කන්කසන්තුරේට ඉන්දියානුවන්ගේ පැමිණීම.

 

කන්කසන්තුරේට ඉන්දියානුවන්ගේ පැමිණීම.

1980 දශකය අග හරියේදී,  මම අණභාර නිලධාරියා වශයෙන් A 526 නමැති නෞකාවේ සේවය කලෙමි. මෙම නෞකාවම රසවත් කථාවකි.

 උදාහරණයක් වශයෙන් කන්කසන්තුරේ තිබියදී නැවෙහි බර අවියක් සවි කිරීම සදහා සුදුසු ස්ථානයක් සෙවීමට වරෙක මම නැවෙහි සැලසුම් ගෙන්වා ගත්තෙමි. ඒවා පරීක්ෂා කර බලද්දී මෙම නැව් 1959 දී මුලින්ම හදද්දීම එලෙස මිලි මීටර් 25 තුවක්කු දෙකක් සවි කිරීමට ශක්ති සම්පන්න කරන ලද ස්ථාන දෙකක් නැවෙහි ඇතුලත්කර  තිබෙන බව දක්නට ලැබුණි. දෙවන ලෝක මහා යුද්ධයේ බොහෝ වෙළෙඳ නෞකා යුධ කටයුතු සදහා යොදා ගැනුනු නිසා, WWII අවසාන වී කලක් යනතුරු මෙලෙස හදිසියකදී වෙළෙඳ නැවක් යුධ හැකියාවන් ඇති නැවක් බවට පත්කර ගැනීමට මෙලෙස නිර්මාණය කලා වෙන්නට පුලුවන.  

මෙවැනි නැව් තුනක් (MV kota Rukun, kota Ria ,Rathna)  සිංගප්පූරුවේ පැසිෆික් ඉන්ටර්නැෂනල් ලයින්ස් සමාගමෙන් ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව විසින් මිලට ගන්නා ලද්දේ, එකල ඉන්දියාවේ සිට LTTE සංවිධානයට තිබුනු සැපයුම් ජාලය අඩපන කිරිම සදහා කොටි පොල්ල නැමැති අලුත්ම සංකල්පයක් ස්ථාපිත කිරීම සදහායි. එහෙත් මෙම නැව් යොදාගෙන සිදු කල mother ship concept ක්‍රියාවලිය සම්පූර්ණයෙන් අසාර්ථක විය.

ඉන්පසු මෙම නැව් වෙනත් අවශ්‍යතාවයන් මතුවන ආකාරයට ඒවාට යොදා ගැණින.

ඒ අනුව මා සිටි නෞකාව එකල නවතා තිබුනේ, කන්කසන්තුරේ වරාය ඇතුලතය. යාපනයේ එම වරාය පිහිටි ප්‍රදේශය සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ, ත්‍රස්තවාදීන් යටතේ පාලනය වූ නිසා, වරායේ ආරක්ෂාව සදහා මෙම නෞකාව එතන නවතන ලදි. ගොඩ සිට ත්‍රස්තවාදීන් විසින් වෙඩි තබන නිසා, නැව හැකි තරම් ගොඩින් ඈත්කර තැබීම සදහා, එය නවතා තිබුනේ, එකල භාගෙට සාදා තිබූ, වරාය දියකඩනයෙහි (breakwater) ගොඩබිම සිට හැකි තරම් දුරිනි. නැවේ පසුපස දියකඩනයට ගැට ගසා තිබූ අතර, ඉදිරිය වරායේ තිබූ පාවෙන ගැටගසනයකට (floating buoy) ලණු වලින් ගැට ගසා තිබුණි.

නැව ගැටගසා තිබූ ස්ථානයේ දියකඩනයේ තරමක් ගොඩ පැත්තට වන්නට, කුඩා මුර පොලක් සාදා තිබුණි. ඊට අමතරව නැවෙන් පිටත රාජකාරී නැවියන් යෙදවුනේ, දියකඩනයේ මුහුද පැත්තේ කෙලවරේ සවිකර තිබූ, අට්ටාලයන් දෙකකය. මෙම අට්ටාල මුහුද සැරවූ විට නිතරම කැඩීයාම් වලට හා අනෙකුත් උපද්‍රවයන්ට නිරන්තරයෙන් ගොදුරු වූ බව මට මතකය. රාත්‍රියට ත්‍රස්තවාදී කිමිඳුම් කරුවන් පැමිණ නැවේ පතුලට බෝම්බ සවි කිරීම වැලැක්වීමට නැව වටා ඩිංගි යාත්‍රා දෙකක් මුර සංචාර කලහ. ඔවුන් වරින් වර ජලය තුල කිමිඳුම් කරුවන් ගමන් කිරීම වැලැක්වීමට ජලය යට පුපුරන වෙඩි බෙහෙත් කරල් විසි කලහ. මරාගෙන මැරෙන යාත්‍රාවක් වේගයෙන් වරාය ඇතුලට පැමිණ නැව පිපිරවීම වැලැක්වීමට වරායේ කට හරහා විශාල කඹයක් දමා තිබූ අතර, අපේ යාත්‍රාවක් ඇතුලට එනවිට ඩිංගි යාත්‍රාවකින් ගොස් එය ගලවා ඇතුලට ගැනීම සිදුවිය.   

නෞකාව ගැට ගසා තිබූ දියකඩනයේ, ගොඩබිම පැත්තට වන්නට තිබූ මුර පොලෙන් ඔබ්බට, ගමන් කල නොහැකි වූ නිසා, මා එකල හවසට ව්‍යායාමයක් වශයෙන් කලේ, මුහුදට පැන පිහිනීමය.

එකල මගේ නැව් කණ්ඩායමේ සිටි, මගේ දෙවෙනියාද, හොද පිහිනුම් කරුවෙකු වූ හෙයින්, අප දෙදෙනා එකතුව ඊසාන දිග මෝසමේදී, දියකඩනයේ ඇතුල් පැත්තේ එයට සමාන්තරව කිහිප වතාවක්ද, නිරිත දිග මෝසමේදී දියකඩනයෙන් පිටත, එයට සමාන්තරවද, පිහිනීමට පුරුදුව සිටියෙමු. මෙලෙස කලින් කලට, මෝසමෙන් මෝසමට දියකඩනයේ පැත්ත මාරු කිරිමට සිදුවූයේ, මෝසම් සුළගින් ඇතිවන රළු මුහුද මග හැරීමටය. මෙම නිලධාරියා කෙටිකාලීන අධිකාරිලත් නිලධාරියෙකු වූ අතර ඔහු ඒ ටික කලකට පසු ගිවිසුම් කාලය අවසන් වූයෙන් නාවික හමුදාවෙන් ඉවත්ව දැන් විදේශීය වෙළද නෞකාවල කපිතාන්වරයෙකු වී සිටී. 

නෞකාවේ සිටි අපට, නාවික හමුදාවේ සන්නිවේදන ජාල හැරෙන්නට, දුරකථනයක් හෝ වෙනත් කිසිම පිටත ලෝකයත් සමග, සම්බන්ධ විය හැකි, සන්නිවේදන මාර්ගයක් තිබුනේ නැත. ත්‍රීකුණාමලයේ සිට පැමිණෙන, මුර යාත්‍රා වලින්  ගෙනෙන පුවත්පත්, අපට බාහිර ලෝකය සමග තිබුණු එකම සම්බන්ධය විය. නිවාඩු යාමද සිදුවූයේ, මුර සංචාරයක් අවසන් කර ආපසු ත්‍රිකුණාමල වරාය බලා යන, නාවික යාත්‍රාවකිනි. මෙහිදී සැම දෙන වඩාත් කැමැත්තක් දැක්වූයේ, පැය පහකින්, හයකින් පමණ, ත්‍රීකුණාමලය බලායන ඩෝරා යාත්‍රාවක නිවාඩු යනවිට යාමටය. එහෙත් ඩෝරා යාත්‍රාවල නියමිත ප්‍රමාණයට වඩා බර ගෙනයාම තහනම් කර තිබූ හෙයින්, එම යාත්‍රාවක නිවාඩු යාමට අවස්ථාව ලැබුනේ, එක්කෙනෙකුට හෝ දෙදෙනෙකුට පමණි. අනෙක් අයට රාත්‍රියක් ගෙවා ගන් බෝට් එකක හෝ එසේත් නැත්නම් ඊටත් වඩා වේලාව ගතවන වෙන්නප්පු මාරු වැනි යාත්‍රාවක නිවාඩු යන්නට සිදුවිය.

ඉන්දියානු ගුවන් හමුදාව විසින්, යාපනය අර්ධද්වීපයට ආහාර ද්‍රව්‍ය ගුවනින් දැමුවේත් (පරිප්පු ආක්‍රමනය) මේ කාලයේය. එම ගුවනින් ආහාර ද්‍රව්‍ය දැමීම, දෙස බලමින්, කිසිවක් කර කියා ගත නොහැකි නිසා, අතිශය කෝපයෙන් වික්ෂිප්තභාවයට පත්වූ ආකාරය මට මතකය.

 මීට ටික දිනකට පසුව, ඉන්දියානු සාම හමුදා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියහ. ඔවුන්ගේ ලංකාවට ඇතලුවීමේ ප්‍රධාන ස්ථාන වුයේ, පලාලි ගුවන් තොටුපල, කන්කසන්තුරේ වරාය සහ ත්‍රීකුණාමලය වරායයි. කන්කසන්තුරය වරාය ඉන්දියානු නාවික හමුදා යාත්‍රා වලට සහ උතුරේ සිටි දස දහස් ගණන්, ඉන්දියානු සොල්දාදුවන්ට, ආහාර සහ අනෙකුත් සැපයුම් ගොඩබෑමේ, ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානය බවට පත්විය. විශේෂයෙන්ම නොයෙකුත් දුෂ්කර ස්ථානයන්හි විසිරී ස්ථාන ගතකර සිටි, ඉන්දියානු හමුදා අණු කංඩයන්ට ආහාර සැපයුම් කලමනාකරණයේදී, ඔවුනට මහත් දුෂ්කරතාවයකට, මුහුණදීමට සිදු වූ බව මට මතකය. එම දුෂ්කරතාවයන්ට ප්‍රධානතම හේතුවක් වූයේ, එම අණු කංඩයන්වල මස් කල්තබා ගැනීමට, අධි ශීතකරණ නොතිබීමයි. අනෙක ඔවුනට අවශ්‍ය මුදවාපු කිරි, ලබා ගැනීමට නොහැකි වීමයි.

ඔවුන් මෙම ප්‍රශ්ණයට, අපූරු විසදුමක් යොදා ගත්හ. ඵ් මස් සැපයුම් ජාලය නොකඩවා පවත්වා ගැනිමට සහ අධි ශීතකරණ හිගය මගහැර ගැනීමට, පණ පිටින් එළුවන් බෙදා හැරීමය. මුදවාපු කිරි සාදා ගැනීමට, කිරිපිටි පැකට් එලෙසම අණු කංඩ වෙත බෙදා හැරියහ. මුලින්ම මට එම මුදවාපු කිරි ආහාරයට ගැනිමට ලැබුණු අවස්ථාවේ, ඉන්දියානු නිලධාරීන්, ඒවා සාදා ඇත්තේ කුමකින්දැයි මගෙන් ඇසූ විට, මම පිළිතුරු දුන්නේ, ඒවා ඉන්දියාවෙන් ගෙන්වන ලද, මුදවාපු කිරි යැයි සිතාගෙනය. එය තරමටම මුදවාපු කිරි, ස්වාභාවිකව සාදන මුදවාපු කිරි රසටම තිබුණි.

මස් සදහා එළුවන් ගෙන ආවේ, අප කවදාවත් දැක නොතිබූ ක්‍රමයකටය. ඒ විශාල ලී වලින් සාදන ලද නැවක, එළුවන් දහස් ගණනක් පුරවා ගෙන, සතියකට දෙවරක් කන්කසන්තුරේ වරායට පැමිණි.‘ meat on the hoof' ලෙස නාවික භාෂාවේ හැදින්වුනු, එළු නැව මගිනි. මෙම නැව වරායට පැමිනෙන විට, සෑහෙන දුරක සිට, එළුවන් කෑ ගසන ශබ්දයෙන්, එම නැව පැමිණෙන බව අපට දැන ගන්නට පුළුවන් විය.

ඉන්දියානු සාම හමුදාව පැමිණීමෙන් පසු මෙතෙක් කල් පැත්තක දමා තිබුනු කන්කසන්තුරේ වරාය ඉතාම වැඩ බහුල වරායක් බවට පත්විය. ඉන්දියානු නාවික හමුදා නිලධාරීන් සහ වෙළෙඳ නෞකාවල කපිතාන්වරු මා හැඳින්වූයේ NOIC (KKS) යන නමිනි. විශේෂයෙන්ම ඉන්දියානු නාවික හමුදා නැව් වලට ඔවුන්ගේ මව් වරාය හැරුනවිට අනෙක් වරායනට ඇතුල්වීමේදී හා පිටවීමේදී කපිතාන් වරයාට සහ ජලතරණ නිලධාරියාට විශේෂ ගෙවීමක් කරන අතර, එම ඇතුලුවීම හෝ පිටවීම සහතික කිරීම කන්කසන්තුරේ කරන ලද්දේ මා විසිනි. මේ හේතුව නිසා ඔවුන්ද මා වරායේ ප්‍රධානියා ලෙස සලකා නොයෙකුත් ලියකියවිලි අත්සන් කර ගැනීමට වෙළෙඳ නෞකා කපිතාන්වරුද ඉන්දියාවෙන් කුඩා ත්‍යාග මා වෙත ගෙන ඒමටද පුරුදුව සිටියහ.

මෙහිදී මා සමග ඉතා කුලුපග වූ වෙළෙඳ නෞකාවක ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවෙකු කේරලයේ ඔහුගේ ගොවිපලේ ව්‍යාපාරයක් ලෙස ගෙම්ඹන් ඇති කරන බව කියා පසු වාරයක එන විට හම ගසන ලද ගෙඹි කකුල් කිහිපයක් ගෙන ආ බවත් මට මතකය. මධ්‍යම කේරලයේ රා තැබෑරුම් අසල බැදපු ගෙඹි කකුල් විකිනීම සුලභ දසුනක් බවද ඔහු කීවේය.   

ඉන්දියානු හමුදා නිලධාරීන්, කන්කසන්තුරේ වරායේ ඔවුන්ගේ වැඩ කටයුතු සම්බන්ධීකරණය කිරීමට, වරාය අසල පිහිටි අතහැර දමන ලද නිවාස දෙකක, කාර්යාල පිහිටුවා ගත් අතර, ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවේ සංවිධාන කටයුතු ඔවුන් සමග කලේ, මා විසිනි. අප බොහෝ දෙනෙකු, ඉන්දියාවේ පුහුණුවීම් කටයුතු කල තිබූ හෙයින්, අපත් සමග එහදී පුහුණුවීම් කටයුතුවල යෙදුණු, නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුද, මුණ ගැසීමට මෙහිදී අවස්ථාව ලැබුණි. මුලදී ඉන්දියානු සාම හමුදාව, යාපනයේ වැසියෝ හා එල්. ටී. ටී. ඊ. ත්‍රස්තවාදීහු ඉතා සාදරයෙන් පිළිගත්හ.

ඒ කාලයේ යාපනයේ අපට, ශ්‍රී ලාංකික හමුදා පුද්ගලයන්ට නිදහසේ හමුදා වලින් පිටත ඇවිදීමටද අවස්ථාව ලැබුණි. ඉන්දියානු හමුදා නිලධාරියෙකු සමග, ඔවුන්ගේ කුඩා ජීප් රථයක,  කරෙයිනගර් නාවික හමුදා කඳවුරට, මේ අවධියේ ගියෙමි. මෙම අවස්ථාවේ කඳවුරේ ප්‍රධාන ගේට්ටුව, විවෟත කරන ලද්දේ අවුරුදු දහයකටත් වඩා වැඩි කාලයට පසුවය. ඵ් පැවති යුද්ධය නිසා, කඳවුරෙන් පිටත සම්පූර්ණ බලය, අත්පත් කරගෙන සිටියේ, ත්‍රස්තවාදීන් හෙයින් කඳවුරේ ගේට්ටු විවෟත කිරීමට හැකියාවක් නොතිබූ නිසාය. ටික කලකට පෙර, එහි ප්‍රධාන ගේට්ටුව යකඩ තහඩු පෑස්සූ, ‘ට්‍රාන්ස්ෆෝමර්‘ චිත්‍රපටයේ චරිතයක් වැනි, ට්‍රැක් රථයක් යොදාගෙන කඩාගෙන ඒමට ත්‍රස්තවාදීන් උත්සාහ කර තිබුණි.

එහෙත්, මෙම හනිමුන් කාලය පැවතුනේ, කෙටි කාලයක් තුල පමණි. කුමාරප්පන් නමැති, එල්. ටී. ටී. ඊ. නායකයෙකු තවත් ත්‍රස්තවාදීන් කිහිප දෙනෙකු සමග, විශාල බෝට්ටුවකින් ගමන් කරද්දී, ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදා මුර යාත්‍රාවක් මගින් අත් අඩංගුවට ගැණින. මෙම යාත්‍රාව රැගෙන එන ලද්දේ, කන්කසන්තුරේ වරාය වෙතටය. එම බෝට්ටුව අල්ලා ගත් ඩෝරා යාත්‍රාව සමග, මාගේ නැව යාබඳව, පැමිණි එම යාත්‍රාවේ සිටි, කුමාරප්පන් ඇතුලු පිරිස, ඔවුන් පිළිබදව තීරණයක් ගන්නා තෙක්, බොහෝ වෙලාවක් මා සහ ඩෝරා යාත්‍රාවේ අණභාර නිලධාරියා සමග, සතුටු සාමීචියේ යෙදී සිටියහ. අවසානයේ ඔවුහු පලාලි ගුවන් තොටුපල වෙත රැගෙන යන ලදුව, එහිදී කොළඹට ගුවන් මගින් ගෙනයාමට උත්සාහ කිරීමේදී, සයනයඩ් කරල් කා සියදිවි නසා ගත්හ. මූලික වශයෙන් මෙම සිදුවීම මත, එල්. ටී. ටී. ඊ.ය ඉන්දියානු සාම හමුදාවට පහරදීමට, පටන් ගත් බව එකල කියවිණ.

මෙලෙස ඉන්දියානු නිලධාරීන් සමග කාලය ගත කරද්දී, ඔවුන් සමග ඔවුන්ගේ කාර්යාලවල හෝ අප නෞකාවේ සතියකට වරක් දෙකක් රාත්‍රී භෝජනයක් පැවැත්වීම සිරිතක් විය. එක් දිනක, මෙලෙස පැමිණි ඉන්දියානු නාවික නිලධාරීන් දෙදෙනා, අප නෞකාව වෙත පැමිණියේ, පන පිටින් කුකුළෙක් සහ ‘ඕල්ඩ් මන්ක්‘ රම් බෝතලයක්ද රැගෙනය. ඔවුන් එම ත්‍යාගයද රැගෙන, මගේ කාමරය වෙත පැමිණ, නැවේ කෑම පිළියෙල කරන නැවියා, ගෙන්වා දෙන ලෙස මගෙන් ඉල්ලා, ඔහුට කුකුළා දී, ආහාරය සදහා පිළියෙල කරන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය. 

බොහෝ වේලාවක් පිළියෙල කරන ලද කුකුළ් මස් නොපැමිණීම හේතුවෙන්, පරීක්ෂා කර බැලීමට, නැවියෙකු ගැලියට යැව්වෙමි.  මට දැනගන්නට ලැබුනේ, ආහාර පිළියෙල කරන නැවියා, කුකුළා මැරීමට නොහැකි නිසා, නැවේ අනෙක් සියළු ‍දෙනාගෙන්ම ඇසූවද, එම වැඩය කිරීමට කෙනෙකු ඉදිරිපත් නොවූ හෙයින්, මටද එය දැන්වීමටද ලැජ්ජාවෙන්, සිටින බවය.

මා මෙය පිළිබඳව ඉන්දියානු මිතුරන්ට විස්තර කළෙමි. ඉන්පසු එක් නිලධාරියෙකු නැවේ ගැලියට (කුස්සියට) ගොස්, ආහාර පිළියෙල කරන නැවියාට,  එම උදව්ව කර දුන්නේය.

සමහර මෙවැනි රාත්‍රී භෝජන වලදී, එහි සිටි එක් ඉන්දියානු නිලධාරියෙකු ගීත ගායනා කිරීමට කැමැත්තක් දැක්වීය. අපටද, මා සමග එවෙලේ සිටි වේග ප්‍රහාරක යාත්‍රාවක අණභාර නිලධාරියෙකුද සිටියේය,  හින්දි ගීත පුරුදු නිසා, අපිද ඉන්දියානු නිලධාරියාගේ ගායන වලට හවුල් වූයෙමු. ගීත කිහිපයක් ගායනා කිරීමෙන් පසුව, ඔහු අපෙන්ද ශ්‍රී ලංකා ගීතයක් ගායනා කිරීමට ඉල්ලා සිටි හෙයින්, අපද එලෙස ගායනා කලෙමු.

 ඒ සෑම ගීතයකම, මුල් හින්දි ගීතය මෙම නිලධාරියා අපට පසුව ගායනා කිරීමට පටන් ගත්තෙන්, අප ලැජ්ජාවට පත්විමු. මේ නිසා අපි දෙදෙනා සාකච්ඡා කර, කෙසේවත් හින්දි සිංදුවකින් කොපි නොකර ඇතැයි අප සිතූ, ‘අප දෙදෙනයි එකට පාසැල් ගියේ‘ නැමැති ගීතය ගායනා කලෙමු. අප අපගේ ගීතය අවසන් කරන්නටත් පෙරම, ඉන්දියානු නිලධාරියා ඒ හින්දි ගීතය ගායනා කරන්නට පටන් ගත්තේය. අවස්ථාවට ගැලපෙන්නේ නැති වුවත්, අවසානයේ අපි වික්ටර් රත්නායක මහතාගේ ‘ඔක්කොම රජවරු‘ ගීතය ගායනා කර ඒ ලැජ්ජාවෙන් ගැලවුනෙමු.  

සූවස් ඇල තරණය කිරීම සහ තවත් කථා

සූවස් ඇල තරණය කිරීම සහ තවත් කථා

1981 උප ලුතිනන් වරයෙකු වශයෙන් සිටියදී, මා ලංකා කාන්ති නෞකාවේ හතරවන නිලධාරියා ( 4^th officer) වශයෙන් සේවය සඳහා තෝරා ගැණින.

විදේශ රටවලට යාමට ඉතා කලාතුරකින් අවස්ථාව ලැබෙන එවන් කාලයක ලංකා කාන්ති නෞකාවේ සේවය කරන්නට ලැබීම, නාවික හමුදා නිලධාරීන්ට බලවත් සතුටක් ගෙන දෙන කාරණයක් විය. ඊට අවුරුදු කිහිපයකට පෙර වනතෙක් ඉතා සංවෘතව පවත්වාගෙන ගිය ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති නිසා, පිටරට යෑම ඉතාම ටික දෙනෙකුට පමණක් සීමා වූවක් වන අතර, ගම් ප්‍රදේශයක යමෙකු විදේශ රටකට ගිය විට අහල ගම් කිහිපයකම, මෙය ප්‍රසිද්ධ වීම එකල පුදුමයට කරුණක් නොවීය. කලාතුරකින් වෙළඳ නැවක රැකියා ලබාගන්නා පුද්ගලයන් නැව් නිමල්, නැව් බංඩාර වැනි ගෞරව මුසු අනවර්ථ නිම වලින්, හැඳින්වීමට ඔවුන්ගේ මිතුරන් පසුබට නොවීමද මෙයට සම්බන්ධය.

ලංකා කාන්ති යනු 1972 වර්ෂයේදී, ශ්‍රී ලංකා නැව් සංස්ථාව විසින්, මිලදී ගන්නා ලද, ගෙන යා හැකි බර ටොන් 5678 ක් වූ, දොඹකර තුනක් සහිත වානීජ නෞකාවකි. මෙ මිලදී ගන්නා විටත්, අවුරුදු 13 ක් පරණ නෞකාවක් විය. නමුත් මෙය නිෂ්පාදනය කර තිබුනේ, ස්විඩනයේ ගොතන්බර්ග් හි නිසා, එය අවුරුදු 13 කට පසුවත් හොඳ තත්වයේ පැවතිණ. මා නෞකාවට එකතු වුනේ කොළඹ වරායේදීය. හතරවන නිලධාරීන්  දෙදෙනෙකු  පත්කර තිබුන නිසා, අප දෙදෙනාටම ජීවත්වීමට සිදුවුනේ එකම කාමරයකය. එකල කොතරම් වරායේ නීති රීති තදින් තිබුනාද කිවහොත්, මගේ කුඩා රේඩියෝව නැවට ගෙනයන විටත්, මම නාවික හමුදා නිලධාරියෙකු බව දැන ගෙනත්, රේගු නිලධාරියා මගේ පාස්පෝර්ට් එකෙහි, මම ගුවන් විදුලි යන්ත්‍රයක්, රටෙන් පිටට ගෙන ගිය බව සටහන් කලේය.

මෙලෙස ලංකා කාන්ති නෞකාව ශ්‍රී ලංකා නැව් සංස්ථාව මිලදී ගත්තා සේ ලංකා රාණි, ලංකා සාගරිකා, ලංකා දේවි, ලංකා කල්යානි, ලංකා කාන්ති, ලංකා ශාන්ති, ලංකා කීර්ති හා ලංකා රත්න, නැමැති නෞකාවන්ද කලින් කල සංස්ථාවට එකතු විය. ලංකා කාන්ති නෞකාව මෙලෙස නාවික හමුදා නිලධාරීන් ගෙන් හා නැවියන් ගෙන් කලමනාකරණය කිරීමට හේතුව කුමක්දැයි මා නොදන්නා නමුදු, බොහෝ විට මුල් කාලයේදී සුදුසුකම් ලත් වානිජ නාවික නිලධාරීන් රටෙහි දුලබ වීම මෙයට හේතුවක් වන්නට පුලුවන. එමෙන්ම අපට එකල වැටුප වශයෙන් ගෙව්වේ, වානිජ නෞකාවල ගෙවිය යුතු වැටුපෙන් භාගයෙකි. සමහර විට මෙමගින් ශ්‍රී ලංකා නැවි සංස්ථාවට අඩු වියදමකින් නැව් දිවීමට ඇති හැකියාවද, මේ තීරණය සඳහා බලපාන්නට ඇත.

නැව් සංස්ථාව පිහිටුවන කාලයේ ඒ බාරව ඇමතිවරයාව සිටි පී.බී.ජී. කලුගල්ල ඇමතිවරයා තම ආසනයෙන් මුලින්ම බඳවා ගන්නා ලද පිරිස් නැව් මිලදී ගත් ගමන්ම, කපිතාන්වරයාගේ සහ වෙනත් නිලධාරීන්ගේ කාමර අල්ලාගෙන ඒවායේ ඉන්නට උත්සාහ කල නිසා, විනය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් ඇති වී මෙය සිදු කරන්නට වූවා යැයිද මට එකල අසන්නට ලැබුණි. ස්ටුවට් ඇපල් ගෙඩි කපිතාන්වරයාට කෑම මේසයේදී අල්ලා ගන්නට දෑමූ බවටද එකල කථා තිබුණි. ඒවා කොතරම් සත්‍යදැයි මා දන්නේ නැත.  

 එහෙත් නාවික හමුදා වැටුප එලෙසම ලබාදුන් නිසා, අපි ඒ වැටුප ගැන එතරම් අසතුටට පත් නොවූයෙමු. අපි සිවිල් ඇඳුමෙන් නැවෙහි වැඩ කටයුතුවල යෙදුනෙමු. අපගේ පළමුවන ගමන සදහා නෞකාවට පටවන ලද්දේ තේ කොළය. ඒවා ලෙබනනයේ බීරූට් වරායට, සිරියාවේ ලටාකියා වරායට සහ සෞදි අරාබියාවේ ජෙඩා වෙත ගෙන යාමට නියමිතව තිබිණ. මාසයක් පමණ හෙමින් හෙමින් ගොඩබෑම් කටයුතු කෙරිණ. නැවේ නිලධාරීන්ගේ විවේක  කාමරයේ; එකල එය හැඳින්වූයේ ‘ස්මෝක් රූම්‘ ලෙසටය. ටේබල් ටෙනිස් මේසයක් තිබූ  හෙයින්, රාජකාරී නොමැති වේලාවලදී බොහෝ විට අපි මේස පන්දු ක්‍රීඩාවේ යෙදුනෙමු.

මාසයක පමණ කාලයක් තේ පෙට්ටි පැටවීමෙන් අනතුරුව, අපි බටහිර ඉන්දියානු සාගරයේ අරාබි මුහුදේ සති දෙකක් පමණ ගොඩබිමක් නොපෙනෙන මුහුදේ ගමන් කර, අප්‍රිකාවේ අඟ ලෙස හැඳින්වෙන භූමි ප්‍රදේශය ඇතුලත් ඒඩන් මුහුදට පැමිණියෙමු. සොකට්රා දූපත අසලින්, ඒඩන් මුහුද හරහා රතු මුහුදට වැටුනු අපි, රතු මුහුදේ පිහිටි සෞදි අරාබියේ ජෙඩා වරාය වෙත ගියෙමු. ජෙඩා වරායට ඇතුලුවීමේදී, අපට නාවිකයෙකුට ලැබිය හැකි අමිහිරිම අත්දැකීම අපට මුහුණදීමට සිදුවිය.

සාමාන්‍යයෙන් නැවක් වරායකට ඇතුලු වීමට පැමිනෙද්දී, වරාය පිටත තිබෙන නැව් ගමනා ගමනයට ඇති අනතුරු හා බාධක සලකා බලා, ඒවා පිළිබඳ දැනුමක් සහ අත්දෑකීම් ඇති පලපුරුදු නාවික කපිතාන් වරයෙකු බෝට්ටුවකින් නැවෙහි කපිතාන්වරයාට නැව රැගෙන ඒමට උදව් කිරීමට යවනු ලැබේ. මෙම හාබර් පයිලට් වරුන් වරායට එන නැව් ගණන් අනුව, වරාය රාජකාරී කලට යොදවන අතර, බොහෝ විට ඔවුන් වෙළඳ නාවික රැකියා වලින් විශ්‍රාම ගත් කපිතාන්වරුන්ය. මෙම රැකියාව ඕනෑම වරායක හොඳ වැටුපක් සහිත රැකියාවක් වන අතර, එයට අමතරව සේවය ලබා ගන්නා නැව් පුරුද්දක් වශයෙන් ත්‍යාග ලෙස විස්කි සහ සිගරට් ලබාදීම නිසා මෙම රැකියාව  තවත් වර්ණවත් වී ඇත.

අපිද ජෙඩා වරායට තරමක් කිට්ටු කර,  VHF යන්ත්‍රයෙන් වරායේ නියමු කාර්යාලයට කථාකර, පයිලට් වරයෙකුගේ සේවය ඉල්ලා සිටියෙමු. වරායේ නියමු කාර්යාලයෙන් අප වරාය කිට්ටුවටම ගෙන්වා ගතහොත් ඔවුනට පහසු නිසා,

“ශ්‍රී ලංකාවේ වෙළඳ නැව්වල කපිතාන්වරු ලෝකයේ දක්ෂම කපිතාන්වරු, ඔබට කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතිව වරාය අසලටම එන්නට පුළුවන් බව අපි දන්නවා,“ යනාදිය පවසමින්

 අපට ටිකෙන් ටික වරාය කිට්ටුවට ගෙන්වා ගත්හ. මෙලෙස අප නෞකාව සෙමින් වරාය දෙසට ඇදෙද්දී එක්වරම හිමිදිරි උදයේ නැවේ කීල් එක හෙවත් පතුල කොරල් පරයක ඇනුනි. එසේ ඇනී නැව යන්තම් පැත්තකට ඇලවී කොරල් පරයේ හිරවුනි. එලෙස හිරවූ ආකාරයෙන් තවත් අලාභහානී වෙන්නට ඉඩ ඇති හෙයින්, එන්ජින් පාවිච්චි කර පිටතට ගැනීමට උත්සාහ නොකර, සිදු වූ අවාසනාවන්ත සිදුවීම පිළිබඳව ජෙඩා වරායට, නැව් සංස්ථාවට හා නාවික හමුදාවට දැනුම් දුන්නෙමු.

මෙලෙස නැව ගොඩයෑම දැන්වූ විගසම වාගේ, මෙවැනි සිදුවීම් වූ විට, එලෙස අනතුරට පත් වූ නැව බේරාදී රක්ෂණයෙන් ලොකු මුදලක් ලබා ගැනීමට, එවැනි නාවික ගමනා ගමනයට අනතුරුදායක ස්ථාන කිට්ටුව රැදී සිටින, බේරා ගන්නා ටග් යාත්‍රා දෙකක් අප ස්ථානයට පැමිණියහ. මුලින්ම පැමිණි යාත්‍රාව අප සමග කථාකර ඒ අසල රැදී, රක්ෂණ ඒජන්තවරුන් තීරණයක් දෙනතුරු රැදී සිටියහ. මෙලෙස මුලින්ම පැමිණෙන බේරා ගැනීමේ යාත්‍රාවට එම අවස්ථාව ලබා ගැනීමට වඩාත් ඉඩකඩ ඇති නිසා, සිද්ධිය සිදු වූ ස්ථානයට හැකි ඉක්මනින් ලඟා වීමට දැඩි තරඟයක් තිබුණි.

ලංකා කාන්ති වැනි පරණ නැව්, මෙලෙස අනතුරුදායක ස්ථානයක ගොඩ යාමට සලස්වා, රක්ෂණ ආයතන වලින් වංචා සහගත ලෙස, මුදල් ලබා ගැනීමට කුඩා නැව් හිමියන් එකල පෙලඹී සිටි හෙයින්, අප සිද්ධියද එංගලන්තයේ ලොයිඩ් රක්ෂණ සමාගමේ සැකයට භාජනය විය. මේ නිසා එංගලන්තයේ ලොයිඩ් ආයතනයේ පැමිණි නීතිඥයන් කණ්ඩායමක්, මේ පිළිබඳව දීර්ඝ පරීක්ෂණයක් කරන ලද අතර, අවසානයේ  මෙම  සිද්ධිය සිතා මතා කරන ලද සිද්ධියක් නොවන බවට තීරණය කරන ලදි. ඉන්පසු බේරා ගන්නා ආයතනයට මුලින් කිමිඳුම් කරුවන් යොදවා, නෞකාවල පතුල තිබෙන ආකාරය චිත්‍රයට නංවා, ඉන්පසු ටග් යාත්‍රා තුනක් නොයෙකුත් කෝන වලින් නැවට ගැට ගසා, මනාව කලමනාකරණය කරන ලද, ක්‍රියාන්විතයකින් නෞතාව කොරල් පරයෙන් එළියට ගැනීමට හැකිවිය.

නැව බඳට අලාභයක් සිදු වී නොමැති හෙයින්, ඒ පිළිබඳව කිමිඳුම් කරුවන් යොදා පරීක්ෂා කර ලොයිඩ්ස් ආයතනයේ සෞදි අරාබියේ ඒජන්තවරයා විසින් සහතිකයක් ලබාදෙනු ලදුව, අපි ජෙඩා වරායට ඇතුලු වී ඒ වරායේ බෑමට නියමිත තේ පෙට්ටි ගොඩ බා දවස් කිහිපයකට පසුව ජෙඩා වරායෙන් පිටව, රතු මුහුදට වැටී ඊජිප්තුවේ පෝට් සයිඩ් වරායට යාම සදහා පිටත් වූයෙමු.

මේ සදහා රතු මුහුදේ උතුරු කෙලවරට ගොස්, සූවස් ඇළ පසු කිරීමට සිදුවිය.  සැතපුම්  493 km ක් දිග සූවස් ඇල, 1859 ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් සැදන ලද්දකි. මෙහි නැව් මාරුවීමට පළල මදි නිසා, නැව් ගමන් කරන්නේ සංවිධානය කරන ලද කණ්ඩායම් ලෙසටය. වේලාව ඉතිරිකර ගැනීමට සැම විටම කණ්ඩායම් දෙකක්, දෙපැත්තට ගමන් කරමින් සිටින අතර, විශාල ජලාශ දෙකකදී, එක් නැව් කණ්ඩායමක් අනෙක් කණ්ඩායම පසුකර යනතෙක් රැදී සිටී. මෙලෙස සූවස් ඇල හරහා ගමන් කරද්දී, ඇලේ පළල අඩු නිසා හා ඇලේ ඉවුර සේදෙන නිසා, නැව් ගමන් කල යුත්තේ ඉතා සෙමින් පැයකට සැතපුම් අටක් පමණ වේගයකිනි.

මෙලෙස නැව් ගමන් කරද්දී, බෝට්ටු වලින් පැමිණෙන කුඩා වෙළෙන්දන් නැවට ලණුවක් දමා, ඒ මගින් නැවට නැඟ, බෝට්ටුවෙන් ලණුවක් මගින්, ඔවුන්ගේ වෙළෙඳ බඩුද නැව මතට ගනිති. නැවෙන් නිලධාරීන් කොතරම් විරුද්ධ වුවද, ඔවුන් එය ගණන් නොගෙන එඩිතර කමෙන් නැවට නැගීම අපූරු දර්ශනයකි. නැවේ පසුපස තට්ටුවේ කුඩා වෙළෙඳ කුටි විවෘත කර නැව පෝට් සයිඩ් වරායට යනතෙක් නැව් කණ්ඩායමට වෙළෙඳාම් කරති. මෙම කුඩා වෙළෙඳ කුටිවල ඇඳුම් සහ නොයෙකුත් අරුමෝසම් බඩු විකිණිමට තිබුනු අතර, ඔවුන් සමග එම බඩු මිලදී ගැනීම සදහා, හෙට්ටු කිරීම, එකල අපට මහත් සතුටක් ගෙනදුන් කාරණයක් විය. විශේෂයෙන්ම ලංකාවේ රුපියල්ද එම වෙළෙඳුන් විසින් පිළිගත්හ. එහෙත් ඒ සාමාන්‍යයෙන් පවතින අගයට තරමක් බාල්දු වටිනාකමකිනි. 

ඊජිප්තුවේ සූවස් ඇලේ උතුරු කෙලවරේ පිහිටි පෝට් සයිඩ් වරායට ගොස් තවත් තේ තොගයක් ගොඩබාන තෙක්, අපි එහි සතියක් පමණ කාලයක් ගත කලෙමු. මෙම වරාය නගරය ඉතා විශාල අන්තර්ජාතික වෙළෙද පොලක් විය. අප නෞකාවේ සිටි නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුම එම වෙළෙද පොලෙන් එකම වර්ගයේ ඩෝරා දෙකේ ‘කෙන්වුඩ්‘  ශීතකරණ මිලදී ගත් බව මට මතකය. ඉන්පසු සිරියාවේ ලටාකියා වරායට හා ලෙබනනයේ  බීරූට් වරායට ගොස්, ඉතිරි තේ පෙට්ටිද ගොඩ බා අවසන් කර අපි ආපසු එම මාර්ගයේම කොළඹ වරාය බලා පැමිණියෙමු. ආපසු ගෙන ඒමට වෙළෙඳ ද්‍රව්‍යමය තොග නොතිබුන හෙයින්, අප නෞකාව කොළඹට පැමිණියේ හිස් ගබඩා සහිතවය. ටික දිනකට පසු මම කරෙයිනගර් ආයතනයේ රාජකාරි  කිරීමට යාපනය බලා පිටත් වූයෙමි.   

කොටි පොල්ලේ පහරදීම

කොටි පොල්ලේ පහරදීම

අවුරුදු 30 ක මුහුදු යුද්ධයේ නාවික හමුදාව විසින් උත්සාහ කරන ලද නොයෙකුත් යුද්ධෝපක්‍රම අතරින් කොටි පොල්ල එක් වකවානුවක ප්‍රධාන තැනක් ගත්තේය. එය සම්පූර්ණයෙන්ම අසාර්ථක වුවත් එය ක්‍රියාත්මක කරද්දී දැන් පසුපස බලා සිනාසිය හැකි බොහෝ දෑ සිදුවිය. 

වර්ෂ 1987 පමණ මම කොළඹ නැව් තටාංකාගනයෙහි නිපදවන ලද දීර්ඝ මුර සංචාරක යාත්‍රාවක අණභාර නිලධාරියා වශයෙන් කටයුතු කළෙමි. මීටර් 20 ක් දිගින් යුත් මෙම යාත්‍රා ප්‍රමාණයෙන් හා අනෙකුත් පහසුකම් වලින් එම කාර්යය කිරීමට හොදින් ගැලපුනද, ඒවායේ වේගය - පැයකට නාවික සැතපුම් 15 ක් පමණ - ත්‍රස්තවාදී යාත්‍රා හඹා ගොස් අල්ලා ගැනීමට ප්‍රමානවත් නොවූ හෙයින් පසුව සේවයෙන් ඉවත් කෙරුනද, අසූ ගණන්වල වේග ප්‍රහාරක චීන ගන් බෝට්ටුවලට කෙලින්ම පහතින්, නාවික හමුදා නැව් පෙල ගැස්මේ තිබූ යාත්‍රා වර්ගය විය.

අණභාර නිලධාරියා ඇතුළුව සාමාන්‍යයෙන් දොලොස් දෙනෙකු ගෙන් පමණ සමන්විත නැව් කණ්ඩායමක් මෙම යාත්‍රාවකට අයිති විය. නැව් මුළුවට දවස් තුන හතරකට සෑහෙන්නට ආහාර හා ජලය ගෙන යා හැකි මෙම යාත්‍රාවල, යාපනය ප්‍රදේශයේ මුර සංචාරය කිරීමේදී එකල සාමාන්‍ය සංචාර කාලය දින දෙකකට සීමා විය. දින දෙකක් මුහුදේද, ඉන්පසු කරෙයිනගර් නාවික කදවුරේ, දින දෙකක විරාමයකකින් පසු නැවත දින දෙකක මුර සංචාරයක් දිගින් දිගටම ක්‍රියාත්මක වුනි. සාමාන්‍ය චර්යාව මෙය වුවද, මුහුදේ යම්කිසි කලබැගෑනියක් හෝ  සිදුවන්නට තිබෙන යම් සිද්ධියක් පිළිබදව රහස් තොරතුරක් ලැබුනොත්; බොහෝ විට සිදුවුනු පරිදි, විරාමයෙහි තිබෙන යාත්‍රාද මුහුදට යැවීම සිදුවිය.

මුහුද ඉතාමත් රළු අවස්ථාවලදී තරමක් දුෂ්කර වුවද, මේවායෙහි ජීවිතය ප්‍රියජනක එමෙන්ම වික්‍රමපූර්ව සහ අභියෝගාත්මක විය. සාමාන්‍යයෙන් දහවල ආහාරය කඳවුරේදී ගෙන දහවල් දෙකට පමණ කඳවුරෙන් පිට වී, මෙහෙයුම් නිලධාරී විසින් තම යාත්‍රාව සදහා වෙන්කර ඇති මුහුදු ප්‍රදේශය වෙත ගමන් කර, මුළු රාත්‍රියම වාගේ එම ප්‍රදේශයේ රේඩාර් යන්ත්‍ර මාර්ගයෙන් සැක කටයුතු පිළිබද සොයා බලමින්, එමෙන්ම ඉන්දියානු මුහුදු සීමාවේ සිට ශ්‍රී ලංකා මුහුදට ඉස්සන් ඇල්ලීම සදහා පැමිණෙන ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් යාත්‍රා නවතාලීම, අප විසින් කෙරුණු ප්‍රධාන කාර්යයන් විය. කරෙයිනගර් සිට බටහිර පැත්තට ඩෙල්ෆ්ට් හෝ තලෙයිමන්නාරම පැත්තටද. එසේත් නැත්නම් කරෙයිනගර් වලින් නැගෙනහිරට කන්කසන්තුරේ හෝ පේදුරුතුඩුව පැත්තටද, මෙම ක්‍රියාකාරී ප්‍රදේශ වෙන්කර තිබුනි.   

සමහර විට දහවල් කාලයේදී එම මුර සංචාර ප්‍රදේශයේ නාවික හමුදාවේ විශාල යාත්‍රාවක් තිබුනේ නම් දහවල් කෑමට එවැනි යාත්‍රාවකට අසබඩ යාමට බොහෝ අණභාර නිලධාරීන් කැමැත්තක් දැක්වූයේ, ටික වේලාවක් හෝ තමන්ගේ යාත්‍රාවට වඩා විශාල යාත්‍රාවක පහසුකම් වූ ලොකු නාන කාමරයක ස්නානය කිරීම වැනි පහසුකම් විදීමටය. මෙහිදී විශේෂයෙන්ම යාත්‍රා දෙකේම පිළියෙල කරන ලද ආහාර එක මේසයක තබාගෙන, දීසි දහයක පමණ පොහොසත් ආහාර වේලක් ගැනීමට ලැබීමද මෙවැනි මුණ ගැසීම්වල තිබූ තවත් වාසියක් විය.

මෙකල ත්‍රස්තවාදීන් විසින්, ඉන්දියාවේ නැගෙනහිර වෙරළේ සිට නොයෙකුත් යුධ උපකරණ සහ සැපයුම්, යාපනය අර්ධද්වීපය වෙත ගෙනාවේ පෝක් සමූද්‍ර සන්ධිය හරහාය. මෙම සැපයුම් ප්‍රවාහනය කිරීම සදහා ඔවුන් මුලදී සාමාන්‍ය ධීවර යාත්‍රා පාවිච්චි කල හෙයින්, අප යාත්‍රාවල වේගය ඒවා ලුහුබැඳ ගොස් අල්ලා ගැනිමට තරම් ප්‍රමාණවත් විය. එහෙත් ඔවුන් එන්ජින් අශ්ව බල ප්‍රමාණය වැඩි කිරීමෙන්, එන්ජින් ගණන වැඩි කිරීමෙන් සහ යාත්‍රාවේ සැලසුම වැඩි දියුණු කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ වේගය වැඩිකර ගත්හ. අපට තිබූ මුර යාත්‍රා ප්‍රමාණය සීමා සහිත වීම නිසා, තලෙයිමන්නාරමේ සිට මුලතිව් ප්‍රදේශය දක්වා වූ සැතපුම් සිය ගණනක වෙරළ තීරය වෙත සැපයුම් ගෙන ඒමට උත්සාහ කරන,  දිනෙන් දින වේගය වැඩිකර ගන්නා ත්‍රස්තවාදී බෝට්ටු නැවැත්වීම ඉතාමත් දුෂ්කර කාර්යයක් විය. මෙයට විසදුමක් ලෙස ත්‍රස්තවාදී බෝට්ටු නිතරම පැමිනෙන ස්ථාන අසල ගැඹුරු මුහුදෙහි පැරණි වෙළද නැවක් නැංගුරම් ලා, එම නෞකාවේ සිට වල්ලම් යාත්‍රා දුසිමක් පමණ, මුහුදේ  සැතපුම් දහයක් පමණ ප්‍රදේශයක යෙදවීමට සැලසුම් කෙරිණ.

මේ සදහා වල්ලම් යාත්‍රාවල මුහුදු යාමේ පලපුරුද්දක් ඇති ධීවරයන් පිරිසක් නාවික හමුදාවේ ස්වෙච්චා අංශයට බදවා ගැනුණි. මට මතක හැටියට ඔවුන්ට ස්වෙච්චා අංශයේ මෙන් සම්පූර්ණ නිල ඇඳුමක් නිකුත් නොකෙරිණ.ඔවුන් ඇන්දේ නිල් පැහැති ඝන රෙද්දකින් මැසූ අත්කොට කමිසයක් සහ නිල් පැහැති කොට කළිසමකි. මෙම, වල්ලම් යාත්‍රා මගින් ත්‍රස්තවාදී යාත්‍රා ශ්‍රි ලංකා වෙරළට පැමිණීම වැලැක්වීමට උත්සාහ කිරීමේ ප්‍රයත්නය, එකල හැදින්වූයේ ‘කොටි පොල්ල‘ යනුවෙනි. මෙම යෙදුම නිල නාමයක්ද එසේත් නැත්නම් එකල නාවික පුද්ගලයන් අතර පාවිච්චි වුනු අනවර්ථ නාමයක් දැයි මට හරියට මතක නැත. යාපනයේ කලපුවට දකුණින් මෙවැනි කොටි පොල්ලක් ස්ථාපිත කෙරුණි. 

සිංගප්පූරුවෙන් ඒ දිනවල මිලදී ගන්නා ලද, පාවිච්චියෙන් ඉවත් කරන ලද්දාවූ, කොටා සමාගමේ නැව් දෙකක් මේ සදහා යොදා ගැණින. කොටි පොල්ල ක්‍රියාන්විතයේ මෙම නෞකා හදුන්වන ලද්දේ මව් නෞකා නමිනි (mother ship).

මෙයින් එකක් නැංගුරම්ලා තිබුනේ, මන්ඩතිවු දුපතට දකුණින් සැතපුම් 15 – 20 පමණ දුරිනි. මට මතක හැටියට, වල්ලම් යාත්‍රා පහලොවක් පමණ, මෙම නෞකාවට අනුයුක්ත කර තිබුණි. ස්වෙච්චා නාවික හමුදාවට මේ සදහා බදවා ගත්, ධීවරයන් හතර පස් දෙනෙකු ආයුධ සන්නද්ධව, හවස් වරුවේ නැවෙන් පිටත් වී, නැවේ දෙපැත්තේ නැගෙනහිර - බස්නාහිර අක්ෂයෙහි සැතපුම් තුන හතර පරතරයකින්, මෙම වල්ලම් ස්ථාන ගතකර, මුළු රාත්‍රියේම පරීක්ෂාවෙන් සිට, ආපසු උදෑසන නෞකාවට පැමිණීම, ඔවුන්ගේ දෛනික රාජකාරිය විය. සැලසුම් අවධියේදී මෙය පහසු කාර්යයක් සේ පෙනුනද, සැර මුහුදේ මෙවැනි පද්ධතියක් පවත්වා ගැනීම, ඉතාමත් දුෂ්කර වූ අතර, මෙලෙස එතරම් හමුදා පුහුණුවක් හා පසුබිමක් නොමැති, ධීවරයන් ගෙන් මෙවැනි දුෂ්කර රාජකාරියක නිරතවීම, බලාපොරොත්තු වීමටද අපහසුය.

විශේෂයෙන්ම මුහුද අධික ලෙස චන්ඩ දිනවල වල්ලම්වල ඇතිවූ යාන්ත්‍රික ප්‍රශ්ණ, නැංගුරම් කැඩීයාම් සහ නියමිත ස්ථානයෙන් වෙනත් ප්‍ර‍දේශ වලට ගසාගෙන යාම් වැනි ප්‍රශ්ණ නිසා ගුවන් විදුලි සංඥා වලින් අපගේ සන්නිවේදන ජාල පිරී ගියේය. මේ අතර සන්නිවේද ජාලයන්හි පැවතිය යුතු විනයද, බිදෙන්නට පටන් ගත්තේය. අවසානයේ මෙම කොටි පොලු පවත්වා ගැනීම භයානක සිහිනයක් බවට පත්විය. රාත්‍රියේ සමහර විට බියට හෝ කෝපයට, එසේත් නැත්නම් පුරුද්දට තමන්ගේ බෝට්ටුවල ඇති රේඩියෝ උපකරන වල බොත්තම් ඔබා නරක වචන කියන්නටද සමහරෙකු පෙලඹුනහ. 

මෙම අවුල් සහගත තත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, එක් වැසි දිනෙක රාත්‍රියක මෙම නෞකාවේ නිලධාරියෙකු හට පහරදීමක් සිදුවිය. හොල්මන් නෞකාවක් මෙන් විශාල වූ, එමෙන්ම අදුරෙන් බරවූ නැවේ, මෙම නිලධාරියා රාත්‍රී යම් කාර්යයක් සදහා ඇවිදිද්දී, ඔහුට පොල්ලකින් පහර දී තිබිණ. කරාටේ සූරයෙකු වූ එම නිලධාරියා, සැගවී සිටි පොල්ලෙන් පහර දෙන විට, පහරින් බේරීමට අතක් ඔසවද්දී පොලු පහරින් අතේ අසථියක් කැඩී, බරපතල ලෙස තුවාල සිදුවුණි. මෙලෙස හමුදාවක නිලධාරියෙකුට පහරදීම, බරපතල විනය කඩකිරීමක් වෙයි. මෙම පහරදීම සම්බන්ධව පරීක්ෂණයක් සිදුකිරීමට පරීක්ෂණ මංඩලය ලෙස, එකල මුර සංචාරක යාත්‍රාවක අණභාර නිලධාරියාව සිටි මාද, කරෙයිනගරි කඳවුරේ තවත් නිලධාරීන් දෙදෙනෙකුද පත් කෙරිණ.

අප දෙදෙන, මෙම විභාගය සදහා මව් නෞකාවට පැමිණෙන විට, එහි අණභාර නිලධාරියා බියට පත්ව සිටියේ නෞකාවේ විනය පවත්වා ගැනීමේ, යම් අඩු පාඩුවක් ඇතැයි, අප විසින් අපගේ වාර්ථාවේ අඩංගු කලහොත්, ඔහුටද ප්‍රශ්ණ වලට මුහුණදීමට සිදුවන නිසාය. විභාගය පටන් ගැනීමට පෙර, මෙම පහරදීම සිදුකරන ලද්දේ, එතරම් පුහුණුවක් නොමැතිව බදවා ගන්නා ලද, ධීවරයන් විය හැකියැයි බොහෝ දෙනෙකු අතරේ හැඟීමක් විය. එහෙත් පරීක්ෂණය කරගෙන යද්දී, අපට වැටහුනේ නැවේ සේවය කල ස්වෙච්චා නාවිකයන් හා ස්ථීර නාවික හමුදාවේ නැවියන් අතර යම් ඝට්ටනයක් පවතින අතර, පහර දීමට ලක්වුනු නිලධාරියාද, ස්වෙච්චා නිලධාරියෙකු වූ හෙයින්, සමහර විට ඔහු ස්වෙච්චා නැවියන්ට වැඩිපුර සලකන බව සැකකර, ස්ථීර නාවික හමුදාවේ නැවියන් මෙම පහරදීම සිදු කර ඇති බවයි.

පරීක්ෂණය අවසානයේ, තරුණ නැවියන් දෙදෙනෙකු වෙත සැකය ප්‍රධාන වශයෙන් යොමු වුනද, ඇහින් දුටු සාක්ෂි හෝ මෙය සිදු කරන ලද්දේ ඔවුන්මදැයි සැක හැර ඔප්පු කිරීමට, සාක්ෂි ලැබුනේ නැත. පරීක්ෂණ වාර්තා උතුරු ප්‍රදේශයේ ආඥාපතිවරයා වෙත ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසුව, සැක කරුවන් කෙසේ හෝ සොයා ගැනීමට බලවත් උනන්දුවක් තිබූ හෙයින්, ඔවුන් දෙදෙනාගෙන් පාපෝච්චරණයක් ලබාගැනීමේ බලාපොරොත්තුවෙන්, කරෙයිනගර් කඳවුරෙහි අත් අඩංගුවට පත් කරන ලදී. සාමාන්‍ය යෙන් එකල ඕනෑම කඳවුරක, මෙලෙස අත් අඩංගුවට පත්වන නැවියන්, රදවා තබන ලද්දේ, ක්වාටර් මාස්ටර් රාජකාරී කල කඳවුරේ ප්‍ර‍වේශ ශාලාවේ පැත්තකය.

එකල කඳවුරේ සිටි ජේෂ්ඨ නිලධාරියෙකු, මෙම නැවියන්ගේ පාපෝච්චාරණය, අප, පරීක්ෂණ මංඩලයට ලබා ගැනීමට නොහැකි වීම නිසා, අප සමච්චලයට පත්කර ඔහු එය ලබාගෙන පෙන්වීමට මෙන්, අප දෙදෙනාත් සමග එම නැවියන් මුණ ගැසීමට පැමිණියේය. 

කුමක් හෝ හේතුවකට, සමහර විට ප්‍රවේශ ශාලාවේ (quarter master lobby) සිටින අයගෙන් මොවුන් තනිකර ගන්නට වන්නට පුලුවන, මේ දෙදෙනා ගෙන් ප්‍රශ්න ඇසුවේ එකල නිලධාරී නිවාසය සහ ප්‍රවේශ ශාලාව අතර හරිමැද වාගේ පාරේ මැද, කොන්ක්‍රීට් ව්‍යුහයක් මත තබා තිබුනු ත්‍රස්තවාදීන්ගේ පිපිරුමකට ලක්වුනු ටෝනි ක්‍රාෆ්ට් වර්ගයේ යාත්‍රාව තිබුනු තැන සිටය. මේ යාත්‍රාව කයිට්ස් ලැගූන් එකේ යද්දී යම් පිපිරුමකට අසුව අකර්මන්‍ය වූ හෙයින් මෙලෙස කලකට පසු ගොඩට ගෙනවිත් ස්මාරකයක් ලෙස සවිකර තිබුනි. එකල මෙය දකින හැම විටකම වාගේ මට මතක් වුනේ ලංකාවේ තිබෙන පරංගි සහ ලන්දේසි බලකොටුය. විශේෂයෙන්ඒම වා දෙස අප බලන සැම විටම අප ලැජ්ජා විය යුතු වුවත් අපි ඒවා අමාරුවෙන් සංරක්ෂණය කරගෙන ඒවා දෙස බලා ආඩම්බර වීමය.     

 ඉන්පසු තර්ජනාත්මක ලෙස ඔවුනට කථාකර, ඔවුන් බිය ගන්නට උත්සාහ කලත්, සාර්ථක පිළිතුරක් ලබා ගැනීමට නොහැකි විය. නාවික හමුදාවේ අවුරුදු දෙකක කෙටි සේවා කාලයක් තිබූ හෙයින්, ඔවුන් රැකියා අහිමි වේයැයි බියකර, පිළිතුරක් ලබාගැනීමට ඊලගට ඔහු උත්සාහ කළේය. විශේෂයෙන් මෙම තරුණයන් අනුරාධපුර ප්‍රදේශයේ පදිංචි කරුවන් වූ බැවින්, ඔවුන් දුප්පත් ගොවි දරුවන් යැයි සිතූ, අප නිලධාරියා ඔවුන්ට රැකියා අහිමි වුවහොත්, ඔවුන් වැටෙන කරදරය වක්‍රාකාරයකින් පෙන්වීමට, සිතා මෙලෙස ප්‍රශ්ණ ඇසීමට පටන් ගත්තේය.

“තමුන්ගේ පියාගේ රැකියාව කුමක්ද?“

“අනුරාධපරයේ ලංකා බැංකුවේ ප්‍රාදේශීය කලමනාකරු“. ඒ අරමුනින් ප්‍රශ්ණ ඇසීම මුල් ප්‍රශ්ණයෙන්ම අවසන් විය.                                  

1982 දී ඉරනතිව් දූපතේ ජනමත විමසීමේ ඡන්දය පැවැත්වීම.

1982 දී ඉරනතිව් දූපතේ ජනමත විමසීමේ ඡන්දය පැවැත්වීම.

ඉරනතිව් උතුර සහ ඉරනතිව් දකුණ, දූපත් දෙක දැන් පිහිටා තිබෙන්නේ, කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කයේ පූනකරී ප්‍රාදේශීය ලේඛම් ප්‍රදේශයේය.  1984 පෙබරවාරි මස අලුතෙන් කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කය ඇතිකරන විට ඒවා යාපනය දිස්ත්‍රික්කයෙන් ඉවත්වී කිලිනොච්ච් දිස්ත්‍රික්කයට අයිති විය. ඒවා පිලිවෙලින් වර්ග කිලෝමීටර් 4.22 ක් හා 1.71 ක භූමි  ප්‍රමාණයකින් යුක්තය. උතුරු ඉරනතිව් දූපත හා එහි සහෝදර දකුණු දිවයින, ඕලන්ද පාලන සමයේදී, පිලිවෙලින් එන්කුයීසන් හා හූන් යන නම් වලින් හැදින්වූ බව සදහන් වේ. සිංහලෙන් මේවා එරන්දූව සහ ඌනදූව ලෙස ව්‍යවහාර වෙයි.

1982 මම කරෙයිනගර් නාවික කඳවුරේ, උප ලුතිතත් වරයෙක් වශයෙන් සේවය කලෙමි. එකල කඳවුරුවල සිටියේ ඉතාම සුළු පිරිසක් වූ අතර, මා එහි විධායක නිලධාරියා ලඟට සිටි ජේෂ්ඨතම විධායක අංශයේ නිලධාරියා වූයෙමි. ඒ එහි තිබූ මුර සංචාරක යාත්‍රාවල නිලධාරීන් හැරුනුවිටය.

1982 ජනමතය විමසීමේ ඡන්දය පැවැත්වෙන කාලය වනවිට, යම් තරමකට යාපනයේ ත්‍රස්තවාදයේ අවලක්ෂණ මුහුණ හිස ඔසවමින් තිබුණු අතර, එහෙත් හමුදා තමන්ගේ එදිනෙදා රාජකාරි කටයුතු, වෙනසක් නොමැතිව කරගෙන ගියහ. මේ වන විට පොලිස් පරීක්ෂක ටී.එල්.බී. බැස්ටියෙන් පිල්ලෙයි, මන්නාරමේදී ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මරාදමා, අවුරුදු හතරක් පමණ ගතව තිබුනු අතර, උතුරු ප්‍රදේශයේ යම් ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා සිදුවීමේ පෙර නිමිති, 

දැනෙන්නට පටන්ගෙන තිබුණි

ජනමත විචාරනය 1982 දෙසැම්බර් මස පැවැතුනේ, මෙවැනි වාතාවරණයක නිසා, එහි ආරක්ෂාව පිළිබදව සාකච්ඡාවක්, යාපනයේ කච්චේරියේදී පැවැත්වින. මමද, කරෙයිනගර් කඳවුරේ එවකට අණදෙන නිලධාරියාව සිටි කමාන්ඩර් ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. ඊ.සී. ප්‍රනාන්දු සමග, මෙම සාකච්ඡාවට සහභාගි වුනෙමි. සාකච්ඡාවේදී තීරණය කරගත්තේ, ඡන්දය පැවැත්වීමේදී, එය ත්‍රිවිධ හමුදාවේ සහ පොලීසියේ ආරක්ෂාව යටතේ පැවතිය යුතු බවත්, ඡන්දයට පෙරදින සිට ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන, හමුදා සහ පොලිස් ආරක්ෂාව යටතේ පවත්වා ගතයුතු බවත්ය. ඡන්ද පත්‍රිකා රැගෙන යාම සහ ආපසු කච්චේරිය වෙත රැගෙන ඒමද, මධ්‍යස්ථානයට වගකිව යුතු හමුදාව විසින් කලයුතු බවත්ය.

ප්‍රදේශයෙහි ඡන්ද මධ්‍යස්ථානවල ආරක්ෂාව හමුදා තුන අතර, බෙදාගත් අතර පොලීසිය හමුදා තුන සමගම එකතුව වැඩ කිරීමට තීරණය කෙරුනේ, ඔවුන් සතු යම් නීතිමය බලතල හමුදා සාමාජිකයිනට නොතිබුනු බැවිනි.

නාවික හමුදාවට විශේෂයෙන්ම රාජකාරියේ ස්වාභාවය අනුව, දූපත්වල සහ මුහුදට කිට්ටු මධ්‍යස්ථානවල ආරක්ෂාව භාරවුනි. ඉරනතිව් දූපත්වල ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන පවත්වාගෙන යාමේ වගකීම මා වෙත පැවරිණි. එම දූපතට සන්නිවේදන නොතිබුනු හෙයින්, සන්නිවේදන ස්ථාපිත කර, අනෙකුත් අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය කරගැනීම සදහා, අපගේ කණ්ඩායමට දින දෙකකට කලින්, පිටත්වීමට සිදුවිය.

 වී. එච්. එෆ්. උපකරණ සහ ඇන්ටෙනාද රැගෙන මිට්සුබිසි ජීප් රථ දෙකකින් පිටත්වූ අප, යාපනය නගරයට නැගෙනහිරින් පිහිටි සංගුපිඩ්ඩි ෆෙරියෙන් වාහනයත් සමග එතෙර වුනෙමු. මෙම ෆෙරියේ ගමන් කරද්දී, එකල මා දන්නා හදුනන, පලාලි යුධ හමුදා කඳවුරේ සිටි, බුද්ධි නිලධාරියෙකු දුටු මම ඔහුට කථා කරන්නට උත්සාහ කලවිට, ඔහු මා මඟහරිනු දැක, මම ඔහුට කථා නොකර සිටියෙමි. ඊලග වතාවේ මා මුණ ගැසුණු විට, ඔහු එදින රහස් තොරතුරු සෙවීමට යමින් සිටි නිසා, නිළ ඇඳුම් ඇඳ සිටි මා සමග කථා කලහොත්, ඔහු පිළිබදව ත්‍රස්තවාදීන්ට දැන ගැනීමට ලැබිය හැකි හෙයින්, එසේ මඟහැරිය බව කියා ඔහු මගෙන් සමාව ඉල්ලූ බව මට මතකය.

සංගුපිඩ්ඩි ජෙටියෙන් දකුණට පැමිණ අපි A 32 හරහා වෙරල දිගේ ඇති පාරේ, ඉරනතිව් දූපතට බෝට්ටු යන ජෙටිය වෙතට පැමිණියෙමු. එම ජෙටිය පිහිටා තිබුනේ වාලෙයිපාඩු නමැති ස්ථානයේය. මෙම ගමන බොහෝ කලකට පෙර සිදු වුවද, එම මාර්ගය දිගේ එනවිට, මා දුටු ස්වාභාවික දර්ශනයන්, විශේෂයෙන්ම විල්ලු සහ කලපුද, ඒ ආශ්‍රිතව තිබුණු පඳුරු සහ මොනරුන් මුවන් වැනි කුඩා සතුන් ගෙන් ගහන වූ බව මට මතකය.

අපි දහ දෙනෙකු පමණ, මෙම ස්ථානයේ අපි පැමිණි මිට්සුබිෂි ජීප් රථ දෙක නවත්වා, ඉරනතිව් දූපත බලා යාමට, රජයෙන් යොදා තිබූ, වල්ලමකට වඩා තරමක් විශාල යාත්‍රාවේ නැගී, දූපත වෙතට ගියෙමු. මේ සඳහා පැය දෙක තුනක කාලයක් පමණ, ගත වූ බව මට මතකය. මෙම යාත්‍රාව සතියකට වරක්, මෙලෙස වාලෙයිපාඩු සිට දූපත වෙත යන බවත්, දූපතෙහි ජනයා ඔවුන්ගේ සියලු කටයුතු සඳහා, ප්‍රධාන භූමිය වෙත පැමිනෙන්නේ සහ ඔවුන්ගේ තැපැල් ලිපි ලබාගන්නේ, මෙම යාත්‍රා මගින් බව, අපට දැන ගන්නට ලැබුණි.

දූපතට ගියපසු, එය ඉතාම මනරම් එමෙන්ම අපි බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා බොහෝ වෙනස් බව පෙනුනි. ඉතාම අලංකාර වෙරළකින් යුක්ත වූ දූපතෙහි, මැද තරමක් උස් ප්‍රදේශයක විශාල පල්ලියක් තිබුණි. වැහි කාලයට පල්ලියේ වහලට වැටෙන ජලය, පිහිලි වලින් එකතුකර, වැස්ස නැති කාලයට ප්‍රයෝජනයට ගැනීම සඳහා එකතුකර ගැනීමට සාමාන්‍යයෙන් මිනිසෙකුට ඇවිද ගෙන ගිය හැකි තරම් උස, භූගත ටැංකි  පල්ලිය ආශ්‍රීතව ඉදිකර තිබිණ. දූපතෙහි ජනගහනය කොපමණ දැයි මට දැන් මතක නැති වුවද, දූපතේ ඡන්ද දෙසීයක් පමණ තිබූ බව මතකය.

දූපතේ තවත් විශේෂ දර්ශණයක් වූයේ, යුරෝපයේ රටක මෙන්, ඒකාකාරී ලෙස බොහෝ දුර විහිදෙන තණබිම්ය. මෙම තණබිම්වල එළුවන් සහ බැටලුවන් රංචු විශාල ගණනක් විසිරී තණ කමින් සිටියේ, හරියටම අපි එකල පික්චර් පෝස්ට්කාඩ්වල දකින දර්ශනයන් සිහිගන්වමිනි. මෙලෙස බැටලුවන් ඇතිකිරීම ආරම්භ කරන ලද්දේ, එම දේවස්ථානයේ කලින් සිටි, යුරෝපීය දේවගැතිවරයෙකුගේ මූලිකත්වයෙන් බව දැනගන්නට ලැබිණ.

අපි මුලින්ම කඳවුර සමග සන්නිවේදන පවත්වා ගැනීමට, VHF සංඥා පද්ධතිය සවිකර ගැනීම සඳහා, උස් තැනක ඒරියල් එක ගැටගසා, උත්සාහ කලද මව් කඳවුර සමග සම්බන්ධතා ඇතිකර ගැනීමට හැකිවූයේ නැත. ඉන්පසුව කඳවුරෙහි, සංඥා මධ්‍යස්ථානය හා අපව VHF මගින් සම්බන්ධ කර තබා ගැනීමට, මුර සංචාරයේ යොදවා තිබූ යාත්‍රාවක්, දූපත අසල තැබීමට කරෙයිනගර්හි ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා එළාර ආයතනය කටයුතු කළේය. මෙලෙස පැමිණි යාත්‍රාවෙහි අණභාර නිලධාරියා වශයෙන් කටයුතු කලේ පසුව සටනේදී මියගිය එකල ලුතිනන් වරයෙකු වූ ශාන්ති කුමාර බහාර් බව මට මතකය.

අප කණ්ඩායමේ ආහාර සඳහා ‘කෑෂ් පර්චස්’ අපට මුදල් ලැබී තිබුන හෙයින්, අපි දූපතේ ග්‍රාමසේවක වරයා මගින් අපට ආහාර සපයා ගැනීමට කටයුතු කලෙමු. අපගේ ආහාර සඳහා එදින හවස එම ආහාර සපයන්නා විසින්, අප කැමති බැටලු මස්ද එසේත් නැත්නම් එළු මස්දැයි විමසා සිටියේ, මේ සඳහා කුමන සතෙකු මැරිය යුතු දැයි තීරණය කිරීමටය. දූපතේ පල්ලියේ සිංහල සේවකයෙකු සිටියේය. බංඩා නමින් යුත්වූ, ඔහු මහනුවර කඩුගන්නාවේ සිට දේවගැතිවරයෙකු සමග කුඩා කාලයේ දූපතට පැමිණ, එහි මුලු ජීවිතයම ගත කිරීමට තීරණය කල බව, මා සමග පැවසුවේය.මෙම දූපතේ තමන්ගේ ජීවිත කාලයටම, ප්‍රධාන භූමියට ගොස් නොමැති පුද්ගලයින් බොහෝ දෙනෙකු සිටින බව, මා දැන ගත්තේද ඔහුගෙනි.

ජනමත විචාරණ ඡන්දය සාමකාමීව පැවැත්වුනු අතර, ලියාපදිංචි වී සිටි ඡන්දදායකයින් සියලු දෙනාම ඡන්දය ප්‍රකාශ කල බව, දූපතේ ග්‍රාමසේවක ඡන්දය අවසානයේ මට පැවසුවේය. ඡන්දය අවසන හවස පහට පමණ අපි දූපතෙන් පිටත්වී, වාලප්පාඩු වෙත පැමිණ, එතන නවතා තිබූ අපගේ ජීප් රථ වලින්, යාපනය කච්චේරිය වෙත පැමිණියෙමු. එදින යාපනය කච්චේරිය වෙත පැමිණි, අවසාන ඡන්ද පෙට්ටි කිහිපය, පලෙයිතිව් ඡන්ද පොලෙන් පැමිණි ඡන්ද පෙට්ටි වූ අතර, පසු කලෙක යුද්ධය වර්ධනය වී, ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මෙම දූපත, ඔවුන්ගේ කඳවුරක් ලෙස පාවිච්ච් කිරීම නිසා, දූපත ජනශූන්‍ය ස්ථානයක් බවට පත්විය. ඉන්දියාවෙන්, ඉන්දියානු ට්‍රෝලර් යාත්‍රා භාවිත කරගෙන, යුධ සැපයුම් සහ ඉන්ධන ත්‍රස්තවාදීන් වෙත ගෙන ඒමේ හුවමාරු මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස මෙම දූපත පාවිච්ච් කෙරිණ. 1998 දී ත්‍රස්තවාදීන් විසින් වෙඩි තබා බිම හෙලන ලද, ලයන් එයාර් ගුවන් යානයේ කොටස්ද, පසුව සොයා ගනු ලැබුවේ මෙම දූපත කිට්ටුව මුහුදේදීය.  

යුද්ධයේ අවසාන කාලයේ මෙම දූපත නැවත අප අත්පත් කරගත්තේ 2009 යුද්ධය අවසන් වීමට ටික කලකට පෙර තරමක මුහුදු සටනකින් පසුවය. ඒ තලෙයිමන්නාරමේ  තිබූ රැබ්ස් බෝට්ටු වලින්ල මා එහි ආඥාපතිවරයාව සිටියදීය.

   

Soothsayers, Oracles and clairvoyants who changed the course of history of the nation

Soothsayers, Oracles and clairvoyants who changed the course of history of the nation

History of our nation had been full of soothsayers and prophesies. The beginning itself starts with a prophesy; Sinhabahus mother’s parents were told by soothsayers  when she was  just a  princes that she will be a bad girl and one day she will cohabitate a lion. Now she tries to live up to the prophesy,   run away from palace and joins a inter-country trade caravan in disguise.  The caravan, is attacked by a gang of bandits I suppose and whilst traders run away, the runaway princes runs towards probably the gang leader and befriends him.

The bandit takes the princes and a nation is born. Three generations down, king Panduwasdewa is told that his daughter’s son will kill his uncles and become the king. So everybody gets together and setup the stage for that to happen. At the end the prince raises an army kill 8 out of his ten uncles and make the other two, one, the night king and mayor of the capitol and the other a provincial ruler of province called Giri.  If the prophesy was not made perhaps Pandukabaya wouldn’t have been sent out, trained secretly by Brahmin Pandu ,and given money to fund the army . So it was not the prophesy , it is the subject actors trying to make the prophesy true.

Then few generations down prince  vatta gamini abhaya kills the usurper who killed his brother , the previous king to make himself king  but  he doesn’t even have few months to consolidate his reign before receiving a letter from a pretender called Thissa. Apparently this Thissa has been told by a soothsayer that one day he will become king and he doesn’t want to wait until prophesy takes place, he raises an army and sends a letter to king asking for peaceful transfer of power.

Reigning king however managed to get rid of him because coincidently an Indian invasion takes place exactly at that time. Otherwise this prophesy would have even prevented building of Abhayagiriya and also writing of three pitaka at mathale because both these events and many other buildings , including Dambulla temple was built by king Vatta gamini abhaya.

And another strange prophesy changes the history right after the reign of king Yasalalaka Thissa , of Suba saha Yasa fame. In the middle of his period in office , he was told that a person called Vasabha will kill him and usurp  his kingdom. He doesn’t waste time although he has come into this kingship through a joke. He orders everybody in his kingdom with the name of Vasabha to be killed. One Vasaba, who lives in the household of king’s army commander escapes killing spree and raises an army. He defeats the king and marries the widow of his uncle, the army commander who falls in the final battle. Even here, if king was not killing all the Vasabas , this vasaba  wouldn’t have escaped and raise an army.

There are many more examples like sirisangabo chapter where Prophesies are changing history not because they are true but because somebody taking them seriously and trying to make them, take place. Sounds familiar?

සාමාන්‍ය ප්‍රශ්න සහ උභතෝකෝටික ප්‍රශ්න

රාජ්‍ය පාලනයේදී සහ යුද්ධයේදී වැඩියෙන්ම සිදුවන්නේ ප්‍රශ්න විසඳීමය. ප්‍රශ්න විසඳීමට ඇති හැකියාව දැන් නායකයෙකුට තිබිය යුතු අත්‍යවශ්‍ය ගුනාංගයක් ලෙස සලකන්නේ ඒ නිසාය.

ප්‍රශ්න වලත් සාමාන්‍ය ප්‍රශ්න සහ උභතෝකෝටික ප්‍රශ්න යැයි ප්‍රශ්න වර්ග දෙවර්ගක් තිබේ. සාමාන්‍ය ප්‍රශ්න වලට ටිකක් කල්පනා කර බැලූ විට පැහැදිලි විසඳුමක් තිබේ. එහෙත් උභෝතකෝටික ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් කීපයකි. එකක්වත් පැහැදිලි නැත.

උදාහරණයක් ලෙස ක්‍රිස්තු පූර්ව 43 යුද්ධයකින් පැරද පලා යන වට්ඨගාමිණි අභය රජු දෙස බලමු.

ඔහු රජ වූ මුල් වසරේම දකුණු ලක වැදගත් පවුලක තිස්ස නම් තරුණයෙකුට, අනාවැකි කරුවෙකු විසින් ඔහු අනාගතයේ ලංකාවේ රජ වන බව කියයි. තිස්ස අනාවැකිය හරියනකන් ඉන්නේ නැත. ඔහු එය ඇත්ත කරන්නට හමුදාවක් ගොඩ නගා ගයි. රජය ඉල්ලා වට්ඨගාමිණීට ලිපියක් යවයි. රජුට මෙයට පැහැදිලි විසඳුමක් ඇත. එහෙත් හරියටම මේ කාලයේම දකුණු ඉන්දියාවෙන් යුධ සේනාවන් රැගෙන මන්නාරමෙන් ගොඩ බසින සෙනවියන් හත් දෙනෙකු මේ සාමාන්‍ය ප්‍රශ්නය උභතෝකෝටික එකක් බවට පත් කරයි.

ඔවුහුද රජය ඉල්ලා රජුට ලිපියක් එවති. වට්ටගාමිණීට ඇති විකල්පයන් මොනවාද?

• ඉන්දියානු හමුදාව අගනුවරට වඩාත් කිට්ටු නිසා මුලදී ඔවුන් සමග සටන් කිරීම.
• තිස්ස සමග සටන් කිරීම.
• තම හමුදාව දෙකට බෙදා තිස්ස සහ ඉන්දියානුවන් සමග එකවර යුද්ධ කිරීම. 
• කා සමගත් යුද්ධ නොකර පැනයාම.

නමුත් ඔහු ඒ එකක් වත් තෝරා නොගෙන ඒ හැම එකකටම වඩා උපක්‍රමශීලී විසදුමක් සොයා ගනී. ඔහු,

“රාජ්‍යය ඔබේය, ඔබ මන්නාරමෙන් ගොඩබැසී ඉන්දියානු හමුදාව පරදවා එය බේරා ගන්න,“ යැයි පණිවිඩයක් තිස්ස වෙත යවයි.

තිස්ස ගොස් ඔවුන් සමග සටන් කොට පැරද මරුමුවට පත්වේ. දැන් එක් යුද්ධයකින් දුර්වල වී ඇති ඉන්දීය හමුදාවට ගාමණී අභය රජු පහර දේ. එහෙත් දකුණු ඉන්දියානු හමුදාව ඔහු බලාපොරොත්තු වුනාට වඩා ශක්තිමත්ය.  ගාමණි අභයත් පරදී.

දැන් ඔහු තම අස් රථයේ පලා යයි. එහි සිටින්නේ,

• අනුලා දේවිය නැමති ප්‍රධාන රැජිණ, ඇය ඔහුට පෙර රාජ්‍ය කල ඔහුගේ සහෝදරයාගේ බිරිදයි.
• සෝමා දේවී, ඔහුගේම බිරිද.
• මහාකුල කුමරු, අනුලා දේවියගේ පුත් කුමරු.
• මහානාග කුමරු ඔහුගේම පුත් කුමරු.

ලුහුඹා එන ඉන්දියානු ආක්‍රමනිකයින් දැන් වේගයෙන් අස්රියට කිට්ටු වෙයි. අශ්ව කරත්තයේ බර වැඩි නිසා වේගය වැඩි කිරීමට අපහසුය. රාජකීය පිරිස ආක්‍රමනිකයින් ගෙන් බේරා ගැනීමට නම්, කෙනෙකු දැන් බස්සවා රථයේ බර අඩුකල යුතුය. මෙය නම් ඕනෑම රජෙකුට මුහුණදෙන්නට ලැබිය හැකි උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයකි. තීරණයද මොහොතකින් ගත යුතුය.

ඔහු මහා වංශයද කලාතුරකින් රැජිණකට දෙන ගෞරවයක් වන ‘ලස්සන‘ යන විශේෂණය ලබා දී ඇති සෝමා දේවිය, ඔහුගේ මිළකල නොහැකි මානික්‍ය සහිත නලල් කිරීටය දී රථයෙන් බිමට බස්සවයි.

බර අඩු වූ නිසා වේගය වැඩිකර ගන්නා රථය සතුරන්ගෙන් බේරී ඉදිරියට ඇදේ.

දකුණු ඉන්දියානු සෙනවියන් හත් දෙනෙකුගෙන් එකෙකු රූමත් සෝමා දේවිය දැක ඇයත් රැගෙන ආපසු ඉන්දියාවට යයි.

 රජු කැළෑ වැද අවුරුදු 14 ක් ගතකර මහත් දුෂ්කරතා මැද කදුරටින් හමුදාවක් ගොඩනංවා ගෙන ආපසු අනුරාධපුරයට ගොස් ආක්‍රමනිකයා පරාජය කර තම දෙවැනි රාජ්‍ය කාලය අරඹයි.

සෝමා දේවිය රැගෙන ගිය සෙනවියා සමග සාකච්ඡා කර, බොහෝ විට කප්පමක් ගෙවා වන්නට පුලුවන, ඇය ආපසු ගෙන්වා ගනී. මේ අවුරුදු 15 කට පමණ පසුය. ඇය නැවත දෙවන බිසව තනතුරේ පිහිටවා ඇයගේ නමින් සෝමාරාමය නමින් විහාරයක්ද කරවයි.     

Moral dilemmas Vs tactical necessities

Many decisions that leaders take in the war and otherwise have a moral aspect to it and some  tough decisional environments have a dilemma.

 In year   43  BC king Gamini Abaya is faced with a dilemma, a young man , from a powerful family is told by a soothsayer that one day he will be the king of Srilanka. He unfortunately for the king , and himself , does not wait for the prophesy to come true. he take that to his own hands, and raise an army and sends a letter to the king asking for the kingdom, of which the king himself has been crowned only 05 months back.

For the king this is not the only such letter he received that week. Another pretender in the form of seven marauders with a large army from south India has just landed in Mannar harbor and they also send a messenger asking for the peaceful transfer of power.

King has a dilemma; he has two powerful pretenders, one from south India, another from south SL preparing to attack him. He has many choices

1.       Fight Indian invaders first because they are closer to the capitol

2.       Fight pretender from our south first

3.       Divide his forces and fight both at the same time

4.       Surrender to one of them

5.       Flee

He is smarter than that . he sends a reply to Thissa, our own pretender and tells him

“Country is yours, but you have to defeat the Indian army to crown yourself”

Thissa is not as smart as the king I suppose, he takes his army and fights the invaders somewhere between Mannar and Anuradhapura, defeated by them and killed. Usual fate of the leaders who take prophesies too seriously.  Now the invaders, weakened by the battle with Thissa, are marching towards capitol. King takes a stand at Kolombalaka, just north of capitol. Even with the weakened army invaders beat  Gamin  Abaya . King flees in a horse cart which is overloaded to the brim.

In the royal carriage he has

1. His foremost queen, Anula Devi , who was his elder brother, the previous king’s  wife, before he died

2. His own wife Soma Devi

3. Prince Mahacula, previous king’s son

4. Prince Mahanaga, his own son  

The Indian invaders are chasing the royal horse carriage. Enemy on the heel , King must make a decision fast , surrender or lighten the cart so that he can move faster. In warfare those days surrendering is sure death.

 So he has no dilemma in deciding what to do, He decided to lighten the load to make a less burden to the horses.

 But next decision is a as difficult a dilemma as any person would have faced in human history. He has to decide who should be sacrificed to marauding enemy from whom no mercy can be expected.  So what does he do?  He stops the vehicle and in sight of the enemy at heel, let Soma Devi, his own wife descend from the car with his diadem jewel and speed up.

After that its stuff that legends are made of. King hides in the jungle moving from one cave to another, including Dambulla and many in mountains, raises an army, come back to Anuradhapura and retake his kingdom after 14 years.

 Soma Devi’s fate was not tragic one as one would expect . One of the south Indian leaders “fired with passion for lovely soma Devi “ when he saw her after getting down from the cart, apparently left for India with her, , perhaps with other material booties that was due to him from their adventure.  He was in such a hurry to leave he didn’t try his hand at governance of the conquered land like his other friends.

After regaining his kingdom king make a deal with the leader who took soma Devi to India and brings her back, after about 15 long years, reinstates her into her former status , 2^nd queen, and builds a temple too in her name, the Somaramaya.