපි වාගේ ජීවිතේට සපත්තුවක් නොදාපු යටි  පල්ල හයි වෙච්චි කෙනෙකුට  නම් මයේ හිතේ සපත්තු නැතුව දුවන එක ලේසියි." ආරච්චිල සිනාසෙමින් කිවේය.

"නිලමේට දැන් වයස කියක් වෙනවද ? " මේජර් ස්කිනර් ඇසුවේ දිග පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු වෙමිනි.මක්නිසාද , ලංකාවේ බොහෝ දෙනෙකු එකල තම වයස වෙනත් යම් විශේෂ සිද්දියකට ඈදා කියන්නට පුරුදුව සිටි නිසාය.

"මේ එන වෙසක් පෝයට මට පනස් දෙකයි, තමුන්නාන්සේට කියද ? " ආරච්චිල උත්තරය තවත් ප්‍රශ්නයක් කළේය.
"මට විසි හතයි,  නිලමේගේ වයසෙන් භාගෙකට එකක් එකතු කරා වාගේ."  ස්කිනර් පිළිතුරට කුඩා ගණිත අලංකාරයක් එකතු කළේය. 

"මම අහල තියෙනව නිලමේ මේ පැත්තටම හිටපු ශක්තිවන්තම මනුස්සයා කියල", කියා අවසන් කරද්දීම වාගේ  කිසිවක් මතක් වූ ලෙස ස්කිනර්   "ඉලංදාරි  කාලේ "  යනුවෙන් පොඩි සුදුසුකමක් එකතු  කළේය. 

"කවුද තමුන්නැහේට කිව්වේ" කිරිබණ්ඩා ආරච්ච්ල තම පසුපසට කුඩාවට ගැට ගසා තිබුණු කොණ්ඩය ගලවා නැවත ගැට ගැසුවේය. කොන්ඩයෙන් භාගයක් පමණ සුදු පහ ගැන්වී ඇති අයුරු ස්කිනර් නිරීක්ෂණය කළේය.

"ඕක කොච්චර ප්‍රසිද්ද කතාවක්ද කිව්වොත් නුවර රෙසිඩන්සිත් දන්නවා"මේජර් ස්කිනර් පොඩි විහිළුවක් කළේය. "අර ගිය සතියේ බීපු සුරුට්ටු නිලමේ ගාව ඉතුරු නැද්ද " 

 "මගෙ ගාව තිබ්බ පේදුරු තුඩුවෙ සුරුට්ටු නං ඉවරයි, මං තිබ්බ යාපනේ සුරුට්ටු හතරක් දවසක් මඩේ ඔබල තියල ගත්ත , එහෙම තියල හෙවනේ වේලලා ගත්තහම පංකාදු පහයි" නිලමේ පේන්ඩියාට  අඬගසා සුරුට්ටු දෙකක් ගෙන්වා ගෙන එකක් ස්කිනර්ට දී තමනුත් එකක් පත්තු කර ගත්තේය.  
ස්කිනර් තම සුරුට්ටුව නහයට තබා ඉඹ බැලුවේය. නැවත වරක් නහයට තබා පරික්ෂා කර පෙඩියා  අතතිබු ගිනි පෙනෙල්ලෙන් පත්තු කර ගත්තේය.

“ඇත්තම තමයි නිලමෙ, පංකාදු පහටත් වැඩියි, හියුමිඩේටර්  ඒකක තියල ගත්ත වගෙයි, මේ සුරුට්ටු මඬේ දාන එකට  නිලමේට පේටන්ට් එකක් ගන්න පුළුවන් "
ඔහුගේ වාක්‍යයේ අවසාන කොටස ආරච්චිලට ඇහුනේ නැත. ඒ උඩුකය නිරාවරණය කරගත් තැනැත්තෙකු ගල් පඩි පෙලෙන් උඩට නැග කරේ තිබු තුවාය අතට ගෙන ඔලුව නමා ආචාර කරනු දැක ඒ දෙස  බලනවිට ඔහුගේ අවධානය බිඳී ගිය නිසාය. 
" ආම්පන්න ටික කැපුම් කරගෙන ආව අපේ නිලමෙ" යයි ඔහු කියද්දීම ඔහුත් සමග පැමිණි ඔහුගේ ගෝලයා ඔහුගේ කරේ තිබුණු දැකැති මිටිය  බිමින් තැබුවේය.
" හොඳයි, හීන් අක්කා... අපි හපුගස්වෙලේ ගොයම් කපන්ට යොදා ගත්තේ අනිද්දට නේද " 
ඒ ඇසුණු කිරිබන්ඩාගේ  වයසේම එහෙත් ඔහුට වඩා පැහැපත් කාන්තාවක සාලයට පැමිණියාය. 
"ඉන්අනිද්දට බණ්ඩා , ඔය ඩිංගට ඕකත් අමතක උනාද" ඇසු ඇ ස්කිනර් දෙසට හැරුණාය. 

to be continued 





Monday, August 21, 2017

ටයර් යුද්දය - අවසාන කොටස

http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2017/08/3.html පසු ඊළඟ සහ අවසාන කොටස 

පෝයට දින තුනක් තිබියදී රණසිංහගේ බසයක් නුවර සිට ආපසු එද්දී , ඔහුගේ  බස් රථ වලින් පැරණිම බසය , මාලිගාවට වන්දනාවේ පැමිණි බසයක් නවතා තබා ආපසු හරවා ගැනීමේදී වැදී තරමක අලාභහානි සිදුවිය. අවුරුදු ගණනාවකට පෙර ,රණසිංහගේ බිරිඳ කටාර් හි ගෘහ සේවිකාවක් ලෙස සේවයට ගොස් එවූ මුදල් එකතුකර , මුලික ගෙවීම් කර මිලදී ගත් මෙම  රථය ඔවුන්ට වාසනාව ගෙන ආ බසය ලෙස පවුලේ සුරතලා බවට පත්ව සිටි හෙයින් මෙම අනතුර ඔවුන්ට බොහෝ කනගාටු ගෙන දුන්නේය. විශේෂයෙන්ම ඔවුන්ට සිත්මෙ වේදනා ගෙන දුන්නේ මෙම  බස් රථය දැන් අවුරුදු 10 ක් පමණ කිසිම අනතුරකට ලක් නොවී තිබී මෙලෙස සිදුවීමය.

අභයරත්නගේ බිරිඳ තවත් දෙදෙනෙකු සමග දන්ගොල්ලේ සාස්තර කියන ගෙදරකදී දකින ලද්දේයයි රණසිංහගේ බිරිඳට මේ අතර අසල්වැසි කාන්තාවකගෙන් පන්සලේදී අසන්නට  ලැබුනි. ඇයද තම සහෝදරියක ගෙන් දැනගත් මන්තර වැඩ කරන නවයාලතන්නේ නිවසකට් තම ලොකු පුතා සමග ගියේ මේ සඳහා ආරක්ෂාවක් කරගතයුතු දැයි පරික්ෂාකර බලා ගැනීමටය. ඈ සිතුවා හරියට හරිය. යම් සතුරෙකු විසින් ඔවුනට හුනියමක් කර ඇති අතර එයි ආරක්ෂා වීමට ශාන්ති කර්මයක් කලයුතු බවත් ඒ සඳහා රුපියල් 20000 ක් වියදම් වන බවත් කපු මහතා කියා සිටි අතර වෙනදා මෙවැනි මුදල් ප්‍රමාණයකට තීරණයක් ගන්න විට තම ස්වාමි පුරුෂයාගෙන් විමසා සිටින ඇය මෙදින ඔහුගෙන් විමසන්නේවත් නැතිව මේ සඳහා එකඟතාවය පල කළාය.

පෝය දිනයට දවස් දෙකකට පෙර අසල්වැසි ඥාතියෙකුගේ නිවසක තිබු කොටහළු මඟුලකදී තම මිතුරන් කිහිපදෙනෙකු සමාඟ බිමත්වූ අභයරත්න ඔහුගේ බිරින්දෑ සහ දරුවන් නවත්වද්දීත් ඒ අසල තිබුණු රණසිංහගේ නිවස අසලට ගොස් ඔහුගේ නිවස අසල පාරේ සිට ඔහුට තර්ජනය කරමින් බැනවදුනේය. රණසිංහ ඔහුගේ බස් එකක් හෝදමින්  සිටි දෙදෙනෙකුද සමඟ පැමිණ ඔවුන් එලවා දැමීමට තැත් කරද්දී කලබලයක් ඇතිවී බිමට වැටී ඔලුව තුවාල වී අභයරත්නද පිහියා ඇනුමකින් සුළු තුවාල ලැබූ රණසිංහගේ සහෝදරයකුද රෝහල් ගත කරන ලද අතර සක පිට 6 දෙනෙකු පොලිසිය විසින් රිමාන්ඩ් ගත කරන ලදී.

පොහොය පසුවී සතියකට පසුව ප්‍රශ්නයට මුල් වූ පුද්ගලයින් එය මුල් අධියරේදීම සමතයකට පත් කරගත්තහ. මෙතරම් දරුණු ලෙස කෝපයෙන් වේලි සිටි මොවුන් එක්වරම වැස්සක් වැස  පැවූ ආකාරයෙන් සාමාදානයට  පත්වී මෙම විරසකය අවසන් කර ගැනීම ගැන සියලු දෙන පුදුමයට පත්වූ අතර අභයරත්න සැම අවුරුද්දකම ගමේ උපාසක අම්මලා සඳහා නොමිලේ සංවිධානය කරන අනුරාධපුර චාරිකාවේ අභයරත්න සහ රණසිංහ පවුල් දෙකද එක්ව ඉතාමත් සතුටින් සහභාගී වුහ. 

මෙතෙක් කල් මාස තුනක් පමණ වරින් වර උණුසුමට පත්වූ බස් අයිතිකරුවන්ගේ  ප්‍රශ්නය කෙසේ මෙලෙස හිටිවනම අවසන්වුයේදැයි දන ගැනීමට මමද මහත් උනන්දුවක් දක්වුයෙමි. මේ සඳහා මට ළඟකදී හොඳ අවස්තාවක් ලැබිණ. ඒ රණසිංහ ඉංග්‍රීසියෙන් ලේඛනයක් සකසා ගැනීමට  අප නිවසට පැමිණීමයි.  මම ඔහුගේ වැඩය කරදී ඔහුගෙන් මේ  ගැන විමසුවෙමි. 

"අනේ සර් , මේක කවුරුත් දන්නේ නැහැ, සර් කාටවත් කියන්නේ නැත්නම් මම සර්ට විතරක් කියන්නම් , අභයරත්නට වත් කියන්න එපා මම මේක කිව්වයි කියල " කියමින් ඔහු ලැජ්ජා සහගත  ලෙස සිනාසුනේය.
මෙය මොහුගෙන් අසාගෙන අනවශ්‍ය වගකීමක් පැටව ගන්නවා නේදැයි සිතුනද මට මගේ කුතුහලය පාලනය කර ගැනීමට නොහැකි විය.
" පිස්සුද රණසිංහ? මම කාට කියන්නද , " මා  තීරණය ගන්නටත් පෙර වචන මගේ කටින් එලියට පැන්නේය. 
"සර් ට තේරුනාද දැන් ළඟකදී ඉඳල අපේ බස් මේ හන්දියෙන් යද්දී ඉස්සර වගේ එයාර් හෝන් ගහන්නේ නැහැ "

" හ්ම්ම්ම් මට තේරුනේ නම් නැහැ , නමුත් රණසිංහ කිව්වට පස්සෙ නම් එහෙම හිතෙනවා" මම පිළිතුරු දුන්නෙමි.
"එහෙනම් සර් මේ ලියුම කියවලා බලන්ට" ඔහු සාක්කුවෙන් ලියුමක් ගෙන මට දුන්නේ මගේ ඇස් දෙස කෙලින් නොබලමිනි.

ප්‍රිය මහත්මයාණනි

මම මේ ලිපිය ලියන්නේ ඔබලාගේ ප්‍රශ්නය තව දුරටත් දුර දිග ගියහොත් මිනි මැරුමක් දක්වා ඉදිරියට යෑමට ඉඩ තිබෙන නිසාය. 
මම ඔබ බස් රථ වලින් කිසිම හේතුවක් නැතිව කරන එයාර් හොන් හැඩ වීමෙන් මහත් කරදරයට පත් වුනු කෙනක්මි. මම ඔබලාට , පළාත් සභාවට ,පොලිසියට යනාදී වශයෙන් වගකිවයුතු සියලුම තැන වලට ලිපි ලීවෙමි. මාස ගණනක් බලා සිටියෙමි. කිසිදු ප්‍රතිපලයක් නොමැති නිසා නිතිය මගේ අතට ගෙන මෙය නවත්වාලීමට තීරණය කලෙමි. 
මේ සිද්දි වලදී බසය පෙරලීම සහ හැප්පීම ඇරෙන්නට අනෙකුත් සියල්ල මා විසින් සිදුකරන ලද්දේය. නමුත් දැන්  මෙය දරුණු අතට හැරෙමින් තිබෙන නිසා මම මෙලෙස ඔබට දන්වන්නට තීරණය කලෙමි. ඇත්තෙන්ම මම තව බොහෝ දේවල් සැලසුම් කර සිටියෙමි. එහෙත් ඒවා කලකට නවත්වන්නට තීරණය කලෙමි. ඔබ දෙදෙනා එකතුව දැන්වත් අපව ශබ්දයෙන් අපහරණය නොකර සිටින්නේ යයි බලාපොරොත්තු වෙමි.
මෙයට විශ්වාශි 
පුරවැසියෙක් 

මම කියවා ඉවර වී ඔහු දෙස බැලුවෙමි.

"මෙහෙම ලියුම් දෙකක්  අපි දෙන්නට එවල තිබුන, ලැබුනහම අපි කියවල මුණගැහිලා තීරණය කරා එයාර් හෝන් ගලවල දාන්න, ඒ අතරෙම අපිට කව්ද සැක කියලත් කතාකරා, මෙහෙම වැඩක් ලස්සනට කරන්ට බොහොම පිළිවෙලට වැඩ කරන එඩිතර මනුස්සයෙක් වෙන්ට ඕනෑ කියල අපි දෙන්නම එකඟ වුණා." 
ඔහු එසේ කියා ලිපියත් මගෙන් ඉල්ලා ගෙන මට ස්තුති කර පිටව ගියේය.






.

Sunday, August 20, 2017

ටයර් යුද්ධය - 3



http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2017/08/2.html හි ඊළඟ කොටස 


යම් කෙනෙකු විසින් කරන ලද ක්‍රියාවක්, ක්‍රියා දාමයකට මුල පුරන ලද්දේ නම්  ඊ ලග සිද්ධියෙන්  පසුව බොහෝ විට මුල පුරන ලද තැනැත්තාටද ක්‍රියාදාමය මත පාලනයක් නොමැති වෙයි. ඔහුට ඉන්පසු මේ සිද්ධි සමුහය නවතා ලන්නට ඔහුට අවශ්‍ය වුවත් ඒ වන විටත් එම සිද්ධි සහ ඒවා එකින් එක ඇතිවීමට බලපෑ හේතු ඔහුගේ පාලනයෙන් ඔබ්බට ගොස් තිබෙන්නට පුළුවන. ඔහුට පාලනය කරන්නට ඕනෑ වුවත් හරියට ලෝකය පෙරලන ක්‍රියාදාමය පටන් ගත් හාවා මෙන් බලා ඉන්නවා මිස අන් කල හැකි දෙයක් නොමැති වන්නට පුළුවන. 

මී ලගට සිදු වූ සිද්ධිය එවැනි සීමාවෙන් ඔබ්බට ගිය එකක් දැයි ඒ සිද්ධිය පිළිබද පරීක්ෂා කීරීමේදී කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන. ඒ  මේ සිද්ධිය කෙනෙකු විසින් කරන ලද්දක් හෝ ස්වභාවිකව සිදුවිය හැක්කක් යන දෙවර්ගයට පහසුවෙන් අයිතිවිය හැකි වීමයි. මේ සිද්ධියට විෂය වී තිබුනේ ගල උඩහා පන්සලට යන පාරේ රාත්‍රියට නවතා තිබු අභයරත්න ටුවර්ස් සහ ට්‍රවලස් බස් රථයකි .එය  උදේ 6 ට නුවර බලා ධාවනය කිරීමට ගල උඩහ පාර දිගේ පහලට එන විට පාරේ වම් පැත්තේ අලි කොන්දක් වැනි ගල පාරක් කිරීමට දමා තිබු කොන්ක්‍රීට් පතුරක් ගැලවී බසය පෞරාණික අම්බලම උඩට කඩා වැටිනි. 


අම්බලම උඩට කියා කීවත් ඇත්තෙන්ම බස් එක කකුල් කෙලින් තබා ගෙන නිදා සිටින බල්ලෙකු මෙන් හරහට වැටී අම්බල සහ ගල අතර සිර වී තිබුණි. මෙලෙස දෙබලක හිරවී සිටියා වැනි තැන්පත් වීම නිසා  බස් එක වැටෙන විට සිදුවූවාට වඩා ලොකු අලාභයක් බසය ආපසු ගනිද්දී සිදුවිය.

මුලින් පන්සලට යෑමට තිබු මේ පාර කිලෝ මීටර දෙකක් පමණ එක දිගටම තනි ගලකි. එය හැඩ වී තිබුනේ අලියෙකුගේ පිටක් ලෙසය . පසු කලෙක බොහෝ නිවාස ඇති වීම නිසා ත්‍රි වීල් වලට යාමය හැකි වන පරිධි දෙපැත්තට කොන්ක්‍රීට් දමා පළල කරන ලදී. ටික කලකට පසුව වෙනත් වාහන යාමටද පාර කොන්ක්‍රීට් දමා තවත්  චුට්ටක් පළල්  කරන ලද අතර පළල බසයක් යනවිට පාර පහල සිට බලා සිටින්නෙකුට බසය කොයි වේලේ ගලේ කොන්දේ සිර වේදැයි බියක් ඇති වෙයි.

බසය කෙසේ දෙබෝක්කට වැටුනේ දැයි ඕනෑම කෙනෙකුට පැහැදිලිය. ඒ වම්පස රෝදයේ බර පැටවෙන කොන්ක්‍රීට් කොටස බුරුල් වී ගැලවී බසය පැත්තකට ඇල වී ඉන්පසු ගුරුත්වාකර්ෂණ කේන්ද්‍රය ආපසු පැමිණිය නොහැකි ආකාරයට  වම්  පැත්තට ගමන් කිරීමෙන් බවය. 

එහෙත් මෙතරම් කලක් කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නොවී තිබුණු සිමෙන්ති කැල්ල හරියට අභයරත්නගේ බසයක් යනවිටම ගැලවුනේ කෙසේද?එයට යම් විශේෂ හේතුවක් තිබුනේද? යම් පුද්ගලයෙකු පාන්දරින්ම රහසේ මෙතනට පැමිණ මේ කොන්ක්‍රීට් කොටස බුරුල් කරන ලද්දේද? මේ වෙලාවට හන්දියේ එක කඩයක්වත් විවුර්ත කර නොතිබීම නිසා කෙනෙකුට අවශ්‍යනම් මෙවැනි දෙයක් කරන්නට ඉඩ තිබුන බව ඕනෑම කෙනෙකුට සිතේ.එහෙත් මෙවැනි දෙයක් විවුර්ත තැනක කරන්නට; මෙය යමෙකු සිදු කලේ නම් , ඔහු කිසිවකට බිය නැති තද හිතක් ඇති ගණන් කාරයකු විය යුතුය.  යනුවෙන් බොහෝදෙනා කල්පනා කළහ, තැන තැන කථා කළහ.

දංගොල්ල ප්‍රදේශයේ සාස්තර කියන කාන්තාවක් වෙතට ගිය අභයරත්න මහත්මියට එම කාන්තාව විසින් කියන ලද්දේ ඇය පැමිණ ඇත්තේ යම් පාඩුවක් පිළිබඳව බවත් එම පාඩුව කර ඇත්තේ ඔවුන් හොඳින් දන්නා හඳුනන කෙනෙකු බවත් ඊළඟ පෝයට පෙර එය කවුරුන් විසින් කරන ලද්දේ දැයි හෙළිවන බවත්ය. පෝයට ඇත්තේ හරියටම දින දහයකි.  

  

Saturday, August 19, 2017

ටයර් යුද්ධය -2 දෙවෙනි කොටස





පළමුවන කොටසේ ලින්ක් එක   http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2017/08/1.html  
සතියක් ගතවිය. ටයර් කැපීම පිළිබඳව කිසිම හෝඩුවාවක් දැන  ගැනීමට නොහැකි වුනු අතර සමහරවිට මෙම ක්‍රියාව  උන්මන්තකයෙකුගේ වැඩක්, කරත්ත යුගයට රට ආපසු ගෙනයාමට වෙර දරන කෙනෙකු ගේ වැඩක්  හෝ එසේත් නැත්නම් අහඹු සිද්ධියක්  වෙන්නට පුළුවන් බව නිගමනය කර එය තවත් බොහෝ අපරාධ මෙන් කාලයේ වැලි තලාවෙන් වැසී යන්නට ඉඩ තිබුනත් එය එසේ නොවුයේ වෙනත් තැනකදී සිදුවූ මෙවැනිම තවත් සිද්ධියක් නිසාය.

මෙම පාරේ ධාවනය වන බස් 20 න් 12ක් අයත් වන්නේ එක බස් ව්‍යාපාරිකයෙකුට  වන අතර බස් 7ක් සහ 1 ක් තවත් ව්‍යාපාරිකයන්  දෙදෙනෙකුට අයත් වෙයි.  මුලින්ම ටයරය කැපීමට භාජනය වුයේ බස් වැඩියෙන්ම අයිති අභයරත්න නැමැත්තෙකුටය. 
දෙවන සිදුවීම බස් 7ක් අයිති රණසිංහ නමැති අනෙක් ව්‍යාපාරිකයාගේ  බස් රථයක් මුල් සිදුවීම් සිදුවුණා ස්ථානයට කිලෝ මීටර් දෙකක් පමණ දුරක රාත්‍රියට  නවතා තිබියදී මෙවැනිම අලාභහානියක් සිදුවීමය. ඇත්තෙන්ම කියනවානම් මෙවර අලාභය  මුල් එකට වඩා වැඩිය, අපරාධකරුවා විසින් වාහනයේ ටයර දෙකක් ම මුල් වරටත් වඩා විනාශකාරී ලෙස කපා දමා තිබිණ. 
මෙම වාහනය ගාල් කර තිබුනේ ලංගම බස් හා පුද්ගලික බස් පොදුවේ රාත්‍රියට   නවතා තබන බස් පාක් එකේ දීය. එතන නවතා තිබෙන සියලුම බස් බලාගන්නට පොදු මුරකරුවෙකු පත්කර සිටියද ඔහු සැම දිනකම පාහේ බිමත්ව බස් එකකට වී නිදා ගන්නා බව සියලු දෙන දැන  සිටියහ. මේ වනතෙක් රාත්‍රියට   නවතා තිබෙන බස් රථ වලට කිසිම තර්ජනයක් නොතිබුණු නිසා එවැනි ආරක්ෂක අඩු පාඩු කවුරුත් ගණන් ගත්තේ නැත.

මේ සිද්ධියට මුල් එකට තරම් ප්‍රසිද්ධියක්  නොලැබුණේ එය දෙවෙනි එක නිසා නවතාවයක් නොතිබීම නිසා පමණක්ම  නොවේ. රණසිංහට අභයරත්නට තරම් සමාජ බලයක් නොතිබීමත් එයට හේතුවක් වුවා විය හැක. එතනට පොලිස් සුනඛයන් ගෙනාවෙත් නැත, පොලිස් නිලධාරින් බොහෝ වේලාවක් එතන පොටෝ ගනිමින් සටහන් පොත්වල ලියාගනිමින් කාලය ගත කලෙත් නැත.

මේ සියල්ල සාමාන්‍ය  දෑ වුවද මිට පෙර සිද්ධිය හා සසඳන කල තමාගේ ප්‍රශ්නයේදී  ලැබුනේ  කුඩම්මාගේ සැලකිලි යයි සිතු  රණසිංහට යම් කුකුසක් ඇතිවිය. තමන්ට මේ විදිහට සලකන්නට තමන් ඇත පල්ලෙන් වැටුනකු නොවේ. තමන්ගේ පියා මේ ගමේ පරණ ආරච්චි නොවෙයිද? තම සහෝදරයා ප්‍රාදේශීය  සභාවේ ප්‍රධාන  ලිපිකරු බව ඔවුන් දන්නේ නැද්ද? මතුපිටින් පෙනවාට වඩා මේ සිද්ධියෙන් යම් අදිසි හස්තයක්  ගම්‍ය  වනවාද ? වැනි ප්‍රශ්න  ඔලුවට පැමිණ ඔහුගේ නින්දටද බාධා කළේය. වෙනදා කාලකුත් අරික්කාලක් හවසට වන  ඔහුගේ දිනපතා  අරක්කු සලාකය භාගය දක්වාද සමහර දිනවල ඊටත් ටිකක් වැඩි වන්නටද වැඩි විය.

අභයරත්න ටුවර්ස් ඇන්ඩ් ට්‍රැවල්ස්   බස් වලට කලින් යන රණසිංහගේ බස් අවසාන මොහොතේ පිටව හිතා මතාම හෙමින් ධාවනය කරමින් තමන්ගේ බස් වලට කරදර කරන බවට මේ අතර අභයරත්නගේ රියදුරන් හා ගෝලයන් නිතර ඔහුට කියන්නට පටන් ගත්හ.  මේ දිනවල හවසට ආදායම අඩුවී ඇත්තේ ඒ නිසා බව ඔවුහු මුදල් භාරදෙනවිට විශේෂයෙන් කිවුහ.

නගරයේ එකම පාසලට එකම වැන් එකේ අවුරුදු කිහිපයක් එකට ගිය ඔවුන්ගේ පුතුන් දෙදෙනා තමන්ට අනිකා කතානොකර අහක බලා ගන්නා බවට තම පියවරුන්ට කියා සිටියේ ගෙදර කතා බහ වලදී කතාකෙරන මාතෘකාවන්ට  එයත් නිතැතින්ම ගැලපෙන නිසාය.

to be continued ..
http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2017/08/3.html ඊලග කොටසට ලින්ක් එක

ටයර් යුද්ධය - මගේ මුල්ම කෙටි කථාව - 1





මේ මා විසින් ලියාගෙන යන මගේ මුල්ම කෙටි කතාවයි, කොටස් හතරකින් එය අවසන් කරන්නට බලාපොරොත්තු වෙමි. 


ටයර් යුද්ධය 

මෙවැනි සිදුවීමක්, ඇත්තෙන්ම සිදුවීම් වැලක්, මෙයට පෙර ලංකාවේ එසේත් නැත්නම් ලෝකයේ කිසිම තැනක, වී ඇත්දැයි  සැක සහිතය.  මෙයට තරමක් සමානකාරි යැයි සිතිය හැකි ගණන්කාර පවුල් අතර ආරවුල්, මිනී මැරුම් කිහිපයක් දක්වා දුර දිග යන අවස්ථා අපි අසා  ඇත්තෙමු. 

මුලින් යම් ප්‍රශ්නයක්  නිසා අපරාධ කරුවෙකු යම් කෙනෙකු අතින් ජීවිතක්ෂයට පත්වෙයි. එයින් කෝපයට පත්වන පවුලේ අය සහ නෑදෑයන්  එකතු වී මීනීමරුවා හෝ, රිමාන්ඩ් කර සිටීම හෝ වෙනත් හේතුවක් නිසා ඔහු අල්ලා ගැනීමට අපහසු නම්, ඔහුගේ පවුලේ වෙනත් සාමාජිකයෙකු මරා  දමන්නට පෙළඹෙති. හරියට අලුත් බෝංචි වැලක ශාඛා අතු එක් පැත්තකට එක බැගින් වමෙන් සහ දකුණෙන් එකක් හැර එකක් ඇති වන්නා සේ පවුල් දෙකේ සාමාජිකයෝ එකිනෙකා මරා ගනිති.  

මේ කතාවේ ඒ  ක්‍රියා  දාමයම  සිද්ධ වෙයි, එහෙත් ඒ මිනිසුනට නොවේ. ඒත් එක්කම මේ කතාවේ මුලදී වින්දිතයන් සම්පුර්ණයෙන් අකර්මන්යප වන්නේත් නැත. අලාභ හානියේ ප්‍රමාණය  වැඩිවන්නේ ක්‍රමයෙන්ය. මෙහි සිදුවූ සිදුවීම් වැලේ මුල්ම  සිද්ධිය  සිදුවුයේ  පොදු ප්‍රවාහන  සේවයේ මහනුවර දක්වා ධාවනය වන බස් රථයක පසු පස දකුණු පැත්තේ ටයරයක් තියුණු ආයුධයකින් දරුණු ලෙස කපා විනාශ කර තිබීමයි. 
මේ පිළිබඳව විභාග කල පොලිස්  නිලධාරීන්ට අපරාධය සම්බන්ධව පහත කරුණු පැහැදිලිව පෙනී හියේය.

1. ලේලන්ඩ් වර්ගයට අයත් ආසන 70 කින් යුතු මේ බසය රුපියල් ලක්ෂ 70ක් වටිනා බව.
2. කල් බදු ක්‍රමයට  අයිති කරු මේ බසය මිලදී ගෙන දැන් මසකට රුපියල් 40000ක් ගෙවන බව
3. මේ මාර්ගයේ දැනට බස් රථ 20ක් දුවන අතර සතියකට දවස් දෙකක් බස් රථ අධික කම නිසා මාර්ගයෙන් ඉවත්ව සිටීමට සිදුවන බව 
4. අයිතිකරුගේ නිවසට බසයට යෑමට පාරක් නොමැති නිසා රාත්‍රියට  බසය නවතා තබන්නේ සාස්තර කියන ගෙදර ඉදිරිපිට පාරේ ඉඩ තිබෙන ස්ථානයක බව.
5. මෙදින රාත්‍රියේ  පාන්දර 2 දක්වා සාස්තර කියන ගෙදර පුජාවක් තිබි ඇති  බව.
6. බසයේ සැම රාත්‍රියකටම  එහි ගෝලයා සහ තවත් කෙනෙකු නිදාගත්තද එදින ගෝලයා මුදලාලිටද නොදන්වා තම බිරිඳගේ අසනීපයක් නිසා රැයේ තම නිවසට  ගොස් ඇති බව.
7. ටයරය කපා ඇත්තේ ඉතාම තියුණු ආයුධයකින් බව සහ බසයේ නිදාගෙන සිටි පුද්ගලයාද ඇහැරවන්නේ නැතිව මෙය කර ඇති නිසා මෙය  කර ඇත්තේ වුර්තිය අපරාධ කරුවෙකු විය හැකි බව.
8. මෙලෙස ටයරය කපා දැමීම සඳහා කිසිම හේතුවක් හෝ අභිප්‍රායක්  සිතාගැනීමට නොහැකි බව.

බසය අයිතිකාර මුදලාලි බස් කිහිපයක අයිතිකරුවෙකු වූ නිසාත් බලයේ තිබෙන දේශපාලන පක්ශයේ ආසන සංවිධායක වරයාගේ මිතුරෙකුත් නිසා නිල පොලිස් සුනඛයන් ද පරීක්ෂණය සඳහා රැගෙන ආවද ඔවුන් ටික වෙලාවක් ඉව කරමින් සිට පාරක් අසා ගැනීමට ත්‍රිවිල්  කාරයෙකු සොයන කෙනෙකු මෙන් අතරමන් වූ ආකාරයක් පෙන්වූ නිසා ආපසු රැගෙන යන ලද්දේය. 

ඇත්තෙන්ම මෙවැනි පොලිස් සුනඛයන් යොදාගෙන  අපරාධ කිසිවක් හෙලිකරගන්නට  කිසිදිනෙක පොලිසියට නුපුළුවන් වී ඇති බවටත් ගමේ මිනිසුන් කියන්නට පටන් ගත්හ. ගමේ ජීවත්වූ විශ්‍රාම ගත  පොලිස් සාජන් වරයකු එය එසේ නොවන බවත් බොහෝ මිනීමැරුම් වැනි දරුණු අපරාධ පොලිස් බල්ලන් විසින් විසඳා ඇති බවට තර්ක කලද ඔහු පැන්ෂන් ගත්  පොලිස් කාරයකු නිසා පෙර සේවය කරන කාලයේ මෙන් ඔහු කියන දෑ පිළිගන්නට කවුරුත් කැමති වුයේ නැත.

අවසානයේ අයිතිකරු විසින් රුපියල්   40000 ක් ගෙවා රිබිල්ට් කරන ලද ටයරයක් නුවරින් ගෙන්වා බසයට සවිකරගෙන බසය රැගෙන ගියේ මේ අපරාධය කරන ලද රස්තියාදුකාරයා පොලිසියට අල්ලා ගැනීමට බැරි වුවද තමන් කෙසේ හෝ අල්ලා ගන්නා බවට ශපත කරමිනි.

ඔහු බසය පෙර මෙන් පාර අයිනේ  නැවත්විමද නතර කරන ලද අතර මෙම ටයරය විනාශ කිරීමේ සැකය එදින රාත්‍රියේ  බසයේ නොනිදා තම නිවසට ගිය  බසයේ ගෝලයා වෙත යොමුවී ඇති බවට කතාවක් ගමේ පැතිරෙන්නට පටන් ගත්තේය. ටයරය කැපුමට පෙරදින හැන්දෑවේ බසයේ දෛනික මුදල් එකතුව  බාරදීමේදී එදින මුදල් අසාමාන්‍ය  ලෙස අඩුවී තිබීම පිළිබඳව යම් බහින් බස් වීමක් ඇතිවී මුදලාලි මේ ගෝලයාටම කම්මුල් පාරක් ගසා තිබීම මේ සැකය තවත් තිර්ව කළේය.

http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2017/08/2.html

to be continued  

Wednesday, August 16, 2017

The times we grew up - 6








Going back to Lake club, the club those days was on the lake road, not at the නනනනනනroad as at present. I think it was somewhere near present Kings hotel next to Suisse hotel on the lake road. The club had a a Saturday tombola show in addition to their regular activities. They would have had casino and other games of chance but  since we went only on Saturdays I have no idea what entertaintments they have for their customers.

Since this club was a members only club; any club where alcohol is served would have to be a members only club I suppose. When we were in the university , there was a club at Wijerama junction , on the left side when you turn to university road , called eleven stars sports club ( eleven, for number of players in a cricket team). After a probably couple of months into university some of us became members of the club to go and have a drink when we come into some money. I still remember in the membership card with our mug shot pasted on the inside.

The club had its tag line on the cover page of the membership card. It said ‘  කියවීම සහ මිනිසුන් ඇසුරු කිරීම මිනිසා මිනිසෙකු කරයි ‘ expanding on the Sir Francis Bacons “  reading maketh a full man , conference a ready man, writing an exact man” I suppose. These clubs, I know because I later became the president of Kandy Garden Tennis club, has to submit a report covering the sports activities they conducted during the year under review. And this club too organized a cricket tournament , two three matches being played just to justify their being called sports clubs because without some sports activities they will lose the license to sell alcohol. 

This was like a poor club with only basic stuff and when we had more money from tuition etc we promoted ourselves to Golden arrows club at Delkanda junction because it had more bites and a larger space space. Going by the names , eleven stars for a cricket club, golden arrows would have been an archery  club I suppose, except that we didn’t have archery as a recognized sport in the country. Those days.
Coming back to lake club in kandy, some of us became members there just to go to to see the musical show on Saturday night. For the musical show all the popular singers in the country came , about 3 / 4 singers. Sometimes music groups. Jothipala, Victor, Miltons, Sanath, three sisters and many others came. They performed in the hall during the breaks of  the tombola game ; about three breaks and three sessions of music in between.

Parents would never allow their children to go to club and I don’t think they even in their wildest dreams anticipated that we would go to Lake club, not even if Latha Mangeshkar came and performed in tombola breaks. So going to the club had to be kept top secret

Tuesday, August 15, 2017

Times we grew up -5




                     suspension bridge is on the other side slightly below the new motor-able bridge



Only the bakery received flour, other than the cooperative shop that  distributed flour on ration card. Bakeries received  flour in bulk, may be four or five gunny bags a week  to make bakery products , mostly plain bread because  other products like buns were sort of luxuries.

 Every family was given a ration card , you have to produce it at the bakery to  buy bread, a quarter pound bread for a person. We had five members in the family and our quota was one loaf of and a quarter, a half cut across into two. Like most of the middle class families those days we also had a servant, a Tamil boy from a rubber estate in Rathnapura. His name was Mari Muththu Kolandi Welu, unfortunately  because he didn’t have a rice book he was not entitle for that quarter of bread at the bakery. 

First day he has asked from the owner whether we could get one and half because there are six including him at our house, but  he has been told that unless he get his ration book transferred to our cooperative he is not eligible for the privilege.
Well , after the bakery in the same block there was a grocery like shop run by a Muslim trader and next to that was a radio repair work shop. Down the Lewella road next business was a small tea shop next to the lewella ambalama, the  ancient ‘travelers in’ near the bridge at a slightly lower plane to ambalama,. 

The owner of that shop was the member of the ‘Gamsaba’ the predecessor to present day pradeshiya sabas. Dark short and fat guy with a jovial face  ,he was also the chairman of the gamsaba for several years. His shop had only few snacks like pittu and he himself made tea from a copper color boiler that was burning coconut shell charcoal from morning to evening. Like the burning boiler, two three men sitting on the long bench either reading newspapers or playing draughts was also a regular scene in his shop.
He must also had a side business of making charcoal because I have seen him drying coconut  shell charcoal sometimes on a mat or two. I have heard that when gamsaba elections are nearing,  he would  give his pittu and coconut milk curry, free of charge to his potential voters and after an election that he lost he has grumbled  that the voters had cheated him by not voting to him even after eating his free pittu.

And this is the end of Sirimalwatta lewella road , so to speak, here is the Lewella suspension bridge connecting Dumbara with Kandy city. Though little less known than the  similar bridge at Haloluwa,  Lewella bridge probably facilitated more commuters than any other hanging  bridges in the country for buses from two highly populated roads with many school children terminated at  Dumbara side of the river. The busiest bus route in Kandy and suburbs, 655 Lewella had its bus stand on the Kandy side of the bridge.   


We , the students living closer to bridge were at advantage because there was no need for us  to travel by a bus to Lewella bridge, we walked, but there was one essential requirement, that’s we had to cross the bridge before the 7 o clock bus discharges its load at the bridge, for if bus is there before us the queue  on the other side would be at least 500 meters long for the Lewella bus. 

Times we grew up -4 - The Lake Club







Lake club
The earliest memories I have in connection with  the Kandy Lake Club was a  businessman from our village called Banda mudalali, he had the biggest shop this side of Lewella bridge. From our house to Lewella bridge ; it was a suspended bridge until 2000,  there must have been only about 5/6 shops on that road. At sirimalwatta junction there was Silvas shop , which was a grocery and a tea kiosk  and a shop that hung on to survival barely selling firewood and few things that the owner could find from his own garden and probably little bit more  from couple of nighbours.

There was also the cooperative shop that became center of the village life during the ration raj ; during the seventies when then government experimented self sufficiency and cooperative communities. Naturally the experimented failed abysmally , like everywhere else in the world but it gave the village cooperative shops their moment in the lime light for almost a decade.

Then down the Lewella road there was a barber saloon which had few years back replaced a shop run by a mentally handicapped young man who had many colorful drawings of circles with many patterns in bright colors so bright  and neat that they bring tears to your eyes if you keep looking at them for sometimes. And irony in that  is if you go and look at them the drawings you don’t feel like taking your eyes off them and after few minuts you feel little dizzy and light headed.

The barber in the salon was a Tamil guy who couldn’t talk like everybody else  but could only push words  from inside the throat in a very low tone. He had two chairs in the salon, one cushioned chair for grownups  and  small tall chair for the kids. Tall one of course, without cushions. When the kid is sat on the tall chair he would wait for a moment when the chaperon looks away and whispers to the ear of the kid who is anyway freshened in this strange atmosphere , that he will cut the neck with his sharp knife  if he doesn’t stay completely steady on the chair. Having seen him sharpening his straight razor on a strip of rubber tire , this gives whisper gives a scarce that will keep him on the seat like a stone statue even after the barber has  finished his job.


After this salon, it is the village bakery , that competed fiercely with cooperative shop for top spot for  influence and power during the ration raj.  The bakery owners  were strong and vocal supporters of the reigning government  and the ration and queue system was a tailor made  for village bakeries, especially if they happen to be the village level supporters of the party. There was a ban on transporting rice between provinces. The flour distribution was strictly regulated, perhaps because the flour used to come from USA and country didn’t have enough foreign exchange to buy them or determined to become self sufficient government was gradually reducing the flour imports. First reason would have been more likely I would think.

to be continued 

Monday, August 14, 2017

Times we grew up -3






                     just a random photo from the school days



Bus stopped for tea somewhere at Hunnasgiriya for about half an hour and then started again to reach mahiyanganaya in the middle of the afternoon. We had in our possession two bottles of arrack that was bought in Kandy with the each guy investing equal shares. Unlike our friend the teacher, we had no intention of making a profit but partake the two bottles in equal shares. Now everybody was eager to open the bottles and when we arrived at 

Mahiyanganaya our friend came to receive us and take us to his place of living. but after seeing the river and being mindful of the bottles in the bag , we decided to have bath after couple of drinks despite vehement protests by our host for the trip.
We went upstream a little to be sufficiently away from the temple area because our host insisted  and started drinking and swimming  until it was late in the evening. We went to our friends boarding house probably by hiring a car. When we arrived at the house we could see they were upset and even angry, because we were not only late but have come visibly drunk.

Next day morning we saw they are fairly well to do people in the area, with many agricultural implements including couple of tractors parked in the yard. But the breakfast disappointed us enormously for it was rice and one vegetable watery cooked . The lunch also was same except the vegetable was different and there was dry fish.

We thought they are taking revenge from us because we misbehaved on the day of the arrival. But our friend assured us it is not the case and this is the way they eat, rice a seasonal vegetable from their own garden and dry fish.

In the evening , we may have walked around the area and come back, we decided to drink the balance arrack because we were planning to go back next day. We Started drinking in friends room and singing started. It was mostly songs of  Jothipala , Victor and Milton Perera. One of us had few song books which were  sold at movie theaters  those days for about 50 cents. Guy who owned the song book had the privilege of leading the song because if somebody else does it he wouldn’t give his book  to anybody else to sing from it; remember wizard of  id’s  golden rule, whoever has the gold rules the world.


Those days there was a popular song starting with a word similar to " Raamya"  with a beautiful tune  but I cant find the song in the net because I feel though it became tremendously  popular in seventies it was not an English song ; like Despacito by Puato Rican , pop singer Luis Fonsi and rapper Daddy Yankee. 

found it https://youtu.be/By3cwKFXbVQ


With the level of the bottle going down the volume of the singing increased.  Words became replaced by words that shouldn’t be spoken loudly, one guy replaced some words in the Raamya like song with phrases like “we are suffering from stomach pains after eating snake gourd “ (පතෝල කාලා බඩ දනවා. ල ල ල් ල ල ල් ල ල ලා ) . after couple of hours, probably early in the morning, the land lords asked us to leave the house. We bade  farewell to our friend and was walking out when our friend also joined us carrying his suitcase.

“They asked me also to leave the boarding place “ he said meekly to us. 

to be continued 

Sunday, August 13, 2017

the times we grew up - 2



Going back to our A level days we had about ten friends commuting daily to schools in the school bus. Majority to Dharmaraja and couple of guys to kingswood and Sylvester.  After A Levels one member in this gang , whose father was a close supporter of the member of the parliament of our electorate , got a job as a school teacher. 
Those of who grew up those days would know that an appointment of a school teacher those days was only given to qualified members of   close and vocal  supporters of ruling party and I think the qualification asked for was O Level. Unlike nowadays there were only few private sector jobs and they were far between, so the teaching jobs in state schools were probably the only decent job if you couldn’t make it to the universities. And there were rumours of MPs taking bribes ; 5000 to 10000 Rupees to grant teaching jobs and even taking prospective candidates to rest houses , if they happen to be good looking females, for there  were not many hotels  in rural areas those days.
Our friend who became a teacher got his first appointment to a deep rural area. Some school in Minipe , a newly developed agriculture scheme  irrigated by the Minipe canal. There were many farmers who were given tracts of land to grow rice in this project and our friend found a boarding place in one of the farmers house in the area. This farmer  we were told is a distant relative of the teacher and one of the settlers who had done well in this new irrigation scheme. Our friend used to come home for every weekend to Kandy in a CTB bus. 
 I remember once he told me he would always carry two bottles of gal arrack on his return trip to Minipe and at the end of the trip he would hand over the bottles to the conductor and conductor would return his bus fare back along with cost of the two bottles. This was because in Mahiyangana area there were no liquor shops and conductor and driver would make enough profits from that bottles to cover his bus fare  and make a little profit for themselves too.
Since there was a limit of two bottles a passenger can carry, conductor would do this with as many regular passengers and sell them to a underworld guy who would sell the stuff in black market  with another hike for his margins too. So three or four layers getting benefited in the process. Now in management jargons this process would be called a supply chain I suppose.

Now that we have one of our gang working in a rural area far from Kandy and we were free from all our obligations since the A Level examination is over, we decided the obvious. We should make a trip to Minipe. Hasty preparations were made. We asked him to not to come home in a one weekend and about 10 of us, in a one fine morning, went in a CTB bus, to Minipe. Although it looks now that there was no need for preparations for  such a simple trip , the times were different, there were no telephones to speak of , all the massages had to be conveyed in snail mail, all the information had to be extracted from sources because there was no internet or google. 

The times we grew up -1




Those days
Not like these days all most all the advanced level students in our area , who went to the top colleges in the city: there were five or six colleges like that , went to their respective schools in the same school  bus. There were only CTB buses on the road, the buses belonging to public transport system run by the state. They were all painted  blood red ,with CTB logo on the either side of the body in blue. The colors of the parties of the ruling coalition, Blue for SLFP and red for leftist and communist parties.
The red was the prominent color; almost 95% of the bus bodies were red, probably because the government that owned and operated the buses had either communist parties or parties with  left leaning ideologies as their core partners. And those were the cold war days. Soviet Russia and America were leading two blocks against each other; the western block and Soviet block. Many people thought the days of the western block, the people who colonized us are numbered. The Soviet system is going to triumph over the decaying west  they were told.
Russians also beamed lots of propaganda on us, the former colonies that were intoxicated with euphoria of freedom. Masters of our own  we thought , marching forward to destinies that we deserve. I don’t know how, probably after just a registration, we used to receive a glossy periodical every fortnight ,free of charge , soviet deshaya ( soviet land) . Their cover page invariably  had a  robustly beautiful Russian girls beaming with happy smiles probably because of the contented life in the collective farms.  
Many, I have no doubts, became enchanted with those propaganda and became ardent  Russian devotees. For them Soviet Russia and communism were synonyms, and it was a matter of time before Russia beat western block and establishes the world that has no poor and neither rich , a proletarian state where everybody is  equal. There was no television then, there was state radio that told the citizenry that it was the case, that the  western imperialist are retreating and future will be ours under the patronage of great soviet power.
The state radio , Srilanka broadcasting cooperation , had two channels; the commercial channel and classical channel. Classical channel was mostly serious discussions , patriotic and religious songs, and songs that were considered sort of eastern and higher class. On the other hand the commercial channel had the songs that people like to listen to, serialized dramas and also commercials. Two most popular programs on commercial channel were muwanpalassa on Wednesdays late in the evening and the pibidena gaayaka parapura sponsored by Dasa industries of Kelaniya, on Sunday around lunch time.
 Delta toffee , Bata , I think used the radio for advertising mostly during sixties and seventies. SLBC known as Colombo radio I have heard has had a regular program called Binaca GeethMala especially beamed to  Indian audience. This programe was sponsored by an Indian company and had been very popular among  Indians those days, in fifties ,sixties and seventies, I suppose. I faintly remember In 1980 when I was in Kerala , a shop keeper during casual conversation  told me that Binaca geethmala is very popular there and Ceylon radio has better radio coverage there and  moreover the collection of Hindi songs in Ceylon radio is much richer than Indian radio. When it is about something good about your country , even if it is trivial thing like that it would be impeded in your memory , I suppose.  

I checked recently and found that this radio count down show of top Hindi songs was  run by Ceylon Radio from  1952 and was a very popular, perhaps most popular radio musical programe in the sub continent with estimated 100 million listenership of 100 million. In 1988 the show has been shifted to All India radio and since then has  changed the name several times. 

Friday, August 11, 2017

අනතුරු ඇඟවීම ; හැකි තරම් රජයෙන් ඇත්වී සිටිම ඔබගේ සෞඛ්‍යට හොඳය.



මේ ළඟකදී  මාස කිහිපයක් විදුලි බිල් පත් නොගෙවා තිබීම නිසා මගේ නිවසක විදුලිය විසන්ධි කෙරින. කලකට පසු ඒ නිවස කුලියට දීමට කෙනෙකු ලැබුන නිසා එහි ජල සහ විදුලි සැපයුම නැවත සන්ධි කර ගැනීමට වුවමනා විය. පරීක්ෂා කිරීමේදී ජලය විසන්ධි කර නොතිබූ හෙයින් විදුලිය පමණක් නැවත සන්ධි කිරීමට විදුලිබල  මණ්ඩල කාර්යාලය  වෙත යාමට සිදු විය.

මහනුවර ප්‍රදේශයේ දුරින්ම ස්ථාන ගත කර හැකි ස්ථානයක් මේ සදහා විදුලි බල මණ්ඩලය සොයා ගෙන ඇත්තේය. ඒ දිගන නගරයේ අනෙක් පැත්තේ කෙලවරේ කිලෝ මීටර් 6/7 ක් ඇතුලෙන්ය. මෙය කොතෙක් දුරට හංගා ඇත්දැයි කිවහොත් මට පාරේ වාහනය නවතා හතර වතාවක් දිශාවන් අහන්නට සිදු විය. අවසානයේ අපගේ නැවිගේෂන් හැකියාවන්  පරීක්ෂා කිරීමට මෙන් සගවා තිබු කාර්යාලය මට සොයා ගැනීමට හැකි වුවිට දැනුණු සතුට විදුලිය නැවත සන්ධි කරගත්තා හා සමාන විය. දිගන නගරය ලංකාවේ තිබෙන මාර්ග සොයාගැනීමට අවුල්ම නගරයකි. මෙය හරහා ගොස් කාර්යාලය සොයා ගැනීම පමණක්ම විදුලි පාරිභෝගිකයනට මහත් සතුටක් ගෙන දෙයි. එක්කෝ කාර්යාලය මෙලෙස සගවා ඇත්තේ අපට ඒ සතුට ලගාකර දීමටය. එසේත් නැත්නම් දිගනේ ත්‍රී වීල් කරුවන්ගේ සංගමය සතුටු කිරීමට විය යුතුය. මක්නිසාද දිගනට බසයකින් පැමිණි පසු මෙම කාර්යාලයට යෑමට අඩු තරමින් රුපියල් 150ක් වත් අයකරන බව නොඅනුමානය.

කාර්යාලය වායු සමනය කර සාදා තිබුනද දැන් ඒවා වැඩ කරන්නේ නැති බව විදුරු දොරවල් විවුර්ත කර තිබීමෙන් මම දැනගතිමි. කාර්යාලයට නමක්ද යොදා ඇත්තේය. එය e city නම් විය. සොයා ගැනීමට කොතරම් අපහසු වුවද මෙහි වැඩ ඉතාමත් කාර්යක්ෂම විය යුතු බව  එහි නාමය  නිසා තවත්  සතුටට පැමිණියෙමි.

මම ඇතුලට ගොස් එහි සිටි නිලධාරිනියකට මගේ පරණ විදුලි බිලක් දී මම පැමිණි කාරණය පැහැදිලි කලෙමි. ඇය මගෙන් විදුලිය විසන්ධි කරන වෙලාවේ ඒ සඳහා පැමිණියවුන් දුන් ලිපිය ඉල්ලා සිටියාය. මම එම නිවසේ ජිවත් නොවන නිසා මට එම ලිපිය නොලැබුණු බව මම කීවෙමි. එය තිබිය යුතුයැයි කි ඇය පසුව කොම්පියුටරයේද පරික්ෂාකර මා පැමිණ ඇත්තේ වැරදි තැනට බවත් විදුලි විසන්ධි කිරීම් නැවත සන්ධි කර ගැනීම සඳහා මා යායුත්තේ දිගන විලේජ් එක තුල පිහිටි වී බ ම කාර්‍යාලයට බවත් කියා සිටියාය.

කිලෝ මීටර කිහිපයක් නැවත නුවර දෙසට පැමිණ දිගන විලේජේ වෙත පැමිණි මම එහි ඇති වී බ ම කාර්යාලය සොයාගෙන ඒ වෙත ගියෙමි. පලදායීතාවය තෑගි සඳහා තරඟ කරන ඕනෑම  රජයේ කාර්යාලයක මෙන්ම සැම තැනම කාඩ්බෝඩ් දැන්වීම් වලින් මඟ පෙන්වා තිබුණු මෙම කාර්යාලයේ කාර්යාලිය සේවකයන්ට පමණක් නොවන ටොයිලට් එකක් ද දැක තරමක් පුදුමයට පත්වුනෙමි.

බෝඩ් වල නොමැති නිසා ආරක්ෂක නිලධාරියාගෙන් අසාගෙන ඉහල තට්ටුවේ ඇති නිලධාරිනියක හමුවී මගේ අවශ්‍යතාවය පැහැදිලි කලෙමි. ඇය පරික්ෂාකර මට ගෙවන්නට ඇති මුදල ගණනය කර දුන්නාය. යාන්තන් ඇති කියා සිතා මම ගෙවන්නට ලැහැස්ති වුනෙමි. 

අදොමය! මට එම මුදල එතනට ගෙවන්නට නොහැකි බවත් මම එය මහජන බැංකුවට ගෙවා එම රිසිට් පත මෙතනට ගෙවිය යුතු බව ඇය දන්වා සිටියාය. මම නිවස අසල බැංකුවට එය ගෙවන්නට සිතා මට මුදල් ගෙවා පසුදින පැමිණ රිසිට් එක දිය හැකි දැයි ඇගෙන් විමසුවෙමි. ඇය හැකිබව කිවූ නිසා එසේ කිරීමට හිත හදාගෙන වාහනයට යන අතරේ කුමක්දෝ වාසනාවකට දවසකට වරක් පමණක් පැමිණෙන ඒ වටිනා සිතිවිල්ල මගේ සිතට ආවේය. මම ආපසු ගොස් ඇයගෙන් මේ මුදල ඕනෑම මහජන බැංකුවකට ගෙවා රිසිට් එක රැගෙන පැමිණිය හැකි දැයි විමසුවෙමි. 

"නැහැ දිගනේ මහජන බැංකුවට පමණයි" ඇය පැවසුවාය. දැන් කරන්නට දෙයක් නැති නිසා ආපසු දිගන නගරයට ගොස් මහජන බැංකුව සෙව්වෙමි. මේ සඳහාද කිහිප දෙනෙකුගෙන් අසන්නට සිදුවූ අතර වරක් මා ග්‍රාමීය සමුපකාර මහජන බැංකුවක් වෙතද  යොමුකරන ලද්දේය.

අවසානයේ කුඩා බැංකු කාර්යාලයට ගිය විට එහි පාරිභෝගික කවුළු  තිබුනේ එකක් පමණක් වූ අතර 10 දෙනෙකු පමණ පෝලිමේ සිටියහ. මා මුදල් ගෙවන්නට පෝලිමේ සිටිද්දී කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු පෝලිම මැදින් පෝලිමට අතුලුවන ආකාරයද බලා එපා වී හෙට වත් එන්නෙමි යි හිත හදා ගෙන බැංකුවෙන් පිටවුනිමි. දැන් නැවත වරක් කිලෝ මීටර 15 ක් ගොස් බැංකුවට මුදල් ගෙවා ආපසු දිගන විලේජ් එකේ කාර්යාලයට ගොස් එය පෙන්වා විදුලිය සන්ධි කර ගත යුතුය. 

මෙලෙස පුරවැසියන් වන අප කරදරයේ හෙලීම වැලක්වීමට කොතරම් දෑ මෙවැනි රජයේ ආයතන වලට කල හැකිද?

  • ඔන් ලයින් ක්‍රමයට මෙවැනි දෑ සදහා ගෙවීමට ක්‍රම වේද සකස් කිරීම. ඩිජිටල් යටිතල පහසුකම් සදහා අමාත්‍යාංශයක් ද  තිබෙන රටේ මෙවැනි දෑ  මුලින්ම කරගතයුතු දේවල්ය.
  • පාරිභෝගික ජන කේන්ද්‍ර ගත වී ඇති ආකාරය පරික්ෂා කර පාරිභෝගික සේවා පහසුකම් ඇතිකිරීම. මේ ප්‍රශ්නයේ අඩු තරමින් කාර්යාලය කුණ්ඩසාලේ වත් පිහිටුවිය යුතුය.
  • කාර්යාලය බැංකු පිහිටා ඇති ආසන්නයක පිහිටුවීම. එසේත් නැත්නම් කාර්යාලයේ හෝ මුදල් ඇය කරගත හැකි කාඩ්/ මුදල්  වලින් ගෙවීම වැනි ක්‍රම වේද ඇතිකිරීම.
රජයේ ආයතන පළමුවෙන් සිතිය යුත්තේ පාරිභෝගිකයන් ගැනය. එහෙත් මෙහි අප එනවා නම් එන්නේ , අන්තිම අග්ගිස්සටය.

ටොයිලට් එක ගැනත් යමක් කිව යුතුය. මෙවැනි තැනක පුරවැසියන්ට ඒවා පාවිච්චි කරන්නට ඉඩ තිබෙන්නේ කලාතුරකිනි. බොහෝ ඒවායේ ඒවා කාර්ය මණ්ඩල වලට පමණක් බව ලකුණු කර තිබේ. මේ නිසා කලාතුරකින් ලැබුණු අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට මම ටොයිලට් එකට ගියෙමි. කාන්තා හා පුරුෂ දෙපක්ෂයටම එක් කුටියක් තිබුණු අතර අගුල කැඩී ඇතුලෙන් වසාගැනීමට බැරි බව දැක්කේ ඇතුලට ගිය පසුය. 

මම දොර අතින් අල්ලා ගෙන ඉක්මනින් වැඩය කරගෙන එලියට පැන ගතිමි.

රාජ්‍ය සම්පත් විකුනන්න එපා කියමින් පාරේ දඟලන අපේ සම්පත් මේවාද? කියා කෙනෙකුගේ හිතට ලෙහෙසියෙන්ම ප්‍රශ්නයක් නැගුනොත් එහි වරදක් නැත්තේය 







Thursday, August 10, 2017

මනරම් අනුරාධපුරය




අපට අනුරාධපුරය කී පමණින්ම සිහියට එන්නේ නටඹුන්ය. පැරණි පන්සල්ය, පිළිවෙලක් නැති පාරවල් සහ වාහන ගමනාගමනයය. නමුත් අප අනුරාධපුරය එකල , ශහශ්‍ර දෙකකට පමණ පෙර මෙරට ජනයාගේ අගනුවර වී තිබෙද්දී කේසේ තිබෙන්නට ඇත්දැයි අපට විනාඩි කිහිපයක් රැගෙන සිතා බලන්නට හැකියාවක් තිබේ, ඒ ජාතින් කිහිපයකට පමණක් තිබෙන සුඛවිහරනයක් අපට තිබෙන නිසාය.

එනම් ජාතියේ මුල සිට මෑතක් දක්වා ඉතිහාසය ලේඛනගත කර තිබීමයි. අපට එය එතරම් අගයක් නැතිවුවාට බටහිර භාෂා පිලිබඳ විශේෂඥයන් බොහෝ දෙනෙකු මේ පිළිබඳ උනන්දුවක් දක්වා පසුගිය සියවසේ මුල්භාගයේදී පාලි භාෂාවෙන් ලිය තිබු එම ග්‍රන්ථය සොයාගෙන ජර්මන් සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාවනට පරිවර්තනය කළහ. ජර්මානු ජාතිකවිලියම්  ගයිගර් මහතා, ඉංග්‍රීසි ජාතික ජෝජ් ටර්නොර් සහ මේබල් හාන්ස් බෝඩ් මහත්මිය ප්‍රමුඛ තැනක් ගනියි.

එම වැදගත් කෘතිය වන මහාවංශය හා චුලවංසය අපගේ ජාතියේ ඉතිහාසය මුල සිට අග දක්වාම ලේඛනගත කර ඇත. 1923 දී මෙම ග්‍රන්ථය රයිස් ඩේවිස් මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවෙන් පත් කරන ලද කොමිටියක් මගින් රජයේ වියදමෙන්ම සංස්කරණය කරන ලදී.

මෙයින්  මහාවංසය අඩු වැඩි වශයෙන් අවුරුදු 844ක් පුරා දිවෙන අතර එම කාලය තුල රජවරුන් 58 දෙනෙකු  රාජ්‍ය  විචාරති. වැඩිම කාලයක් රාජ්‍ය  කරන්නේ පණ්ඩුකාභය රජ තුමාය ( 394-307 ක්‍රිස්තු  පුර්ව ).ඔහුගේ රාජ්ය  කාලය අවුරුදු 70 ක් වෙයි.   මේ කාලය තුල රජ කෙනෙකුගේ සාමාන්‍ය   කාලය අවුරුදු 14 කුත් මාස හයක් පමණ වෙයි. රැජිනියන් දෙදෙනෙකි. ඒ අනුලා දේවිය ( 12-16 ක්‍රිස්තු  වර්ෂ)  සහ සීවලී (ක්‍රිස්තු  වර්ෂ 93) වෙති.
මේ කාලය තුල අප අසල්වැසි ඉන්දියාවේ නොයෙකුත් රාජ්‍ය   වලින් පැමිණෙන ආක්‍රමණ  ගණන තුනකි. ඒවා පහත ආකාරය.

සේන සහ ගුත්තිල                                ක්‍රිස්තු  පුර්ව 177-155 
එළාර                                                  ක්‍රිස්තු  පුර්ව 145-101
පිලයමාර ඇතුළු සෙනෙවියන්               ක්‍රිස්තු  පුර්ව 43-29 

මේ සියල්ලක්ම සිදුවන්නේ අනුරාධපුර නගරයේය. මෙම නගරය මුලින්ම ජනාවාස කරන්නේ අනුරාධ නම් පඬුවස්දෙව් රජුගේ මෙහෙසියගේ ඉන්දියාවේ සිට පැමිණි කුමාරයෙකු විසිනි. ඔහුගේ සහෝදරියවූ භද්දකච්චානා දේවියගේ මුනුබුරකු වූ පණ්ඩුකාභය කුමරු කැරලි ගසා රාජ්‍ය අල්ලා ගෙන ඒ  වනතෙක් ජාතියේ අගනුවර වූ උපතිස්සගම අතහැර  නිර්මාණය සහ වාස්තු විද්‍යාව  පිළිබඳ දැනුම ඇති විශේෂඥයන් ගෙන් විමසා, අනුරාධ ගමට නුදුරින් අගනුවරක් කරවීය. එම නගරය  අනුරාධපුරය වීමට හේතු කිහිපයක් මුල් වූ බව මහාවංශය කියයි. සමහර විට මේ නගරය අපට කොතරම් වැදගත් වුවාද  කිවහොත් එක් හේතුවක් පමණක් හොඳ මදි යයි මහානාම තෙරුන් හට සිතෙන්නට ඇත. හේතු තුන මෙසේය;

 "අනුරාධ  නමැත්තන් දෙදෙනෙකුගේ වාස භූමිය වූ හෙයින්ද, අනුර නමැති නැකතෙන් ගොඩ නැගුනු හෙයින්ද,  අනුරාධපුරය යැයි ප්‍රසිද්ධ  විය". 

තම මාමා වරුන් පස් දෙනෙකු මරා දීර්ග යුද්ධයකින්  රාජ්‍ය අල්ලා ගන්නා පණ්ඩුකාභය කුමරු (382-307 BC) තම විජිතයෙහි සියලු ගම නියම නිර්නයකර නගරයෙහි සංවර්ධනය පහත අයුරෙන් කරවයි.

ඔහුගේ අභිෂේකය සදහා ජලය ගත් පොකුණ විශාල සහ ගැඹුරු කර ජලයෙන් පුරවන ලද්දේය. ඔහුගේ අභිෂේකය සදහා ජලය ලබා ගත් හෙයින් මේ වැව ජයවාපි (ජය වැව) නමින් ප්‍රසිද්ධ විය. 
අනුරාධපුරයට නැගෙනහිරින් කාලවේල යකුන් පදිංචි කරවා, අභය වැවේ පහල කෙලවරේ චිත්‍රරාජ  යකුන්  පදිංචි කරවිය. අතීතයේදී තමන්ට බොහෝ උපකාර කල යක්ෂණිය නගරයෙහි දකුණු ද්වාරය අසල පදිංචි කරවා, තමන්ගේ වෙළඹ තම මාලිගය පරිශ්‍රයේම  ලැගුම් දුන්නේය. සෑම වසරකම ඔහු යක්ෂයන්ට පූජා පැවැත්වූ අතර, උත්සව දිනයන්හි චිත්‍රරාජ  සමග සම අසුන් ගෙන, නැටුම් නරඹා සතුටු විය. 
ඔහු නගරය ආශ්‍රිතව  තවත් නගර සතරක් කරවා, (මෙගා පොලිස්?) අභය වැව, පොදු සුසාන භූමිය, මරණ දඩුවම් දෙන ස්ථානය, බටහිරින් රැජිනියන්ගේ පුදසුනද, වෙස්සවන යකුගේ දේවාලයද, වැදි දෙවියන්ගේ දේවාලයද පිහිටවීය. තවද බටහිර දොරටුව අසල  යෝන සහ මහා බලි කර්ම සදහා දෙවොලක්ද පිහිටවිය.  
ඔහු 500, 200, සහ 150 ක්, චන්ඩාල කුලයේ මිනිසුන්, පිලිවෙලින් නගරයේ වීදි පිරිසිදු කිරීමට, වීදිවල කානු පිරිසිදු කිරීමට, මුර්ත ශරීර සොහොනට ගෙන යාමට සහ සොහොන නඩත්තු කිරීමට යෙදෙව්වේය. මොවුන් සඳහා  ප්‍රධාන  සුසාන භූමියට වයඹ ප්‍රදේශයෙන්  ගමක් ඇති කලේය. එම ග්‍රාමයට  වයඹින් චන්ඩාල කුලයේ මිනිසුන් සදහාද, සොහොනක් ඇති කලේය. එම සොහොන සහ පසන කන්ද අතර, දඩයම් කරන්නන් සදහා නිවෙස් පෙලක් ඉදී  කලේය. 
එයින් උතුරට ගාමණී වැව දක්වා නොයෙකුත් තවුසන් සදහා අසපු ඉදී  කලේය. සොහොනින් නැගෙනහිර වන්නට ජෝතිය නිඝන්ඨයන් සදහා අසපුවක් කරවීය. එම ප්‍රදේශයේ  ගිරි නිඝන්ඨයා සහ තවත් බොහෝ තවුසන් වාසය කලහ. එහි පණ්ඩුකාභය රජු කුම්භාණ්ඩ නිඝන්ඨයා සදහා ඒ නම්න්ම දෙවොලක් කරවීය. 
එයට බටහිරින්; දඩයම්කරුවන්ගේ වීදියට නැගෙනහිරින් මිත්‍යා දෘෂ්ටික  දුෂ්ඨික පවුල් 500 ක් ජීවත් වූහ. ජෝතියගේ නිවස සහ ගාමණී වැව අතර සංචාරක තවුසන්, ආජීවකයන් සහ බ්‍රහමනයන්  සදහා නවාතැන් කරවා ඒ අසලින් ආරෝග්‍යශාලාවක් ද  කරවීය. ( ලංකාවේ ප්‍රථම ආරෝග්‍යශාලාව?)
රාජාභිෂේක ලබා අවුරුදු 10 කට පසු, මුලු දිවයින පුරාම ග්‍රාම  සීමාවන් පිහිට විය. ඔහුගේ මිතුරන් වූ කාලවේල සහ චිත්‍රරාජ  නම් වූ යක්ෂ ගෝත්‍රිකයන්  සමග ඔහුගේ රාජ්‍ය  සම්පත් පරිහරනය කලේය. 

පණ්ඩුකාභය රජ ඇවෑමෙන් ඔහුගේ පුත් මුටසීව කුමරු රජවිය. ඔහු නොයෙක් පළතුරු සහ මල් ගසෙන් හෙබි අලංකාර උයනක් නගරයෙහි කරවීය. රජු ජනතාවගේ මුදලින් සැදු නිසා මේ උයනට තමන්ගේ නාම දාගන්නේ නැත.    උයන සදහා භූමිය තෝරාගත් දිනයේ එකල වර්ෂා කාලයක් නොවූවද මහා වලාකුඵ එකතු වී තද වැසි ඇති වූ  හෙයින්, එම උයන මහා මේඝ වන උයන යනුවෙන් නම් ලැබීය. 
මුටසිව රජුගෙන් පසු ඔහුගේ දෙවෙනි පුත් තිස්ස රජ වෙයි. මිහිදු හිමියන් ඔහුගේ කාලයේ ලංකාවට පැමිණි හෙයින් ඔහුට නවාතැන් දීමට මහා විහාරය ඇතිකරනුයේ මෙම මහා මේඝ උයනේය. 
දැන් ගොඩනැගීම අතර ප්‍රමුඛස්ථානයක් ගන්නේ ආගමික ගොඩ නැගීම්ය  මේ අතර  එතෙක් මෙතෙක් ගොඩනැගී ඇත්තේ යයි සිතිය නොහැකි ගොඩනැගිලි තුනක් වෙයි. ඒවා ගොඩ නැගෙන්නේ මිහිදු හිමිගේ නැගණිය වූ සංගමිත්තා මෙහෙණිය විසිනි.

උපාසිකා විහාරය නමින් ප්‍රසිද්ධ වූ විහාරයේ  සංඝමිත්තා මෙහෙණිය තම අනුගාමිකයන් සමග ජීවත්වුවාය. ඇය එහි ගොඩනැගිලි 12 ක් ගොඩ නැංවූ අතර එයින් 3 ක් අනික් ඒවාට වඩා වෙනස් විය. ඉන් එකක මහා බෝධිය රැගෙන පැමිණි නැවෙහි කුඹ ගසද, තවත් එකක නෞකාව හරවන රෝදයද, අනිකෙහි නැවෙහි රඩරයද  තැබුවාය. ඉන්පසු එම ගොඩනැගිලි ඒ නම් වලින්ම ප්‍රසිද්ධ  විය. ( කුපායත්තිත පිටඝාර, පියත පිටඝාර, අරිට්ඨත පිටඝාර). 

ඉන්පසු දුටුගැමුණු රජු (101-77) එන තෙක් කුඩා විහාර සහ වැව් නගරයට එකතු වෙයි. ඔහු රජවීමට පෙර නගරය පාලනය කරන එළාර ඉතාමත් දැහැමි ලෙස රට පාලනය කල බව මහාවංශය කියයි, බොහෝ උදාහරණද දෙයි. 
නගරය එළාර කල කෙසේ තිබුණේදැයි මහාවංසයේ පහත සුරනිමල බඳවාගැනීම පිලිබඳ උදෘතයෙන් පෙනේ.

"ඔහු පැවසූ ගමන් විස්තරයේ වේගය විශ්වාස කල නොහැකි නිසා දිගාභය කුමරු( දුටුගැමුණු කුමරුගේ වැඩිමහල් සහෝදරයකු) ඔහු පරීක්ෂා කිරීමට සිතා, “මිහින්තලය අසල ද්වාරමංඩල නම් ගමෙහි මා මිත්‍ර  කුණ්ඩලී බමුණා වාසය කරයි, ඔහු සතුව බොහෝ ආනයනය කරන ලද වෙළද බඩු  ඇත. ඔහු වෙත ගොස් ඔහු මා සදහා ඔහු දෙන දෑ රැගෙන එන්න,“ යැයි පවසා ඔහුට ආහාර සලසා ලිපියක් දී පිටත්කර හැරියේය. ඒ උදයේම ඔහු සැතපුම් 70 ක් පමණ ගමන් කර අනුරාධපුරයට ගොස් බමුණා මුණ ගැසුනේය. බමුණා ඔහුට වැවෙන් නාගෙන පැමිණෙන ලෙසට කීවේය. ඔහු තිසා වැවට ගොස් නාගෙන මහා බෝධිය සහ ථූපාරාමය වන්දනා කරගෙන නගරය පුරා ඇවිද, වීදියෙන් සුවඳ විලවුන් මිලට ගෙන උතුරු ද්වාරයෙන් එළියට ගොස් නෙළුම් මල්ද නෙලාගෙන බමුණා මුණ ගැසුනේය. බමුණා ඔහු නගරයට පැමිණි වේගය සහ නගරය අවට ගමන් කල වේගය අසා පුදුමයට පත් වී, 
“මොහු වැදගත් පරපුරකින් පැවත එන දක්ෂයෙකි. එළාර රජු මොහු ගැන දැනගත හොත් ඔහුගේ සේවයට බඳවා ගනු ඇත, මොහු කුමාරයාගේ පියා වෙත යැවිය යුතුය,“ යැයි සිතා නිමිලට පුන්නවද්ධන ඇඳුම් සහ තවත් බොහෝ තෑගි දී ආපසු තම මිතුරා වෙත පිටත් කලේය. හවස් වන විට ඔහු දීඝාභය කුමරු වෙත පැමිණියේය". 
දුටුගැමුණු නගරයට විශිෂ්ට ගොඩනැගිලි 2ක් එකතු කරයි. ඒ රුවන්වැලි දාගැබ සග ලෝ මහා පායයි . මෙයිනුත් ලෝවාමහා පය  අවුරුදු දහසක් පමණ වනතෙක් රටේ  තිබෙන උසම ගොඩනැගිල්ල වෙයි. මේ ඒ පාය පිලිබඳ කෙටි විස්තරයකි.
එම ප්‍රසාදය  එක් පැත්තක් අඩි 150 ක් පමණ වන සතර පැත්තකින් යුක්ත විය. උසත් එපමණම විය. මෙහි බිම් මහල හැර ,තට්ටු නවයක් වූ අතර සෑම තට්ටුවකම ජනෙල් සහිත කාමර 100 ක් විය. සෑම කාමරයකම ජනෙල් යනාදිය රිදියෙන් සහ පඛලු වලින් අලංකාර කර තිබිණ. 
මුළු ගොඩනැගිල්ලේ කාමර 1000 ක් තිබූ අතර, ඒවායේ ජනේල නොයෙකුත් මැණික් වලින් සරසන ලද්දේ විය. එහි මධ්‍යයේ  දිව්‍ය  රථයක් සේ සරසන ලද මැණික් මණ්ඩපයක්  සාදන ලද්දේය. එහි කනු මැණික් ගලින් නිමවා මුතු දම්වැල් එය වටා ඇද තිබිණ. 
එම මණ්ඩපයේ ඇතුලත මැණික් ගල් හතක් ඔබ්බවන ලද ඇත් දළ වලින් සෑදූ සිංහාසනයක් තිබුණි. එය වටා නොයෙකුත් මුතු මැණික් රිදී සහ රත්තරන් වලින් කැටයම් කරන ලද ජාතක කථා විදහා දක්වන කැටයම් සාදා තිබුණි.  

එම සිංහාසනය මත ඇත් දළ වලින් සාදන ලද වටා පොතක්ද, වටිනා මුතු මැණික් වලින් කරන ලද මිල කල නොහැකි ආභරණ සහ වෙනත් උපකරණ තිබුනු බව සඳහන් වේ. මුළු ගොඩනැගිල්ලම තඹ තහඩු වලින් වසා තිබුනු හෙයින්, එම ගොඩනැගිල්ල ලෝහ මහා ප්‍රසාද  යනුවෙන් හැදින්වින. ගොඩනැගිල්ලේ නොයෙකුත් සේදීම් සඳහා තිබු භාජන පවා රනින් නිමවා තිබු බව පැවසේ. මෙය විවෘත කල පසු ධර්මය අවබෝධ කරගත් පිළිවෙලට පහල මාලයේ සිට ඉහල මහල වල කුටි සංඝයා සදහා වෙන් කෙරිණ.  



to be continued.





තිඹිරි ගේ යාඥාව





මම ඊයේ ANGELAS ASHES නමැති 1997 පුලිට්සර් තෑග්ග දිනු පොත කියවන්නට පටන් ගතිමි. එහි පහත කොටස  දුකින් පිරුණු  අවස්තාවක් වුවද  ඉතාමත්  ඉහල හාස්‍යකින් යුක්තව  ඉදිරිපත් කල හැකි අන්දම  අපට පෙන්වයි. මට එය පරිවර්තනය කර බෙදාගන්නට සිතුනේ එහි ඇති හාස්‍ය රසය නිසාමය.  
මෙම පොතට පසුබිම් වී ඇත්තේ හතලිස් ගණන් වල අයර්ලන්තයයි. මෙහි කතුවරයා විස්තර කරනුයී අයර්ලන්තයෙදී තම මව ඉපදීමය. 

“මගේ අම්මාගේ කරදර පටන් ගත්තේ ඈ ඉපදුන දිනයේදීමය. මගේ ආච්චි අම්මා තදින් හුස්ම ගනිමින්, හුස්ම ගන්නට උත්සාහ කරමින් තිබිරිගෙයි වේදනාවෙන්, දරුවන්ට උපත දීමට අධිපති ශාන්ත ජෙරාඩ්ට යාඥා  කරමින් සිටියාය. වින්නඹු හෙදිය ඔ හැලොරන් මහත්මිය ඇගේ හොඳම ඇදුමෙන් එතන සිටගෙන සිටියාය. 

ඒ දෙසැම්බර් 31 මධ්‍යම රාත්‍රියයි. වින්නඹුවට  ඉක්මනින් මේ දරුවා ලෝකයට බිහිකර අලුත් අවුරුදු සාද  සහ උත්සව වලට යෑමට තදබල උවමනාවක් තිබුණි. “තල්ලු කරන්න ,තල්ලු කරන්න , ජේසුස්,මේරි සහ ශුද්දවූ ශාන්ත ජෝසප් . ඔබ ඉක්මනින් තල්ලු නොකළහොත් මගේ මේ අලුත් ඇඳුමින් ඇති වැඩය  කුමක්ද? මට එක පාටියකටවත් යන්න වෙන්නේ නැහැ”.
"ශුද්දවූ ශාන්ත ජෙරාඩ් මජෙල්ලා අමතක කර දමන්න, මේවගේ වෙලාවක පිරිමියෙකුට; ඔහු ශාන්තුවරයකු වුවත්,  කරන්න පුළුවන් උදව්ව මොකක්ද ?"
මගේ ආච්චි අම්මා දැන්ඇයගේ යාඥා ශාන්ත ඇන් වෙතට යොමුකරයි ; ඇය අපහසු ළමා උපත් සඳහා අධිපති ශාන්තුවරියයි. නමුත් දරුවා එලියට එන්නේම නැත.වින්නඹුව ඇයට  මාරාන්තික ඉපදීම් වලට අධිපති ශාන්තුවරයා වන  , ශාන්ත ජූඩ්ට යාඥා කිරීමට උපදෙස් දෙයි.

“ශාන්ත ජූඩ් , මාරාන්තික තිඹිරි ගෙයර අධ්පති ,මට උදව් කරන්න , මට හොඳටම අමාරුයි”, ආච්චි  කෙඳිරි ගායි, තල්ලු කරයි, කුඩා දරුවෙකුගේ ඔලුවක් පෙනෙයි . හරියටම 12 කණිසම වදිද්දී ඔලුව පමණක් එලියට එයි. 

අලුත් අවුරුද්දට ලිමෙරික් නගරය විසිල්,නලා,තඹ සංගීත උපකරණ, මිනිසුන්ගේ ගී නදින් පිරි ඉතිරි යයි.ශුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා. පරණ දේවල් අමතක කරමු. වින්නඹු හෙදිය අඩන්නට පටන් ගනියි. “මම මේ අලංකාර ඇදුමෙන් සිටිමි, දරුවා තවමත් බාගෙට ඇතුලට වී සිටියි. දරුවා ඉක්මනට එලියට එන්න , ඔබ එන්නෙම නැද්ද ?”
ආච්චි අම්මා එක්වරම තද තල්ලුවක් දමයි,දරුවා මෙලොවට පැමිණෙයි. කළු බොකුටු කොණ්ඩයක් සහ දුක්බර ඇස්දෙකක් ඇති ලස්සන ගැහැණු ළමයෙක්.
“උඩ  ඉන්න දෙවියනේ, මේ ළමයා නම් නියම කාලය කන්නෙක්, ඉපදුනෙත් ඔලුව අලුත් අවුරුද්දටයි පස්ස පරණ අවුරුද්දටයි තියාගෙන, එහෙම නැත්නම් ඔලුව පරණ අවුරුද්දටයි පස්ස අලුත් අවුරුද්දටයි තියාගෙනද? කොහොමටත් මේ ළමයාගේ උපන් අවුරුද්ද ගණන් හදාගන්නට නම් පාප් වහන්සේට ලියන්න වෙයි. මගේ අලුත් ඇඳුම නම් කොහොමටත් පාවිච්චි කරන්න වෙන්නේ එන අවුරුද්ද ලබන කොට.”  වින්නඹු ඕ හැලොරන් මහත්මිය කීවාය. 

Sunday, August 6, 2017

ඉංජිනේරු දුටුගැමුණු








මේ රුවන්වැලි මහා සැයට මුල්ගල් තැබීමේ උත්සවයයේ විස්තරයයි. 

මහල් දහයකින් යුත් ලෝවාමහා ප්‍රාසාදය සාදා අවසන් වූ පසු මේ ගොඩනැගීමට අතගසන දුටුගැමුණු රජු මේ  සා විශාල ( අඩි 338 ක් උස අඩි 951 භුමියෙහි විෂ්කම්බය ඇති ) ඉදිකිරීමකට එය දරා සිටිය හැකි පදනමක් තනන ආකාරය මෙහි විශේෂයෙන් කැපී පෙනේ. ඔහු යුද්දයට මෙන්ම ඉංජිනේරු විද්‍යාවට මහත් දක්ෂතාවයක් දක්වා ඇති වුවත් ඒ පිළිබඳව එතරම් අගය කිරීමක් පසුකලෙක සිදුවී නැති බව පෙනේ.


අවශ්‍ය  සියලු දෑ සපයා ගත් පසු, වෙසක් පොහොය දින සැයේ  වැඩ කටයුතු ආරම්භ කෙරිණි. ගැමුණු රජු දාගැබ ගොඩනැගීමට නියමිත භූමිය අඩි දහය හමාරක් ගැඹුරට හාරන්නට නියම කලේය. ඉන්පසු හේවායන් ලවා රවුම් ගල් ගෙන්නවා මිටි වලින් කඩා එම වලට දමා සමින් කරවූ සපත්තු ඇන්දවූ අලියන් ලවා පාගවා තද කලේය. ඉන්පසු ප්‍රාතිහාර්යකින්  ලැබුණු අහස් ගඟ වැටෙන තැන ඇති සියුම් මැටි එම ගල් මත හෙලා තද කලේය. එම මැටි මත ගඩොල් එලා ඉන්පසු පහත ආකාරයට ඒ ගඩොල් මත ස්ථර ගොඩනැගුවේ රිදී තහඩුව ඉහලටම වන පරිදිය.  


අඟල් 7 ක් ඝනකමෙන් යුක්ත වූ රිදී තහඩුවක් 
සූදුරු තෙල් සහ ආසනික් මිශ්‍රණයක් 
අඟල් 8 ක ඝනකමින් යුක්ත වූ තඹ තහඩුවක් 
කපිත්ත ගසේ (දිවුල්)   කිරි සහ රසදිය , පැණි වතුරේ දියකර   
කඳු මුදුනෙන් ලබා ගත් පලිඟු ගල් ස්ථරයක් 
සුවඳවත් මරුම්බා  (තෙත ගතිය ඉවත්කරන සුවඳවත් ද්‍රවයක්  ? )
ගැට ගසන ලද යකඩ කූරු ජාලයක් 
හිමාලයෙන් ගෙන එන ලද කුරුවින්ද පාෂාණ ( cinnabar ,මැණික් ගල් වර්ගයක්?)
රළු සිමෙන්ති ස්තරයක් 
ගඩොල් ස්තරය
සියුම් මැටි   
කැබලි වලට කඩා අලියන් විසින් පාගනලද කළුගල් ස්ථරය .  


මෙම අත්තිවාරම නිමවා ගැමුණු රජු සංඝයාට ආරාධනා කර, ඉතාමත් අලංකාර උත්සවයක් පැවැත්වූයේය. මෙම උත්සවය සදහා ඇඳුම් කරත්ත 1008 ක්ද, බොහෝ මුදල්ද, වෙඬරු, සීනි, වැනි තෑගි ජනතාවට බෙදා දීමට පිළියෙල කල බව පැවසේ. මෙම උත්සවයට නොයෙකුත් රට රාජ්‍ය    වලින් පැමිණි භික්ෂූන් ප්‍රමාණය  කොතරම් දැයි කිවහොත්, රහත් භික්ෂූන් පමණක් අනූහය කෝටියක් සිටිය බව පැවසේ. අත්තිවාරම දමා ඇති ස්ථානයට පැමිණි රජතුමා රිදී සහ රනින් කරන ලද නූලක් රැගෙන ඒ සදහා විශේෂයෙන් ලෑස්ති වී සිටිය අමාත්‍යවරයෙකුට  එම සේවකයන් සමග වෙහෙර සදහා සීමාව ලකුණු කරන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.  

මෙම අවස්ථාවේ බොහෝ දැනුම ඇති සිද්ධාර්ථ නැමැති හිමි නමක්, 
“අපගේ රජතුමා මේ තරම් විශාල ස්ථූපයක් හදන්නට පටන් ගත හොත් ඔහු එය අවසන් කර ගැනීමට පෙර මිය යාමට පුලුවන, එසේම ඒසා විශාල ස්ථූපයක් අනාගතයේ නඩත්තු කිරීමද ඉතාමත් අපහසු වනු ඇත”, යැයි සිතා ඒ සා විශාල වෙහෙරක්  සෑදීම නොකර එයට වඩා ප්‍රමාණයෙන්  අඩු චෛතියක් සෑදීමට උපදෙස් දුන්නේය. 
ඉන්පසු ගැමුණු රජු සෑය අත්තිවාරමේ මැද රිදී කළගෙඩි අට කුත්, රන් කළගෙඩි අට කුත්, එය වටා කළගෙඩි 1008 ක් වෘතාකාරයෙන් තැබුවේය. මෙම සෑම කළගෙඩියක් වටාම ඇඳුම් 108 ක් තැන්පත් කලේය. ඉන්පසු රන් ගඩොල් අටක් ගෙන අට දිශාවට තැන්පත් කලේය. පසුව අත්තිවාරමේ නැගෙනහිර දිශාවේ සුවඳ කවන ලද මැටි වලින් මුල් ගල තැබුවේය. ඉන්පසු තවත් ඇමතියන් හත් දෙනෙකු එලෙස මුල් ගල් තැබූහ. ඉන්පසු තවත් උත්සව මාලාවකින් රුවන්වැලි මහා සෑයට මුල් ගල් තැබීම අවසන් විය.

Saturday, August 5, 2017

ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ප්‍රශ්නය ; පිළිකන්න බේරාගැනීම




 ජාතික ආරක්ෂාවේ ඉහලම තලයේ තර්ජනයක් නොවුනද ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ශ්‍රී ලංකාවට අයත් සාගර කලාපයට පැමිණීම බොහෝ විට ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක් බවට පත්වීමට අවකාශ ඇත්තකයි සිතෙන ප්‍රශ්නයකි. මෙම ප්‍රශ්නයේ පැතිකඩවල් කිහිපයක් තිබේ. ඒ  රටවල් දෙකෙහිම  මෙම ප්‍රශ්නය හා සම්බන්ධ පරදු දරන්නන් කොට්ඨාශ කිහිපයක් ඇති නිසාය. එම කොට්ටාශ සහ එක් එක් කොට්ටාශ සඳහා පරදු පහත ආකාරයට ලැයිස්තුගත කල හැක්කේය.
ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු කරයේ ධීවරයන් - ඔවුන්ට අල්ලා ගැනීමට තිබෙන මත්ෂ්‍ය සම්පත ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ගැනීම සහ ඔවුන් මාළු ඇල්ලීමට යොදවන්නා වූ ස්ථාන ගත කරන දැල් වලට හානි සිදු කිරීම. 
ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයේ ට්‍රෝලර් අයිතිකරුවන් සහ ධීවරයන් - දැනට කරගෙන යන ඉතාමත් ලාබ අධික ටයිගර් ඉස්සන් කර්මාන්තය තව දුරටත් පවත්වා ගැනීම. 
තමිල්නාඩුවේ දේශපාලඥයින් -කර්මාන්තය බිද වැටුනොත් චන්ද අඩු වීම.  
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලඥයින් - උතුරේ දේශපාලකයන්ට  උතුරේ ධිවර ජනතාවගෙන් එන පීඩනය. ජාතික දේශපාලනයේදී රටේ දේශ සීමා උල්ලංඝනය කිරීම නොයෙකුත් පැත්ත පෙරලා ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට ඉඩ ලැබීම. 
තමිල්නාඩුවේ ශ්‍රී ලංකාවට විරුද්ධව ජාතිවාදය අවුස්සන්නන් - මේ මගින් ජාති වාදය අවුස්සා දේශපාලන ප්‍රයෝජන ගැනීම.  
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතිවාදය අවුස්සා ප්‍රයෝජන ලබන්නන්. 
ශ්‍රී  ලංකාවේ උතුර හැර අනෙක් ප්‍රදේශවල ධීවරයන් - ශ්‍රී ලාංකික  මුහුදු සීමාව උල්ලංගනය කර අත් අඩංගුවට ගන්නා ට්‍රෝලර් නිදහස් කර ගැනීමට ඉන්දියානු මුහුදු සිමාව හරහා අන්තර් ජාතික මුහුදට යන ශ්‍රී  ලාංකික බහු දින ධීවර යාත්‍රා අත්අඩංගුවට ගැනිම නිසා ඔවුනට සිදුවන කරදර.  
මෙතරම් විශාල පරදු දරන්නන් සංක්‍යාවක් සිටින ප්‍රශ්නයක් විසඳීම කොතරම් සංකීර්ණදැයි අමුතුවෙන් කිවයුතු නොවේ. එයට අමතරව මෙහි ඇති එතිහාසික ධීවර කලාප සහ 2013 කච්චතිවු ආපසු ඉන්දියාවේ පාලනයට ලබාගත යුතු යැයි තමිල්නාඩු ප්‍රාන්ත සභාවේ ඉදිරිපත් කෙරුණු යෝජනාව දක්වා දිවෙන 1974 ඉන්දියා ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුමෙන් ඉන්දියාවට අසාධාරණයක් වූවායැයි සිතන ඉන්දියානුවන් ගේ විරෝධතා මෙම සමීකරණය තව දුරටත් සංකීර්ණ කරයි. 
එහෙත් ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ලංකාවේ මුහුදු තීරයට ඇතුලු වීමෙන්  පහත ආකාරයේ ප්‍රශ්න කොතරම ඇති වුවද; 
ඉන්දියානු ධීවරයන්ගේ ජීවිත නැතිවීම්.
ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් වලට භෞතික හානි සිදුවීම්.
යුද වකවානුවේදී ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් LTTE ත්‍රස්තවාදීන්ට මුහුදේ නොයෙකුත් යුධ අමු ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහනය කරදීම්. 
ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ධීවරයන් සහ ලාංකික ධීවරයන් අතර ගැටුම්. 
නාවික හමුදා නාවිකයන් ට්‍රෝලර් විසින් මරා දමන ලදැයි සැකයන් මතුවූ අවස්ථා.
 මෙම ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ශ්‍රී ලංකා මුහුදට ඇතුලුවීම නිසා සිදුවිය හැකි රාජ්‍ය තාන්තික හෝ සමාජීය ප්‍රශ්න ප්‍රශාරණය වීමට ඉඩ නොදී තබා ගැනීම ඉන්දියානු ශ්‍රී ලාංකික රටවල් දෙක අතර පවතින මිත්‍රත්වයට අපහසු  පරීක්ෂණයක් වූ බව පැහැදිලිය. එම අභියෝග වලට සාර්ථකව රටවල් දෙක මුහුණදී ඇති ආකාරයෙන් දෙරටෙහිම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයන්ගේ දක්ෂතාවය සහ දෙරටටම මෙවැනි ප්‍රශ්න සංකීර්ණ නොවී තබාගැනීමට ඇති ඕනෑකම  පෙන්නුම් කරයි. 
මෙතරම් කටුක එමෙන්ම දීර්ඝ යුද්ධ කාලයක් තුල ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ප්‍රශ්නය මෙතරම් පහල පැති කඩක තබා ගන්නට හැකි වීමෙන්ම පමණක් මෙම ප්‍රශ්නය අපගේ ජාතික ආරක්ෂාවට අනාගතයේදී ප්‍රශ්නයක් ඇති කල හැකි යැයි සිතීමට ඇති ඉඩ කඩ ඉතාමත් අල්ප බව පෙනේ. එහෙත් මේ ප්‍රශ්නය ඉතාමත් සංවේදීව එසේම සිහි කල්පනාවෙන් විසදාගත යුත්තේය. මෙතෙක් කල් මෙම ප්‍රශ්නය යම් සිවිලිමකින් උඩට උත්සන්න වීමට ඉඩ නොදුන් පහත සාධක මෙම ප්‍රශ්නය විසදීම සදහා තව දුරටත් උදව් කර ගැනීම යෙහෙකි. 
දෙපැත්තෙහිම ධීවරයන් එකම භාෂාවක් කථා කරන ද්‍රවිඩ සම්භවයක් ඇති ජන කොට්ඨාශයන් වීම. 
මෙම ජන කොට්ඨාශයන් දෙක මතම ක්‍රිස්තියානි පල්ලියේ ඇති බලපෑම. 
ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් සහ ශ්‍රී ලාංකික ධීවරයන් තරඟ කරන්නේ ඉතාමත් සීමා සහිත සම්පතක් සදහා වීම. 
ජන කොට්ඨාශ දෙකෙහි සංස්කෘතික සබඳතා.
දැනට ලෝකයේ මුහුදේ ඇති මත්ෂ්‍ය සම්පත සහ එහි ජෛව විවිධත්වය ආරක්ෂාකර ගැනීමට නොයෙකුත් අන්තර් ජාතික ආයතන සහ රජයයන් විසින් ගනු ලබන උත්සාහයන් සහ ක්‍රියාකාරකම් - මෙම ක්‍රියාකාරකම් යටතේ මාළු අල්ලා ගැනීමට යොදවා ගන්නා වූ නොයෙකුත් ක්‍රමද සාකච්ඡාවට භාජනය වන අතර ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් භාවිත කරන භූමිය දිගේ දැල් ඇදගෙන ගොස් මසුන් ඇල්ලීම පරිසරයට ඉතාමත් විනාශකාරී මසුන් අල්ලන ක්‍රමයක් බව දැන් සියලු දෙනාගේ පිලිගැනීම වේ. ඉදිරි අනාගතයේදී මෙවැනි ක්‍රම වලට නැගෙන විරෝධතාවය ජාත්‍යන්තර වශයෙන් තවත් වැඩිවන අතර මෙම විරෝධතාවයද ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් යාත්‍රාව අපගේ මුහුදු කලාපයට පැමිණීම අඩුකර ගැනීමට අපට මහෝපකාරි වනු ඇත.  
මෙම ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් ශ්‍රී ලංකා මුහුදට පැමිණීම වැලැක්වීමට හොඳම ක්‍රමය වනුයේ ඉහත සදහන් සියලු කරුණු ප්‍රයෝජනයට ගෙන ක්‍රමයෙන් ට්‍රෝලර් ඇතුලට පැමිණීම අඩුකර ගැනීමට විසදුමක් සොයා ගැනීමයි.  

සියලු කරුණු සලකා බැලුවිට ,මේ සඳහා මට පෙනෙන හොඳම ක්‍රමය ශ්‍රී ලංකික ධීවර සමිති විසින් මෙම බිම දිගේ ට්‍රොලින්ග් කිරීම පිළිබඳව ජාත්‍යන්තර තලයේ  මේ පිළිබඳව උනන්දුවක් දක්වන ආයතන වලට දන්වා දිගින් දිගටම ඔවුන් හා වැඩ කිරීමයි. එය රජයෙන් මෙය නවත්වන්නට උත්සාහ කරනවාට වඩා මහත් පලදායි වනු ඇත. රජයට උතුරේ ධිවර සමිති වලට ප්‍රච්ඡන්න ලෙස උදව් කරන්නට පුළුවන. මෙවැනි සාගර සම්පත් හා ජෛව විවිධත්වය විනාශ කිරීමට විරුද්ධව ක්‍රියාත්මක වන ජාත්‍යන්තර හා රාජ්‍ය නොවන ආයතන තිබේ. ඒවාට බැන බැන ඉන්නේ නැතිව ,ඒවායෙන් නිර්මානශිලිව ප්‍රයෝජන ලබාගෙන ප්‍රශ්න විසදාගැනීම අපේ අරමුණ වියයුතුය.

Monday, July 31, 2017

සමුපාකාර ක්‍රමයේ මගේ අන්තිම ඇනය





සමුපාකාර ක්‍රමය ගැන ලංකාවේ මගේ පරම්පරාවේ අයට බොහෝ කටුක අත්දැකීම් තිබේ. 70 බලයට පත්වුන සමගි පෙරමුණ රජය විසින් ඇතිවුන පෝලිම් යුගයේ නයිලෙක්ස් සාරී සහ නන් අයන් කලිසම් රෙදි ලොතරැයි දමා විකුනව්වේ ගමේ සමුපකාරයේදීය. පෞද්ගලික බසුත් තිබ්බේ නැති ඒ කාලේ ගමක හිටපු ලොකුම කෙරුමන් තිදෙනා සමුපාකාර මැනේජර්, ලංගම ඩ්‍රයිවර් සහ ගමේ බේකරි මුදලාලිය. බේකරි මුදලාලි මේකට අයිති වුයේ එක් පුද්ගලයෙකුට පාන් කාල බැගින් වූ පාන් සලාකය නිසාය. අප කුඩා කල සියලු දනා බොහෝ ආසාවෙන් කියවූ රිවිරැස පත්‍රයේ පළවූ චන්ද්‍ර අනගිරත්නගේ නරලොව හොල්මන් විශේෂාන්ගයේ වරක් කියූ පරිධි එකල වැඩියෙන්ම දැවැද්ද ලබාගත හැකි පුද්ගලයා වුයේද සමුපකාර මැනේජර් වරයාය; අප කුඩා කාලයේ විවාහ වන විට මනමාලියගේ දෙමව්පියන් දෙන තෑග්ග දැවැද්ද ලෙස හැඳින්වින.
චන්ද්‍ර අනගිරත්න මහතා; මෙතැනදී නොලිය බැරිය, මා හිතනා විදිහට ලංකාවේ ඉතාමත් අඩුවෙන් අගයකල ලියන්නෙකි. ඔහුගේ හාස්‍ය ලියවිලි වලට කිට්ටුවෙන් වත් යා හැකි ලියවිලි; එකක් දෙකක් හැරෙන්නට, මා නම් දැක නැත.
ගිනි පෙනෙල්ලෙන් බැට කෑ එකා කනාමැදිරියාටත් බිය විය යුතුය. නමුත් මා එසේ බිය නොවී මගේ ටෙනිස් ක්ලබ් එකේ මිතුරෙකු කී නිසා සමුපාකාර ඉන්ෂුවරන්ස් එකෙන් වාහනයට ඉන්ෂුවරන්ස් එකක් දමා ගතිමි.
සමුපාකාර ඉන්ෂුවරන්ස් යාමට ප්‍රධාන හේතුවක් වුයේ වාරිකයේ වටිනාකමයි. මුල් අවුරුද්දේ රුපියල් ලක්ෂයකට වැඩි වූ වාරිකය මේ සමුපාකාර ඉන්ෂුවරන්ස් එකේ රුපියල් 60,000 ක් පමණ වූ අතර මමත් ඉතා සතුටින් මේ සදහා එකග වීමි.
මගේ වාහනය ගෙදර නවත්තන්නේ නිවස පිටුපස නිවස සහ මෙවලම් මඩුව අතර තිබෙන අවකාශයේය. නමුත් එහි වහලයක් තිබෙන කොටසේ තවත් වාහනයක් තිබුන නිසා මම ගමනක් ගොස් ඇවිත් වාහනය පොඩ්ඩක් ඉදිරියෙන් නැවැත්තුවෙමි.  ටික වෙලාවකින් ඉඩවරයට වැටෙන කුරුම්බා ගෙඩියක් මඩුවේ වහලය මතට වැටී රෝල් වී කාරයේ වහලය මතට වැටී එහි කුඩා වලක් වැනි එබුමක් ඇතිවිය.
මේ පිළිබඳව හොට්  ලයින් එකට කතාකර දැන්වූ පසු පය කිහිපයකින් නිලධාරියෙකු පැමිණ පොටෝ ආදිය රැගෙන ගිය අතර තව පය දෙකකින් පමණ පැමිණි තක්සේරුකරු පෝරමයක් පිටපත් තුනකින් පුරවාදී එකක් මට තබාගෙන එකක් මා තෝරාගන්නා ගරාජයකට දෙන ලෙසට දන්වා ගියේය. ඔවුන් බොහෝ මිත්‍රශීලි වූ නිසා මම ඉතා සතුටට පත්වුනෙමි.
මම වාහනය මගේ මිතුරෙකුට අයත් ගරාජයකට ගෙනගියත් එහි පුලර් එකක් නොමැති නිසා නවීන උපකරණ සහිත ගරාජයකට යෑමට සිදුවිය. ඔවුන් වැඩය  බාරගෙන, නිමාකිරීමට  දවස් 3ක් පමණ ගතවෙයි කිවත් මට දවස් දෙකකින් ඔවුන් දන්වා සිටියේ වහනය සාදා අවසන් අතර එය ඉන්ෂුවරස් එකෙන්ද පැමිණ පරික්ෂා කර ඇති අතර මගේ කොපිය ඉන්ෂුරන්ස් එකේ කාර්යාලයට බාරදී වාහනය නිදහස් කරගත යුතු බවය.
මම ගෝලයකු අතේ සියලු ලියකියවිලි නුවර කාර්යාලයට යැව්වෙමි. ඒ සියල්ල බාරගෙන එම කාර්යාලයේ අයකු මට දුරකථන ඇමතුමක් දී කියා සිටියේ ; එදා බ්‍රහස්පතිදා විය, සිකුරාදා හෝ අපහසුම වුවහොත් සඳුදා වාහනය ලබාදෙන බවයි. එසේ කතාකරගත්තේ වුවද මගේ ලියකියවිලි රැගෙන ගිය තැනැත්තාට දුරකථන අංකයක් දී කියා තිබුනේ ඒ අංකයට සඳුදා 10 ට පමණ කෝල් එකක් දෙන ලෙසය. අද සඳුදා 10 සිට 12 වෙනතුරු ඒ අංකයට කෝල් 3/4 දුන්නෙමි. උස්සන්නේ නැත. ඉන්පසු මම නැවත හොට් ලයින් එකට කෝල් එකක් දී නුවර කාර්යාලයේ අංකය ඉල්ලා ගත්තෙමි. එයට කතාකර විස්තරය කීවෙමි. ඒ මට සඳුදා කථා කිරීමට උපදෙස් දී ඇති පුද්ගලයා අද නිවාඩු බව මට දැන්වින.
ටික වෙලාවක සාකච්චාවකින් පසුව මගේ ඉන්ෂුවරන්ස් එක ලියාපදිංචි කර ඇත්තේ මාලබේ කාර්යාලයේ බවත් මා වාහනය නිදහස් කරගැනීමේ කටයුත්ත සිදු කර ගත යුත්තේ එහෙන් බවත් දැන්වින. දැන් මෙය කියන්නේ දවස් හතරකට පසු සඳුදාය. මම කිසි දින මාලබේ කාර්යාලයට ගොස් නොමැති බවත් එය කලේ මහනුවර කාර්යාලයට පැමිණ බවත් මා කිහිපවරක් කියා සිටියත් හරි ගියේ නොමැති අතර ටික වෙලාවකින් මට මාලබේ කාර්යාලයෙන් කෝල් එකක් ලැබිණ.
මගේ ඉන්ෂුවරන්ස්  එක මාලබෙන් කෙරී ඇති බවත් වාහන නිදහස් කර ගැනීම ඔවුන් විසින් කරනු ඇති බවත් කී ඔවුහු මා දැන් ඔවුන්ගෙන් නිදහස් කිරීම කරගත යුතු බවත් කියා සිටියහ. මම එසේ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමි.ඒ සඳහා මා ඔවුනට ලිපියක් දියයුතු බව ඔවුහු කියුහ. මම නුවර සිටින නිසා email එකක් එවීමට ඔවුන්ගේ විද්‍යුත් ලිපිනය ඉල්ලා සිටියෙමි. එය ලැබිණ . ලිපිය යවා ලැබුනාදැයි දැන  ගැනීමට නැවත කෝල් කලෙමි. ඔවුන්ගේ email වැඩ නොකරන බව කියා ටික වෙලාවකට පසු මා කරදර කල නිසා මට පුද්ගලික email ලිපිනයක් ලැබිණ.
මම එයත් යවා කෝකටත් නැවත කෝල් එකක් දුන්නෙමි. හොඳම පණිවුඩය දුන්නේ එවිටය. ” ඔබගේ වාහනය නිදහස් කරන්නට කොහොමත් තව දවස් 4ක් 5ක් යයි.” එවිට වාහනය හදා අවසන් යයි ගරාජය දන්වා සතියක් පමණ වෙයි .

ගිණි පෙනෙල්ලෙන් බැට කැ මිනිහා කනාමැදිරියාට බය නැති වීමේ විපාක මේවාය.

ස්කිනර් සහ කිරිබණ්ඩා - 1

"තමුන්නැහැ හිතනවද බුට් සපත්තු දැම්මහම වැඩි වේගයකින් දුවන්ට පුළුවන් කියල?" ගිලිමලේ කිරිබණ්ඩා ආරච්චිල  සිනාසෙමින් ඇසුවේය. ...