Friday, September 14, 2018

ජපානයේ සංචාරය ; getting there is half the fun

මම මෙතෙක් බොහෝ රටවල ඇවිද ඇත්තෙමි. ඇවිද පමනක් නොව ජීවත් වීද ඇත්තෙමි. මෙයින් ඉන්දියාවේ අවුරුදු දෙකක් , පකිස්තානයේ අවුරුද්දක් ඇමෙරිකාවේ අවුරුද්දක්  අඩු වැඩි වශයෙන් ද තවත් රටවල් 30 ක පමන  කෙටි  සංචාරකයන් ඇතුළත් වෙයි.

මෙයින් සංචාරයන් තුනක් හැරෙන්නට අනෙක් ඒවා මා වැඩකල ආයතන වල රාජකාරි සඳහා ගිය ඒවා බැවින් ඒවා සදහා වියදම් කරන ලද්දේ එම ආයතනයන් වලිනි.
මගේ මුදලින් මම කල සංචාර වන්නේ මියන්මාරය, වියට්නාමය සහ චීනයයි. ඒ මට ඒවාට කලින් යන්නට අවස්තාවක් නොලැබුනු නිසාත් මෙම රටවල් ගැන මට යම් හේතුවක් නිසා; බොහෝවිට පොත් කියවද්දි හෝ චිත්‍රපට බලද්දී ඇතිවූ උනන්දුවක් නිසා, යාමට උනන්දුවක් සිතේ පැලපදියම් වී තිබූ හේතුවත් නිසා වන්නට පුලුවන.
මෙවර මම යන්නට තීරණය කලේ ජපානයටය. එම තීරණයටද බොහෝ හේතු තිබුනද වඩාත්ම බලගතු හේතු තුන  වූයේ දහනායක බන්ඩාර නැමැති මගේ මිතුරෙකුත් අකිරා කුරසෝවා ත් එලිපන්ට් වැනිශස් පොත් ලියු කතුවරයා  වන හරුකි මුරකාමි යන තිදෙනාය.

දහනායක මට නිතරම මෙම ගමන මතක් කලේය. එයිනුදු නොනැවතී මම එරටට පැමිනිය හොත් ඔහුගේ නිවසේ නැවතී සිටීමට හැකි බවට සහතික කර ඔහුගේ පදිංචිය සහතික කරන යම් ලියකියවිලි කිහිපයක්ද මා වෙත එව්වේය. අනෙක් දෙදෙන එම රට ගැන මා සිත තුල ලොකු උනන්දුවක් ඇති කර තිබුනේ පොත් සහ චිත්‍රපට වලිනි.
මම අන්තර්ජාලයේ බලා අයදුම්පත පුරවා නොයෙකුත් අවශ්‍ය ලියවිලිද සමග එම වීසා ලබාදෙන කොල්ලුපිටියේ පිහිටි කාර්‍යාලයකට රැගෙන ගියෙමි. මෙම ලියවිලි අතර මගේ කසාද සහතිකයේ පිටපතක්ද ලබාදීමට මට සිදුවිය. සති දෙකක චාරිකාවක් සදහා මෙලෙස ලංකාවට පැමිනීමට වීසා ඉල්ලන ජපනෙකුගෙන් ඔහුගේ විවාහ සහතිකය ඉල්ලා සිටීයේනම්  ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් විය හැකි දැයි සිතාගන්නටත් බැරිය.
සමහරවිට ඒ රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තියක් බවට මෙය පත්වන්නට ඉඩ තිබේ.

මේ කාලයේ මගේ ජාතික හැඳුනුම්පත නැතිවී නව හැඳුනුම්පතක් අයදුම් කර මාස 10 ක් ගතව තිබුනී. මම සොයා බැලූවිට එය රැගෙන යා යුතුම බව මට වැටහුනී. මේ නිසා මම මේ පිලිබඳව  fb එකේ පෝස්ට් එකක් දැමුවෙමි.
මිතුරන් කිහිපදෙනකුම මේ පිලිබදව උනන්දු වු අතර මුහීඩ් ජිරාම් යන සමාජ  ක්‍රියාකරුවා ආයතනයේ ප්‍රධානියා ට කතාකර එම සතියේ සිකුරාදා තැපෑලෙන් එය ගෙදරට ලැබෙන්න සැලැස්වීය.

තවත් මිතුරන් කිහිපදෙනකුම මේ සදහා උදව් කරන්නට වෙහෙස ගත් අතර මේ අතර මා සමග නාවික හමුදාවේ වැඩකල දෙදෙනෙකු ද මගේ පෝස්ට් එක දුටු පුද්ගලයන් ලියාපදිංචි ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂක වරයෙකුද විය.

මම ලියකියවිලි ද රැගෙන කෝල්ලුපිටියේ පිහිටි ඒවා බාරගන්නා පුද්ගලික ආයතනයක් වූ කාර්‍යාලයකට ගියෙමි. මනාව සංවිධානය වූ එම කාර්‍යාලයේ මා දුටු එකම අඩුව වූයේ වේටින්ග් ඒරියා එකේ කොතරම් හිස්පුටු තිබුනත් කලින් පැමිනෙන අයදුම්කරුවන් එයට පිටතින් ආරක්ෂක කවුන්ටරයක් අසල රඳවාගෙන සිටීම පමනී.
මගේ ලිපි චෙක් ලිස්ට් එකකට අනුව එම ආයතනයේ සේවිකාවක විසින් පරීක්ෂා කලාය. එකක් හැර අනෙක් ලියකියවිලි සියල්ල සම්පූර්ණ බව ඇය කිව්වාය.

අවසනාවකට වාගේ නැවතත් හෙනහුරාට හිටියේ මගේ nic එකය.

Sunday, August 5, 2018

පහ වසරේදී පය බරවයට පිටිකර බෙහෙත් බැඳීම


ඊයේ දිනයේදී පහේ ශිෂ්‍යත්වය සඳහා පෙනීසිටි සිසුන් සම්බන්ධයෙන් අප රටේ පමණක් ඇතිවිය හැකි සිද්ධි කිහිපයක් අසන්නට ලැබුණි.

ඒවා පිළිබඳව කතාකරන්නට පෙර මේ පහේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගය පිළිබඳව ටිකක් උනන්දුවෙන් බලන්නට මට සිතුණි. මේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයේ පරමාර්ථය වඩාත්ම ඉගෙන ගැනීමට හැකියාව තිබෙන ළමයි කිහිප දෙනෙකු තෝරාගෙන ජනප්‍රිය පාසල් වලට ඔවුන් ඇතුල්කර ඔවුනට වඩා පහසුකම් ඇතිව ඉගෙන ගැනීමට සැලසීම බව පෙනේ.

මෙම ක්‍රමයෙන් ඇත්තටම සිදුවනුයේ දැනටමත් යම් බොහෝවිට අසාධාරණ ක්‍රමවලින් (විශාල මුදලක් දී පාසලට කිට්ටුව නිවසක් මිලදී ගැනීමෙන්, ලිපිනය වංචාවෙන්  කිරීමෙන්, විදුහල්පතිට පගාව දීමෙන්, දේශපාලඥයන් ගේ උදව්වෙන්, පියා  එම පාසලට ගිය නිසාවෙන් වැනි) ජනප්‍රිය පාසල් වලට ඇතුලත් වී ඇති ළමුන් අතරට වයස 11 දී වඩාත්ම IQ (intelligent quotient) බුද්ධි හැකියාව සහ ධාරණ හැකියාව ඇති සිසුන් කිහිප දෙනෙකුද එකතු කිරීමයි.
මෙම ක්‍රමයේ  මට පෙනෙන හැටියට ලොකු අඩුපාඩු කිහිපයක් තිබේ. එකක් නම් නොයෙකුත් වයස් කාණ්ඩ වලදී ළමයින්ගේ එම බුද්ධි හැකියාවන් වෙනස්වීමයි. මිනිසුන්ගේ බුද්ධිය උපරිමයට පැමිණෙන්නේ නොයෙකුත් වයස් කාණ්ඩ වලදීය. වයස 11 දී ඉතා දුර්වල බුද්ධියක් ඇති කෙනෙකු වයස 20 දී ඉහල බුද්ධියක් ඇත්තෙකු බවට පත්වන්නට පුළුවන. මේ නිසා මෙම විභාගයෙන් ඉහලින්ම සමත් වන්නන් එම දිනයේදී හැකියාවන් ඉහලින්ම තිබුන සිසුන් කණ්ඩායමය. දැන් ශිෂ්‍යත්ව විභාගය පටන්ගෙන බොහෝ කාලයක් වුවත් ශිෂ්‍යත්වය සමත්වුවන්ගේ ඉන්පසු විශ්ව විද්‍යාල වලට ඇතුළු වීම සහ රටට වැඩදායක ලෙසට සේවයක් කරමින් තමන්ගේ පුද්ගලික ජීවිතයද කොතරම් දුරට සාර්ථක කරගත්තේ දැයි සමීක්ෂණයක් කර ඇත්තේ දැයි සැක සහිතය. 

මෙවැනි ක්‍රම වේදයක් බටහිර හෝ ජපානය වැනි රටක තිබුනේ නම් ඔවුන් කලින් කලට මෙවැනි ක්‍රමයකින් වන හොඳ හා නරක ප්‍රතිපල සමීක්ෂණ වලින් පරීක්ෂා කර බලනු ඇත. නමුත් අපේ සත්‍යයට මුහුණදීමට ඇති අකමැත්ත නිසා මෙවැනි ප්‍රතිපල ගැන සොයා බැලීමක් හෝ පසු විපරමක් කරනවාදැයි මට නම් සැක සහිතය.

අනෙක් අඩුපාඩුව මෙලෙස ජනප්‍රිය විද්‍යාල වලට ඇතුලත් කරගන්නේ විභාගයට පෙනී සිටින ප්‍රමාණයෙන් 2% පමණ විය යුතුය. ඉතිරි 98% මෙම අසමත්විමෙන් ඉච්චා භංගත්වයට පත්වීම වැළක්විය නොහැක. විශේෂයෙන් ළමයින්ගේ දෙමව්පියන් මෙම අසමත්විමෙන් ඉතාමත මානසික කඩා වැටීමකට පත්වන බව රහසක් නොවේ. ඉන්පසු ඔවුන් එම අඩු සුදුසුකම් ඇති ජනප්‍රිය නොවන පාසල් වලම තම අධ්‍යාපනය කරගෙන යාමට සිදුවන්නේය. ඇත්තෙන්ම මෙතන සිදුවන වැරැද්ද අඩු පහසුකම් ඇති පාසැල් ක්‍රමයෙන් දියුණු කර ජනප්‍රිය පාසැල් වල ඇති පහසුකම් හා සමාන කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ නැතිව එම අඩු පහසුකම් ඇති විද්‍යාලවල ඉගෙන ගන්නා සිසුන්ගෙන් ඉතා සුළු පිරිසක් අවුරුදු පතා විභාගයකින් තෝරා ගෙන වැඩි පහසුකම් ඇති පාසැල් වලට ඇතුල්කර ගැනීමයි.

 මෙම ක්‍රියාව රටේ පාලකයන්ගේ සහ ඉහල මධ්‍යම පංතියේ හිත සනසා ගැනීමටත් එමෙන්ම මෙම අධ්‍යාපනයේ සිදුවන අසාධාරණයට ලක්ව ඇති පහල මධ්‍යම පංතියේ සහ එයට පහල ස්ථරයන්හි ජනතාව මෙම අසාධාරණයට විරුද්ධ වී එය නැතිකර ගැනීමට සටන් කිරීම වැලක්වීමට කරන්නාවූ උප්පරවැට්ටියක් බවද සිතන්නට පුළුවන.

ඇත්තෙන්ම 2% ක් 3% ක් අඩු පහසුකම් ඇති පාසැල් වලින් තෝරාගෙන ජනප්‍රිය එමෙන්ම  වැඩි පහසුකම් ඇති පාසැල් වලට ඇතුලත්කර ගැනීම අප කරන්නේ පය බරවයට පිටිකර බෙහෙත් බැඳීමකි. ඇත්තෙන්ම කල යුතු වන්නේ දුප්පත් පාසැල් වලටත් හැකි පමණ පහසුකම් ලබා දී ඒවායේ ඉගෙන ගන්නා මුලු ශිෂ්‍ය සංහතියටම වැඩි පහසුකම් ලබා දීමයි.
මේ සඳහා වඩාත්ම උචිත ක්‍රමය යැයි මට වඩාත්ම පෙනෙන්නේ ජනප්‍රිය පාසැල් වල සිසුන්ගේ ගැලපෙන මාසික සේවා ගාස්තුවක් අයකර ඒ මුදලින් එම පාසැලේ; ගුරුවරුන්ගේ පඩිනඩිද ඇතුළුව වියදම් පියවා ගැනීමයි. එලෙස මෙම පාසැල් වලට රජයේ වියදම අවම කර එලෙස ඉතිරි වන මුදලින් දුෂ්කර පලාත්වල විදුහල් වලට පහසුකම් එකතුකර ඒවා ජනප්‍රිය පාසල් තත්වයට ගෙන ඒමයි.

මෙලෙස අවුරුදු 10 ක් පමණ කරගෙන යන විට රටේ සියලුම පාසැල් වල පහසුකම් අඩු වැඩි වශයෙන් සමාන තත්වයට පැමිණි විට ජනප්‍රිය පාසැල් වල සිසුන්ගෙන් මුදල් අය කිරීමද නවතා දමන්නට හැකි විය යුතුය.
මම බ්ලොග් එක ලියන්නට පටන් ගත්තේ වල් අලි ප්‍රශ්නය වුවත් අවසානයේ වචන 500 යට එන විටත්; මගේ බ්ලොග් වල වචන සීමාවට පැමිණි නිසා වල් අලි ප්‍රශ්නය ඊළඟ බ්ලොග් එකේ ලියන්නට තීරණය කලෙමි.      

Sunday, July 1, 2018

ජනමත විචාරණයක් පවත්වා මෙය අවසන් කරමුද?


මේ දවස්වල පළාත් සභා ඡන්දය පැවැත්වීම ගැන නොයෙක් දෙනා කතා කරනු අපට හවසට රූපවාහිනියේ පෙනේ. මම මේ පිළිබඳව අද පෝස්ට් එකක් දැමුවෙමි. ඒ පළාත් සභා ඡන්දය නොපවත්වාම සිටියොත් මාසයකට අපට; ජනතාවට, කොපමණ පාඩුවක් සිදුවන්නේ දැයි අසමිනි. මට පෙනෙන විදිහට නම් මේ ලංකාවේ ෆුල් ටයිම් දේශපාලඥයෝ සහ පලාත් සභාවෙන්ම කීයක් හරි හොයා ගෙන  තම බඩගෝස්තරය රැක ගන්නා එහි මන්ත්‍රීවරුන් හා ඔවුන්ගේ ගෝල බාලයන් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිම පුරවැසියෙකු මේ පළාත් සභා තව දුරටත් තබා ගත යුතු යැයි නොසිතති.

එහෙත් ඇඹරුණු  කරත්ත රෝදයක් මෙන් පළාත් සභා රට දුප්පත් කරමින් සංවර්ධනය අඩපණ කරමින් හෙමින් හෙමින් ඉදිරියට යයි. දැන් එය කොතරම් සමාජ ගත වී ඇත්දැයි කීවොත් එය කොතරම් අසාර්ථක පර්යේෂණයක් දැයි අපට කොතරම් පැහැදිලි වුවත් අප දැන් එය ඉවත්කරන්නට කල්පනා කරන්නේවත් නැත. බොහෝ කලක් තිබීම නිසා දැන් ඉතින් මැරෙන කන් එය ඔහේ තිබෙන්නට හැර සිතින් අමතක කර දමන දදයක් හෝ කුෂ්ටයක් බවට පත් වී හමාරය. හරියට පාඩු ලබන දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව එසේත් නැත්නම් ඛනිජතෙල් නීතිගත සංස්ථාව වැනි ජාතියට නොදැනෙන්නට ජාතියේ ලේ උරා බොන මාපිලයෙකු බවට පත් වී ඇත්තේය.

පළාත් සභා මට මතක හැටියට ගෙනාවේ උතුරේ දෙමළ මිනිසුන්ට යම් තරමින් වත් ස්වයං පාලනයක් ලබා දී ඔවුනට තමන්ගේ ප්‍රදේශ දියුණු කර ගැනීමට යම් ප්‍රාදේශීය තීරණ ගැනීමේ හැකියාවක් ලබා දීමටය. එහෙත් දෙමළ මිනිසුනට පමණක් මෙවැන්නක් ලබා දුන හොත් ඔවුනට යම් විදිහක ඊළමක් වැනි යමක් දුන්නේ යැයි සිංහල මිනිසුන් සිතන්නට ඉඩ ඇති නිසා අප මතටද මෙය බලහත් කාරයෙන් පැටවිණ. අවසානයේ සිදු වුයේ පන්තියක එක ළමයෙකුට යම් හේතුවක් නිසා දඬුවමක් ලබා දුන් විට අනික් ළමයින් වැරදියට සිතයි කියා ඒ ළමුන්ටද දඬුවම් ලබා දීමයි. දැන් මුලු පන්තියම කිසිම හේතුවක් නොමැතිව ඒ දඬුවමින් දුක් විදිති. ගැලවිමක සෙයියාවකුත් පෙනෙන තෙක් මානයක නොමැත්තේය.

එහෙත් තරමක එඩිතර කමකුත් වෙනස් වන්නට කැමැත්තකුත් ඇත්තේ නම් මෙයින් ගැලවීමට පොඩි ඉඩක් තිබේ. එනම් උතුරු පළාත් සභාව තුල ජීවත්වන පුරවැසියන්ගෙන් මෙවැනි ප්‍රශ්නයක් අසා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීමයි.
‘ඔබ පළාතේ තිබෙන පළාත් සභාවේ නියෝජිත මණ්ඩල සහ ව්‍යුහයන් පවත්වා ගෙන යාමට වසරකට බිලියන ...... වැය වේ. මේ මුදලින් එක වසරක් තුල ඔබ පළාතේ සෑම මහා විද්‍යාලයකටම ක්‍රීඩාගාරයක් සහ පිහිනුම් තටාකයක් සාදා දෙන්නට පුළුවන. එසේත් නැත්නම් පළාතේ රෝගීන්ට දැන් පිටතින් ලබා ගන්නට උපදෙස් දෙන ඖෂධ සහ වෛද්‍ය පරීක්ෂණ රෝහල් තුලදීම නොමිලේ ලබා දීමට පුළුවන. ඔබ පළාත් සභාව නවත්වා දමා ඉහත දැක් වූ පහසුකම් ඒ ඉතිරි වන මුදලින් ජනතාවට ලබා ගැනීමට කැමති වන්නේද?’

මෙම ප්‍රශ්නයට උතුරු පළාතේ වැසියන් ඔව් කියා පිලිතුරක් දෙන බව මට හොදටම විශ්වාසය. එසේ නම් මුලින්ම පළාත් සභා ඇති කිරීමට හේතු වූ මිනිසුන්ටත් එය අනවශ්‍ය බව පැහැදිලිය. එසේ නම් මේ සුදු අලියා බලෙන් පැට වූ අප ගැන කියනුම කවරේද?

එහෙමත් නැත්නම් මුලු රටේම ජනමත විචාරණයක් පවත්වා මේ ප්‍රශ්නය ඇසිය හැක. ඔව් යන පිළිතුර 80% කට වඩා ලැබෙන බවට කිසිම සැකයක් මට නම් නැත්තේය.

ඔව් පිරිස 80% වඩා අඩු වුනොත් මේ රටේ මිනිසුන්ට මේ සිදු වී ඇති දෙය යම් විශාල පෙර වරදකට පටිසන් දීමක් යයි සිතා අපට සිත් සනසා ගෙන තියෙන දෙයක් කා බි අහක බලාගෙන සිටිය හැක.         

Monday, June 25, 2018

මාතර මංකොල්ලයෙන් ඉගෙන ගන්න ඕනා නම් ඉගෙනගත හැකි දෑ





මාතර පසුගිය දා සිදුවුණු මහ දවල් මංකොල්ල කෑම ගැන කල්පනා කිරීමේදී එහි බොහෝ ගැටළු සහගත පැතිකඩ තිබෙන බව පෙනේ. මුලින්ම මෙම මංකොල්ල කරුවන් ප්‍රධාන නගරයක පොලිස් ස්ථානය කිට්ටුවම මහ දවල් ප්‍රසිද්ධ ප්‍රධාන පෙලේ රන් ආභරණ වෙළෙඳ ශාලාවක් මංකොල්ල කෑමට තරම් එඩිතර වන්නට ඇත්තේ කුමන හේතුවක් නිසාද? අපට පිටතින් සිට පහත හේතුන්ගෙන් එකක් හෝ වැඩි ගණනක් එම තීරණයට හේතු වන්නට ඇතැයි නිකමට සිතන්නට පුළුවන.

සාප්පුවේ සිටින කෙනෙකු මේ සම්බන්ධයෙන් පොලිසියට දැනුම් දෙන්නට තරම් එඩිතර නොවන බව සිතීම.

 මෙතරම් තාක්ෂණිකව දියුණු ලෝකයේ සාප්පුවේ මෙවැන්නක් සිදුවන බව පොලිසියට එසැනින්ම දැන්වීමට යම් ක්‍රමවේදයක් සකස්කර නැති බව පැහැදිලිවම දැන සිටීම.

පොලිසිය එවෙලේ මෙය දැන ගත්තත් මෙයට මුහුණදීමට ඇති බිය නිසා ටික වේලාවකට පසු පැමිණෙන බවට යම් විශ්වාසයක් තිබීම.

පොලිසිය පැමිණියත් තමන් අත තිබෙන ආයුධ බලය පාවිච්චි කර පොලිසිය 
යටපත් කර තමන්ට පලා යාමට හැකි යැයි විශ්වාසයක් තිබීම.

මෙවැනි ප්‍රධාන නගරවල වත් අතිශයින් හදිසි අවස්ථාවක අපරාධයක් වන ස්ථානයකට යැවීමට ක්ෂණිකව යෙදවිය හැකි මනා ලෙස පුහුණුව ලත් ගැලපෙන උපකරණයන් ගෙන් සමන්විත කුඩා කණ්ඩායමක් ප්‍රධාන පොලිස් ස්ථානවල වත් නොමැති බව දැන සිටීම.


 ඔවුන් මේ හේතු එකක් හෝ කිහිපයක් නිසා මහ දවල් මෙලෙස මංකොල්ලයක යෙදීමට එඩිතර වීමට ඔවුන්ගෙන් පැත්තෙන් බැලු විට පුදුම සහගතය. මෙවැනි සංවිධානාත්මක මංකොල්ලයක් කරන විට ඕනෑම ලුණු බිකක් හෝ තරමක මොලයක් තිබෙන පාතාලේ කණ්ඩායමක් නම් හොරකම සාර්ථක ලෙස අවසන් කර පලා යාමට ඇති සම්භාව්‍යතාවය 95 % ක්   වත් විය යුතු බව කල්පනාකළ යුත්තේය. සම්භාවිතාවය  ගැන නොදන්නේ වුවද හොරකම සාර්ථකව අවසන් කිරීමට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබන බව සැලසුම් කරන්නාට දැනිය යුතුය.

මට පෙනෙන විදිහට නම් ඔවුන් ගේ සැලසුමේ බලාපොරොත්තු වූ යම් ප්‍රධාන සාධකයක් අපරාධයට පැමිණි අවස්ථාවේ නොසිදුවුයේ හෝ නොතිබුනේ නැත්නම් මෙම මංකොල්ලයේ දැන් පෙනෙන කරුණු වලට අනුව සාර්ථකවීමට තිබු ඉඩකඩ මට හැඟෙන පරිදි 30 %  කටත් වඩා අඩුය. එක්කෝ පෙර කියූ පරිදි ලොකු බලාපොරොත්තු නොවූ සාධකයක් සම්පුර්ණයෙන්ම වෙනස් වී ඇත්තේය. එසේත් නැත්නම් මේ පාතාල අපරාධ කරුවන් පාතාල වැඩ නොකරන වේලාවට එක් සාමාජිකයෙකුගේ නිවසක සිට මත්පැන් පානය කරමින් දෙමළ පික්චර් බලනවා විය යුතුය, මක් නිසාද ඒ චිත්‍රපට වලත් ඔවැනි විලම්භීත මංකොල්ල සාර්ථක ලෙස කර ගන්නා අයුරු නිතරම පෙන්නන බැවිනි.

මෙවැනි භයානක අපරාධ සිදුවන්නේ රජයේ එසේත් නැත්නම් පොලිසියේ ලොකු අඩුපාඩුවක් නිසාය. පොලිසිය සහ රජය පහත සඳහන් ක්‍රියා මාර්ග ගන්නේ නම් මෙවැනි අපරාධ සිදු කරන්නට අපරාධ කරුවන් යොමු වන්නේ නැත. ඒ සඳහා ශත පහක් වත් අමුතුවෙන් වියදම් නොකර කල හැකි බොහෝ කාර්යයන් තිබේ. ඒවායින් කිහිපයක් පහත දක්වමි.

කරන්නට වැඩක් නැතිව පොලිසියේම කොටසක් වන එහෙත් හොඳ යුධ පුහුණුවක් ලැබූ විශේෂකාර්ය බලකායේ සාමාජිකයින් අටදාහක් සිටිති. එක් ප්‍රධාන නගරයක මෙයින් දෙසිය බැගින් යොදවා විනාඩි පහකින් විසිපස් දෙනෙකුගේ කණ්ඩායමක් නගරය හා අවට ඕනෑම තැනකට ආයුධ සන්නද්ධව යැවීමට හැකි ආකාරයෙන් සංවිධානය කර මාසයකට දෙවරක් පමණ පෙරහුරු පැවැත්වීම.

ගුවන් හමුදාවේ හෙලිකොප්ටර් යානා බොහෝ ඇත. ඒවා දැනට පාවිච්චි වෙන්නේ පුහුණුව සඳහා, VIP ගමනා ගමනය සඳහා සහ මුදලට මගීන් ගෙනයාමටය. මේවායින් පළාතකට එක් යානය බැගින් ස්ථාන ගත කල හැක්කේය. හදිසි දැනුම් දීමකදී විනාඩි පහකින් ඉහලට ඔසවා අපරාධය සිදුවන ස්ථානයට ගොස් අපරාධ කරුවන් පලා යන්නේ නම් ඔවුන් පසුපස ගොස් STF කණ්ඩායම අපරාධ කරුවන් වෙතට යොමුකළ හැක.

සාමාන්‍යයෙන් මංකොල්ල කෑම් වලට ලක්වන බැංකු, ස්වර්ණාභරණ ආයතන, වැනි ස්ථානවල මංකොල්ලයක් සිදුවන්නට යන්නේ යැයි සැකයක් ඇතිවන විට එය පොලිසියට දැන්වීම සඳහා එය මංකොල්ල කරුවන්ට නොදැනෙන්නට; කළමනාකරුට කකුලෙන් යමක් පාගන්නට වැනි ක්‍රමවේදයක් යෙදීම.

මේ ක්‍රියාමාර්ග තුනෙන් පමණකින්ම මහා පරිමාණ මංකොල්ල කෑම් 95 % කටත්  වත් අඩුකර ගත හැකි බව මගේ විශ්වාසයයි. මෙම ක්‍රියා මාර්ග එකකටවත් ජනතා මුදලින් අමතර වියදමක් කරන්නට අවශ්‍ය ඒවා නොවේ.

මෙවැනි අපරාධ අඩුකර ගැනීමට පොලිසියට ගත හැකි ක්‍රියා මාර්ග පිළිබඳව මා විසින් 2017 මැයි මස  ලියන ලද බ්ලොග් එකක් පහතින් දැක්වේ. 

http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2017/11/blog-post_5.html 

Tuesday, June 19, 2018

චිත්‍රපට සංස්ථාව ගල් යුගයට යාම


ඊයේ ප්‍රවෘත්ති තුල ශ්‍රී ලංකා චිත්‍රපටි සංස්ථාවේ සභාපතිවරයා සහ ප්‍රසිද්ධ සිනමා නළු රවින්ද්‍ර රන්දෙනිය ඇතුළු පිරිසක් ප්‍රවෘත්ති සාකච්චාවක් පැවැත්වුහ. මේ සාකච්චාවේදී ඔවුන් ගත් අපුරු තීරණයක් ගැන කියවින. ඒක හරියටම 1985 ප්‍රදර්ශනය කල හොලිවුඩ් චිත්‍රපටියක නම මතක්වන ආකාරයේ තීරණයකි. ඒ රොබට් සෙමෙකිස්ගේ back to the future චිත්‍රපටයයි.
මෙහිදී ප්‍රකාශ කල අන්දමට චිත්‍රපට සංස්ථාව නැවත ගල් යුගයට යාමට තීරණය කර ඇත. එනම් 1971; බොහෝ විට ලංකාවේ මෑත ඉතිහාසයේ මාධ්‍ය නිදහසට රජයකින් වැඩියෙන්ම බාධා ඇති වූ කාලයේ, ඇති කරන ලද නීතියක් අනුව චිත්‍රපට බෙදා හැරීම නැවතත් රජය මගින් චිත්‍රපටි සංස්ථාව හරහා බෙදා හැරීමට පටන් ගැනීමයි.
චිත්‍රපට, අනෙක් සෑම කලාවක් මෙන්ම රජයෙන් ස්වාධින විය යුතුය. රජය යම් කළා මාධ්‍යයකට ඇඟිලි ගහන්නට පටන් ගත්තොත් ඒ කලා මාධ්‍යයේ ස්වාධිනත්වය කෙලෙසේ, දියුණුව ඇන හිටී, නිර්මාණශිලිත්වය පලා යයි.
ඒකාධිපති රටවල, විශේෂයෙන්ම කොමියුනිස්ට් රටවල කලා කරුවන්ට ඇති මේ නිදහස බොහෝ අඩුය. ස්වාධින එමෙන්ම  රජයේ ප්‍රතිපත්ති වලට විරුද්ධ අදහස් ප්‍රකාශ කරන කලා කරුවන් හිරේට දමන්නේ, මරා දමන්නේ මේ නිසාය. ඒ නිසා රජය යම් විදිහකින් යම් කලා ක්ෂේත්‍රයක රාජ්‍ය බලය යොදා ගෙන තම අණසක පතුරවන්නට උත්සාහ කරන්නේ නම් එම ක්ෂේත්‍රයේ සිටින කලා කරුවන් සැක පහල කල යුතුය, සැකයෙන් බැලිය යුතුය, විරිද්ධ විය යුතුය.
මෙයට හොඳ උදාහරණයක් අන්තර්ජාතික සිනමාවේ මුදුන් මල්කඩ වන ඇමරිකාවේ හොලිවුඩ් වෙතින් අපට බලා ගත හැක. ඒ හොලිවුඩ් චිත්‍රපටවල එම චිත්‍රපටය නැරඹීමට සුදුසු වන්නේ කුමන කාණ්ඩවල නරඹන්නන්ට දැයි තීරණය කර ප්‍රසිද්ධ කිරීමයි. මෙම වර්ගීකරණය සිදු කරනු ලබන්නේ motion picture association of America නමැති ස්වාධින ආයතනයක් විසිනි. එහි සාමාජිකයන් වන්නේ ඩිස්නි, පැරමවුන්ට්, සෝනි පික්චර්ස්, 20th century fox, යුනිවර්සල් සහ වෝර්නර් සහෝදරයන් විසිනි. රජයේ කිසිම සම්බන්ධයක් නැත. ඔවුන් විසින් ස්වාධින දෙමව්පියන් කණ්ඩායමක් යොදාගෙන සෑම චිත්‍රපටයක්ම,
  • සාමාන්‍ය නරඹන්නන්ට
  • දෙමව්පියන්ට මඟ පෙන්වීම අවශ්‍ය
  • දෙමව්පියන්ට දැඩි ලෙස අනතුරු හැඟවීම
  • සීමා ඇති කිරීම
  • වයස 17 ට අඩු අය ඇතුල් නොකිරීම

යන වර්ගීකරණයන්ට ඇතුල් කරනු ලැබේ. මෙම වර්ගීකරණය සිදු කිරීමට කිසිම ලෙසකින් රජය සහභාගි නොවේ.
මෙසේ මෙවැනි වර්ගීකරණයන් පවා රජයේ කිසිම සම්බන්ධයක් නොමැතිව ස්වාධින සංවිධානයන් මගින් සිදු කරන්නේ කලාව ස්වාධින ලෙස තබා ගැනීම සඳහාය.
එහෙත් වසර 2018 නැවත වරක් 1971 සාදා ඇති පරිපාලනමය ක්‍රමවේදයක් නැවත පනගන්වා එය ක්‍රියාත්මක කරන්නට යාම නම් හරියටම නැවත ගල් යුගයට යාම වැනි ක්‍රියාවකි.
එහෙත් ලංකාවේ කලාකාරයෝ නම් මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිම කලබලයක් වී නැත්තා සේය. ජාතික නාට්‍ය උත්සවයට රජයේ සහභාගිත්වය ප්‍රමාණවත් නොවන්නේ යැයි විරුද්ධත්වය ප්‍රකාශ කල කලා කරුවන්ගේ මෙයට වඩා බලාපොරොත්තු විය හැක්කේ කුමක්ද?  
තව ටක කලකින් රජයේ ච්ත්‍රපට අංශය මගින් කෙලින්ම චිත්‍රපට නිපදවා අපට බලන්නට සලස්වුවහොත් එයිනිදු අප කනගාටු විය යුතු නොවේ.
තම චිත්‍රපටය පාසල් ළමයින්ට නරඹන්නට සුදුසු යයි  අධ්‍යාපන සහ බෞද්ධ කටයුතු අමාත්යංශය නිර්දේශ  කර ඇතැයි වෙළඳ දැන්වීම් දමන චිත්‍රපට නිපදවන්නන් සිටින රටක මේවා මොනවාද?     

වියට්නාම් නීරික්ෂණ 2 , සංචාරය පිලිබඳ අවසාන කොටස

http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2018/06/10.html
මෙයට පෙර කොටස


                                                               

                                                                  ධනපතියා ගේ නිවස


6. වියට්නාමයේ කාන්තාවන් විශාල ලෙස පිරිමින්ව පාගාගෙන සිටින සැටියක් පෙනේ. ප්‍රංශය සහ ඇමරිකාව සමග කරන ලද යුද්ධ වලදී එම යුද්ධයන් මෙහෙයවූ හෝ චි මින් පිරිමියෙකු වමද  පුදුම සහගත වන තරමට එය කැපී පෙනේ. යන  යන තැන නායකත්වය ගෙන වැඩ කරනවා පෙනෙන්නේ කාන්තාවන්ය. අපි ගමන් කල නැවේ එක් අවස්ථාවක කාන්තා සේවිකාවක සහ පිරිමි සේවකයෙකු අතර ඇති වූ යම් විරසකයකදී අමුත්තන්ට නොපෙනන පරිදි ඇය ඔහුට තර්ජනය කර පලවා හැරි ආකාරය මගේ උකුසු ඇසට නිරීක්ෂණය විය. ඒ සම්පුර්ණ සිද්ධිය දෙස බලා සිටි මට එය සාමාන්‍ය දෛනික ජිවිතයේ කොටසක් බවත් එය එතරම් ගණන් ගත යුතු දෙයක් නොවන බවත් තරුණයා එතනින් හෙමින් මාරු වූ ආකාරයෙන් මට සිතුනි.

7. කොමියුනිස්ට් රටක් වුවද මෙහි ආර්ථිකයෙහි ප්‍රාග්ධන ආර්ථික ක්‍රමය බොහෝ සේ පැලපදියම් වී ඇති සැටි පෙනේ. එසේම මුදල් ඇති මිනිසුන් ඒවා ප්‍රදර්ශනය කරන්නටද කිසිම මැලි කමක් හෝ බියක් නැති සැටිය. මම මිට පෙර කොටසක ඡායා රූපයක් සහිතව ලියු සිමෙන්ති කර්මාන්තශාලා අයිතිකරුගේ නිවාසය මෙයට හොඳ උදාහරණයකි. මෙලසම අපගේ මාර්ගෝපදේශකයා වරෙක අපට නගරයට කිට්ටුවෙන් තිබූ නිවාස සංකීර්ණයක් පෙන්වා එහි එක නිවාසයක් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියනයක් පමණ වන බවත් ඒවාට ඇති ඉල්ලුමට සරිලන සැපයුමක් නොමැති බවත් කියා සිටියේ තරමක් ක්‍රෝධය මුසු ආඩම්බරයකින් දැයි මට සිතුනි.

8. වියට්නාමයේ ඇති බොහෝ වාහන කොරියාවේ සාදන ලද ඒවා බව පෙනුනි. එලෙසින්ම කොරියානු සැම්සුන් කර්මාන්තශාලා බොහොමයක් පිහිටා තිබෙන්නේත් වියට්නාමයේය. සමහර විට මේ ආර්ථික සහයෝගිතාවයන් දෙරටේ රජයන් විසින් මේසයට යටින් කරගත්තා වූ අවබෝධතාවයන් විය හැක.

9. හැට හැත්තෑ ගණන්වල මෙතරම් විනාශකාරී යුද්ධයක් කලද  (වරෙක ඇමරිකානු හමුදා කැලයේ ගරිල්ලා සටන් කරුවන්ට සැගවී සිටීමට නොහැකිවීමට කැලෑ විනාශ කිරීමට එජෙන්ට් ඔරේන්ජ් සහ නාපාම් යොදා ගෙන මහා විනාශයක් කළහ.)  දැන් වියට්නාම් වැසියන්ගේ ඇමරිකාව හෝ බටහිර රටවල් පිලිබඳ ක්‍රෝධයක් හෝ වෛරයක් කිසිසේත්ම තිබෙන බවක් පෙනෙන්නට නැත්තේය. අප එහි සිටියදී අපගේ මාර්ගෝපදේශකයා ලෙස කටයුතු කල තරුණයා සමග මා මේ පිළිබඳව බොහෝ කතා කලද කිසිම අවස්ථාවක එවැනි වෛරයක් තිබෙන බවක් නොදැක්කෙමි. ඇත්තෙන්ම ඔහු වරක් කියා සිටියේ ඇමරිකානු හමුදාව කිසිම අවස්ථාවක සිවිල් ගම වලට බෝම්බ නොදැමූ බවත්, ඒවා ගරිල්ලා කඳවුරු වලට සහ ක්‍රියාකාරකම් වලට සිමා වූ බවත්ය. මෙම මාර්ගෝපදේශකයාගේ පියාද වියට්කෝම් හමුදාවේ කපිතාන් වරයෙකුව සිට තුවාල වී විශ්‍රාම ලබා රජයේ විශ්‍රාම වැටුපක් ලබාගෙන ජිවත්වන බවද ඔහු මට කිවේය. ඇත්තෙන්ම දැන් ඔවුන් ආකල්ප සහ හැගීම් වලින් අපට වඩා බටහිර රටවලට සමීප වී ඇත්තා සේයා. ඔවුන්ගේ එහි ඉංග්‍රීසි වචන උච්චාරණය සහ යෙදීම් වුවද බොහෝ විට ඇමරිකානු ආකාරයට සිදු කරන බව පෙනේ.

10. එහි යාමට පෙර අපි ගූගල් කර බැලූ විට වියට්නාමයේ බුද්ධාගම් කාරයෝ සිටින්නේ 12 % ක් පමණ වන බව දැන ගන්නට ලැබුණි. මෙය දැනගෙන නොසිටි අපේ කණ්ඩායමේ කෙනෙකු අපේ මාර්ගෝපදේශකයාගෙන් වියට්නාමයේ මිනිසුන්ගෙන් කොතරම් ප්‍රමාණයක් බුද්ධාගම් කාරයන් දැයි ඇසිය. එය 60% ක් 70% ක් පමණ බව ඔහු කීවේය. නමුත් අන්තර්ජාලයේ දක්වා ඇත්තේ එය 12% ක් බව මම ඔහුට කීවෙමි. ඔහු ඒ සඳහා කල පැහැදිලි කිරීම අපුර්වජනකය. වියට්නාමයේ යම් පුද්ගලයෙකු ආගමක් තිබෙන බව අයදුම් පත්‍රයේ සටහන් කළහොත් ඔහුට රැකියාවක් ලබා ගැනීමට තිබෙන හැකියාව බොහෝ දුරට අඩු වෙයි. ඒ නිසා ආගම් අදහන අයද අයදුම් පත්වල ආගමක් නොමැති බව දක්වා සිටිති. ආගම් අදහන අය මෙතරම් අඩු ප්‍රමාණයක් සිටින බව ගණනය වන්නේ මේ නිසාය.

11. එතරම් වැදගත් නිරීක්ෂණයක් නොවුවද වියට්නාමයේ කිසිම හිගන්නෙකු සිටින බවක් අප දුටුවේ නැත. ඒ අතරම අප ගිය කිසිම තැනක යම් සේවාවක් සඳහා හැරෙන්නට කිසිම විටෙක විදෙස් සංචාරකයන්ගෙන් මුදල් ලබා ගැනීමක් හෝ මුදල් ඉල්ලා කරදර කිරීමක් දුටුවේ නැත.

වියට්නාමයේ සංචාරය පිළිබඳව මා විසින් ලියන ලද 11 ස් වන බ්ලොග් වාර්තාව මෙයයි. එසේම මෙය ඒ පිළිබඳව අවසාන වාර්තාවද වෙයි.                 
    

Saturday, June 16, 2018

නිරීක්ෂණ සහ උගත හැකි දෑ - වියට්නාම් සංචාරය 10








මම ලඟකදී කල වියට්නාම් සංචාරය පිළිබඳව බ්ලොග් 9 ක් ලිව්වෙමි. සංචාරය පිළිබඳ වාර්තාව අවසන් විය. එම ගමනේදී දුටු සමහර දේවල් පිළිබඳව මගේ නිරීක්ෂණයන් සහ නිගමනයන් මම එතැන්හිම සටහන් කරන්නට උත්සාහ කලද ලියා අවසන් වූ පසු මට සමහර නිරීක්ෂණයන් අතපසු වී ඇති බව මට හැඟුනි. ආර්ථික සා සමාජීය වශයෙන් අප කිට්ටුවෙන්ම සිට, දැන් අප වටා සිටින අනෙක් රටවල් මෙන්ම දැන් සීග්‍ර සංවර්ධනයක් දෙසට ගුවන් ගත වීමට ලැහැස්ති වන, මෙවැනි රටකින් අපට ඉගෙන ගැනීමට ලැබෙන පාඩම්, අපෙන් දැනටමත් ආර්ථික සහ මානුෂික වශයෙන් බොහෝ ඇත්වී තිබෙන රටවලින් ඉගෙන ගත හැකි පාඩම් වලට වඩා අපේ හදවතට කිට්ටුය, ඉගෙන ගැනීමටත් පහසුය.
1.   
 1. ඔවුන් අප හා  සසඳන බත් කන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. පස් හය දෙනෙකු කන්නේ එක කුඩා බත් පිඟානක් පමණි. මේ හේතුව නිසාම එහි උදරය ඉදිරියට නෙරා ඇති මිනිසුන්; කාන්තාවන්ද ඇතුළුව, ඇත්තෙන්ම නැති තරම්ය. ඔවුන් වැඩියෙන්ම කන්නේ ඌරු සහ කුකුල්  මස්, එළවලු පලතුරු යනාදියය.
2.     වියට්නාමය ලෝකයේ දෙවෙනියට විශාල සහල් අපනයනය කරන රට වෙයි. ඔවුන්ගේ ජාතික මධ්‍යසාරය  සහල් වයින් ( rice wine) ය. අපිත් හොඳට කන බොන; කන කෙසේ වෙතත් බොන ජාතියකි. එහෙත් අපි බොන මධ්‍යසාර සහල් වලින් පෙරන සංස්කෘතියක් හදාගෙන නැතිවීම පුදුමයට කාරණයකි.
3.     වියට්නාමය දැන් කලකට පෙර ප්‍රධාන අපනයනය භාණ්ඩයන් වුයේ සහල්, ධීවර නිෂ්පාදන, කෝපි, වැනි කෘෂිකාර්මික සහ ධීවර නිෂ්පාදනයන්ය. නමුත් වර්තමානයේ ඔවුන්ගේ අපනයනයන් ඉලෙක්ට්‍රොනික් නිෂ්පාදන පැත්තට හැරෙමින් පවතී. සැම්සුන් සමාගම ප්‍රධාන වශයෙන් එහි කර්මාන්තශාලා පවත්වාගෙන යන්නේ වියට්නාමයේය. අපේ සංචාරයේදී බොහෝ විදේශීය කර්මාන්තශාලා කුඹුරු ගොඩකරමින් කර්මාන්තශාලා ගොඩ නැගෙන අයුරු දැකීම සුලබ දසුනක් විය. මෙයට ප්‍රධාන හේතුවක් වනවා ඇත්තේ එරටේ ව්‍යාපාර කිරීමේ පහසුව නිසා විය හැක. කොමියුනිස්ට් ඒකාධිපති පාලනයක් තිබියදීත් ලෝක බැංකුවේ ව්‍යාපාර කිරීමේ පහසුව ලැයිස්තුවේ වියට්නාමය සිටින්නේ 68 වන ස්ථානයේය. මෙතරම් විවෘත  ආර්ථිකයක් යැයි කෑ මොර දෙන අපි මෙම ලැයිස්තුවේ පත් වී ඇත්තේ 111 වන ස්ථානයේය. FDI එන්නේ නැතැයි කෑ මොර දෙන වුර්තිය සමිති සහ දේශපාලඥයෝම අනෙක් පැත්තෙන් ව්‍යාපාර කිරීමට ඇති පහසුවේ ලැයිස්තුවේ ඉහලට යන්නට නොදී බාධා කිරීම මෙයට හේතුවයි.
4.     වියට්නාමයේ පාරවල් අපේ පාරවල්  හා සංසන්දනය කරන විට පළලින් ඉතා වැඩිය. අනාගතය ගැන කල්පනා කරන බව පෙනේ. වාහනත් බොහෝ වෙති; හැනෝයි නගරයේ පමණක් මෝටර් බයිසිකල් මිලියන පහක් තිබේ.එහෙත් වාහන ප්‍රවාහය ඉතා සුමට ලෙස ගලාගෙන යයි. පොලිස් නිලධාරින් පෙනෙන්නම නැතුවා වාගේය. අපි හැනෝයි සිට පැය තුනට වැඩි ගමන් දෙකක් ගියෙමු. ඒ කිසිම තැනක් අපි පොලිස්කරුවන් දුටුවේ නැත. නගරවලත් වෙනසක් නැත. බොහෝ විට කැමරා පද්ධතියක් මේ සේවාව වඩා හොඳින් කරනවා විය හැක. අපේ සතියක් පමණ වූ මුලු ගමනටම වාගේ අපි පොලිස් නිලධාරින් 5 දෙනෙකුට වඩා දුටුවේ  නැත. ඇත්තෙන්ම ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම කොයි වාගේ දැයි මට මතවත් නැත.අපේ ජාතික ප්‍රවාහන සැලසුම් කරුවන් ; එහෙම ජාතියක් ඉන්නවානම්, පුහුණු කරන්නට , සැලසුම් කිරීම ඉගෙන ගන්නට යැවිය යුත්තේ ජර්මනිය ඇමෙරිකාව වැනි දියුණු රට වලට නොවේ, වියට්නාමයටය.
5.     වියට්නාමය අපේ රට මෙන් 5 ගුණයක් පමණ විශාල රටකි. එහි උතුරෙන් සිටින මහා බලවතා වන චීනය සමග ඔවුන්ගේ දේශසීමාවේ දිග පමණක් කිලෝ මීටර 1306 ක් වෙයි ; ලංකාවේ වෙරළ දිගේ දේශසීමාවේ දිගට ඉතාම කිට්ටුවෙන් සමානය.මෙම දේශසීමා හොඳින් වෙන්කරන ලද ඒවා නොවෙති. චීන්නුන් මසට මි හරක් මිලදිගන්නටත් පැමිණෙන්නේ වියට්නාමයේ මි හරක් වෙන්දේසි වලටය.ඇමෙරිකාව සහ ප්‍රංශය සමග යුද්ධ වලදී චීනයේ උදව් ලබා ගත්තද චීනය ඔවුන්ට පහර දුන්විට වියට්නාමයට  එම ප්‍රහාර මර්ධනය කර එලවා ගැනීමට හැකිවිය.නමුත් දැන් චීනය පිළිබඳව වියට්නාම් වැසියන් මහත් බියකින් පසුවන බව පෙනේ. චීනයේ පිරිමින් කම්කරුවන් ලෙස වියට්නාමයට පැමිණ ටික කලකින් එහි කාන්තාවක් සරණ පාවාගෙන බින්න බැසීමේ ප්‍රවනතාවයක් හටගෙන තිබෙන බවද අනාගතයේ මෙලෙස චීනය වියට්නාමයේ කොටසක් බවට පත්වනු ඇතැයි එහි වැසියන් බියෙන් පසුවන බව ඔවුන් සමග කතා කරද්දී දැනුනි.
6.     වියට්නාමය  කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයක් වුවද ලෝක ආර්ථිකයේ යතාර්ථය අවබෝධ කරගෙන තිබේ. ඔවුහු රාජ්‍ය මගින් පාලනය වන ව්‍යාපාර පුද්ගලික කරණය කරමින් සිටිති. ලඟකදී රජයට අයත්ව තිබූ අති විශාල  බියර් සමාගමක්  වන සයිගොන් බියර සමාගම තායිලන්ත සමාගමකට ඩොලර් බිලියන 4.8 කට විකිණීම සිදුවිය. මේ ඉදිරියේ බොහෝ  පුද්ගලික කරණයනට පාර කැපීමක් බව පෙනේ. ව්‍යාපාර පුද්ගලික සමාගම් වලට ලබාදී එයින් ලැබෙන විකිණීමේ මුදල සහ ඉන්පසු බදු  මුදල් ලබාගෙන රටේ සංවර්ධනයට සහ සුබසාදනයට යෙදවීම රාජ්‍ය පාලනයේ හරි  ක්‍රමය බව ඔවුන් තේරුම් ගෙන ඇත. අපේ රටේ මෙන් රාජ්‍ය සම්පත් විකුනනවෝ කියමින් කවුරුත් පෙළපාලි යන්නේ නැත.
තව කොටසක් ඉදිරියේ ........http://lakshmanillangakoon.blogspot.com/2018/06/2.html

ජපානයේ සංචාරය ; getting there is half the fun

මම මෙතෙක් බොහෝ රටවල ඇවිද ඇත්තෙමි. ඇවිද පමනක් නොව ජීවත් වීද ඇත්තෙමි. මෙයින් ඉන්දියාවේ අවුරුදු දෙකක් , පකිස්තානයේ අවුරුද්දක් ඇමෙරිකාවේ අවුරුද්...